En Son Eklenenler

Kokular Kitabı, nihayet elinizde! Artık gönül rahatlığıyla "burnunuzun dikine" gidebilirsiniz.Ama sanmayın ki kokular sadece doğruları söyler .Kandığımız yalanlar için de bir kılavuz aynı zamanda Kokular Kitabı. "Koku" denince, Türkiye'de akla ilk gelen isim; Vedat Ozan.İlk kitabı ve uzun soluklu çalışmasının ilk cildi Kokular Kitabı'nda meselenin hemen her cephesini kuşatıyor: mitoloji, kültürel tarih, kimya, ekonomi-politik, psikoloji, edebiyat, gündelik hayat... Bu kitabı okuduktan sonra; bir bebeği severken, doğalgaz faturanızı yatırırken, başınızın üzerinden bir güvercin sürüsü geçerken, alışveriş yaparken, ansızın nostaljiye kapıldığınızda, kendinizi karşı cinsi etkilemeye çalışırken yakaladığınızda, hatta asansöre bindiğinizde, artık başka çağrışımlarla düşünmeye başlayacaksınız. Kokular Kitabı'nı dönüp dönüp okuyacaksınız; burnunuzda tütecek... Ama hepsi bu değil, merak etmeyin! Daha üç cilt sırasını bekliyor: bunun parfümü var, kültürel tarihi var, lezzet boyutu var. Annemizin karnındayken başlayan koku'yla maceramızın ayrıntılı hikâyesi, yine orada başlayan lezzet'le tamamlanacak. İnsanın gizli pusulası burnun, dolayısıyla koku'nun akla gelen, gelmeyen neredeyse her şeyimize sirayet eden dünyasına hoşgeldiniz… "Bir odaya girip o odanın duvarındaki bir resmi veya nesneyi tesadüfen görmemiş olabiliriz ama aynı odadaki kokuyu es geçmemiz, atlamamız imkânsız. Bu, kaçınılmaz bir uyaranla karşı karşıyayız, demek."

Heyecan verici, gizemli, aynı zamanda gerilim dolu on iki öykü… Lordun gizemli kayboluşu, trendeki tuhaf karşılaşma, garip bir cinayet soruşturması, emekli dedektifin katil avı, bir sepet vişne arasına gizlenmiş gerdanlığın sırrı, gerilim romanları yazarının cinayetten tutuklanması, tuhaf bir evlilik teklifi, Raca'nın kaybolan zümrüdü. Tüm bu öykülerin tek bir ortak noktası var: O da Agatha Christie'nin usta kalemi. "Tüm bu öyküler hiç istisnasız deneyimli ve usta bir yazarın elinden çıkmış..." -The Times Literary Supplement- (Tanıtım Bülteninden)

Amanvermez Avni'nin Serüvenleri, Ebüssüreyya Sami'nin 1913-1914 yılları arasında kaleme aldığı ilk Osmanlı polisiye roman dizisi olarak büyük ilgi görmüş ve Cingöz Recai, Fakabasmaz Zihni gibi popüler polisiye öykülerinin öncüsü olmuştu. Yaklaşık yüz yıl sonra, içerdiği sağlam kurgusu, sıradışı imronisi ve belgesel değeriyle yeni okurlarının karşısına çıkıyor. İstanbul'da, Tepebaşı'nın ve Beyoğlu'nun ara sokaklarında, ada vapurlarında kılıktan kılığa girerken en karmaşık cinayetleri güçlü sezgisi ve evindeki laboratuvar çalışmalarıyla çözen Osmanlı hafiyesi Avni ile yardımcısı Arif'in öyküleri soluğunuzu kesecek.

Dr. Brown'un her yanı iriydi -omuzları, sırtı, göğsü, bacakları, kolları, elleri, ayakları- kısacası her yanı; burnu bile. Bir zamanlar düzgün olan bu koca burun, şimdi üstelik iğriydi de, futbol hâtırası.Brown'un gözleriyle saçları karaydı. Bakışları da karanlıktı oldukça, somurtkan çocukların bakışları gibi.Koca parmaklarıyla durmadan umutsuzca karıştırdığı saçlarına çok uygun düşüyordu bu bakışlar.Dostları ona Harry derlerdi. Dr. Harry (aslında Harrison) Brown otuz yaşındaydı, kendi gözünde de hâlâ adam olamamıştı. Tanıdığı doktorlar gibi tonlarla parayı kasasına yığsa haydi neyse, o zaman adam olmuş sayardı kendini. Yine de pek boş adam denemezdi Dr. Brown'a. Yalnız insanların doluluğuna, boşluğuna pek aldırmayan bir hastalık onun da yakasına yapışmıştı. Dr. Harry Brown'un para hırsı, bütün hayatı boyunca yeteri kadar paraya sahibolamayışmdan ileri geliyordu. Tabiî "yeteri kadar" herkese göre değişecek bir deyim. Dr. Brown'un çok zengin bir çevresi olduğuna göre bu deyimden ne anladığı kolayca ortaya çıkar. Bir kere, babasının dostları çok zengin kimselerdi; Harry onların oğullarıyla arkadaşlık etmişti. Yalnız zenginlerin gidebildikleri bir okula o burs kazanarak girmişti. Burstan araba almak, lüks eğlencelere para ayırmak ne gezer? Ivy League Kollejinde zenginlerin oğullarıyla oda arkadaşlığı etmiş, kızlarıyla sevişmişti. Tatillerde onların evlerine çağrılmış, Fransız aşçıların yemeklerini yemiş, Đngiliz uşaklara buyurmuştu, ipek örtülerin üstünde -bazen altında- yattığı olmuştu. Zenginlerin antika koltuklarına oturmuş, ayaklarını onların halılarına gömmüş, aldıkları tablolara ağzı açık bakmış, dışardan getirttikleri arabaları sürmüş, saf kan atlarına binmiş, yatlarının dümenine geçmişti birkere. Onlar vitamin hapları yutarken, Brown kıskançlık hapları yutmuştu. Onu ayakta tutan, daha çok daha çok kıskanmaya yönelten bu kıskançlıktı işte. Bu yüzden, tıbbı bitirmiş, muayenehanesini açmış, döşemişti. Ama kıskançlık da gücünü yitirmişti artık. Hastalar bir türlü gelmiyordu. Dr. Harry Brown zekî adamdı doğrusu. New York'da doktorluk yapabilmenin bir zaman meselesi olduğunu bilmiyor değildi. Daha okulu bitireli iki yıl olmuştu. Ama beklemek için sabır gerekti, sabin da kıskançlığın yetiştiği toprakta beslemek boşunaydı. Akıl para etmiyordu,