En Son Eklenenler

... Cilalı kızıl çamdan uzun masaların başında mavi iş tulumlu adamlar oturuyordu. Balıkçı ya da midyeciler, önlerinde beyaz ya da roze şarap şişeleri. Sonra bir mutfak. Daha sonra ancak Pazar günleri açılan bir toplantı salonu. Bunların hepsi yeniye benziyordu. Beyaz duvarlar. Açık renk köknardan tavan. Pek sağlam olmayan, oyuncak gibi bir merdiven ve kreton perdeli bembeyaz bir oda, parlak boyalı bir demir bir karyola...

Einarinn’de büyü sadece birkaç seçkin kişi tarafından biliniyordu. Bunlar, Başbüyücünün yakın gözetimi altında, herkesten uzakta özel bir hayat sürüyorlardı. Fakat hiçbir şey sonsuza kadar sürmez.Livak geçimini hem kumar oynayarak, hem de bazen hırsızlık yaparak sağlıyordu. Uzun zamandır yeteneğiyle hayatta kalmaya alışmış ve büyük tehlikelerden kıl payı kurtularak yaşamıştı. Çaldığı bir antikayı köyden geçmekte olan bir tüccara satarken kendini politik entrikalarla dolu, içinde bulunanların aklına gelmeyecek kadar büyük bir kumarın oynandığı tehlikeli bir dünyada buldu.Çünkü çalmış olduğu antika, Einarinn’in hakkında çok az şey bilinen ama hakkında çok fazla atılıp tutulan bir çağına aitti. Ve gerçekler ortaya çıkmaya başladığında, Livak hayatının en büyük kumarını oynamaya karar verdi.

Maigret bir mayıs öğleden sonrası Delfzijl’e geldiğinde, kendisini Hollanda’nın kuzey ucundaki bu küçük kasabaya çağıran olay hakkında kaba taslak bilgilerden başka bir şey yoktu kafasında.Nancy Üniversitesi’nde profesör olan Jean Duclos adında biri kuzey ülkelerinde bir konferans turunda bulunuyordu. Delfzijl Denizcilik Okulu’nda öğretmenlik yapan Mösyö Popinga’nın konuğuydu. Oysa Mösyö Popinga öldürülmüştü ve Fransız profesör resmen suçlanmamakla birlikte, yine de kendisinden kasabadan ayrılmaması ve Hollanda makamları tarafından arandığında hazır bulunması istenmişti.İşte hepsi bu kadardı ya da neredeyse bu kadardı. Jean Duclos’nun haber vermesi üzerine, Nancy Üniversitesi Adli Polisten birinin görevle Delfzijl’e gönderilmesini sağlamıştı.İş Maigret’ye düşmüştü. Resmi olmaktan çok yarı resmi, üstelik Hollandalı meslektaşlarına geleceğini önceden bildirmeyerek daha da az resmileştirdiği bir iş.

Sanat, suç ve yaşam üzerine kitaplar üzerinden bir tartışma. Mevlana'dan Marks'a, Tevrat'tan Dostoyevski'nin metinlerine bir anlam arayışı. Kadim metinlerin ışığında, polisiye romanlardaki karakterlerin analizi. Suçtan yola çıkarak insanı anlatmanın yöntemi. Suçla edebiyat arasındaki benzerlikler. İnsan ruhunun arka bahçesinde yeşeren kötülük, zalimlik ve şiddet. Ahmet Ümit'ten sanata, edebiyata ve insana dair yorumlar... "Don Kişot, Madam Bovary, Dimitri Karamazov, Anna Karenina, İnce Memed, Zebercet ve diğerleri, çoğu yaşamımızı etkilemiş, edebiyatın bu ölümsüz kahramanlarına derinden bakarsak kendimizi görürüz. Edebiyatın bu karakterlerinin üzerini örten sözcükleri birazcık kazırsanız altından insanlık çıkar; geçmişten günümüze, bugünden geleceğe akan büyük insanlık. Kahraman, alçak, saldırgan, uysal, atak, pısırık, dürüst, ahlaksız, zengin, yoksul, zeki, aptal, deli, deha, kadın, erkek, çocuk, her türlü haliyle insanlık. Romancı işte bu insanlık durumunu, belki de kendisini anlatmaya, açıklamaya, anlamlandırmaya çalışan kişidir... Gerçeği doğrulamak için, daha eğlenceli hale getirmek için, kabalıktan kurtarmak için, gerçeği bir mucizeye dönüştürmek için, gerçeği tartışmak için, kısacası gerçeği anlamak için hayali bir yaşam yaratan bir serüvencidir romancı. Belki bir tür kaçık... Sevimli olanı da vardır, sevimsiz olanı da... Zevkle okunanı da vardır, görev gereği okunanı da... Sorumluluk sahibi olanı da vardır, kendi görüntüsünden sarhoş olanı da... Ama mizaçları, üslupları, amaçları ne olursa olsun, hepsinin bir tek amacı vardır: Görünenden farklı bir hayat yaratmak..."