En Son Eklenenler

Hakan Altıner, elli beş yıllık tiyatro yaşamını, hayallerini, bu serüvende kendisine eşlik eden, seslerini sesinin yanında duyduğu o iyi insanları ve bir dönemi Pınar Çekirge’ye anlattı. Tiyatro için yaşayan, öncesi, sonrası, nefesi, varı yoğu tiyatro olan gerçek bir tiyatrocu ile tanışmaya, onun ışıltılı hayallerine tanık ve suç ortağı olmaya, dahası bir Hakan Altıner “retrospektif”i yaşamaya hazır mısınız? “İstiyordum ki, aklıma gelen, dilime takılan her soruyu sorayım, bu nehir söyleşi günden geceye aksın. Zaman kavramı kaybolsun. Anıların, yaşanmışlıkların arasında, çağrışımlar, hatırlayışlar sağanağına tutulalım. Her defasında yorgun hayatların eşsiz baharı olmuş, bütün o oyunları, o oyuncuları, crescendo-decrescendo geçişleri konuşalım… Konuştuk da… Hakan Altıner‘i dinlemenin doyulmaz tadını duyumsadım. Sil baştan çıkagelen hatıralar arasında, tiyatromuza farklı duyarlılıklar armağan eden, ışığı yüksek, rüzgârı güçlü bir yönetmenin hayalhanesinde yol aldım. Hep o anlarda asılı kalmak, hep o anlarda mühürlenmek, sahneye yıldız tozları serpmekti niyetim. Çok uzaktan, bir ömür kadar uzak diyarlardan gelen, zamanın sisiyle buğulanmamış repliklere kulak verdik birlikte. Bir hayat, kocaman bir hayat yaşadık aslında.” -Pınar Çekirge Hakan Altıner deyince içi dışı tiyatroyla dolmuş bir entelektüel gelir aklıma. Gerçekten de onun gibi tiyatro sanatıyla böylesine yoğurulmuş başka biri daha olduğunu sanmıyorum. Yıllarını tiyatroya adamış bir sanatçı olarak bu benim düşüncem. Bitmek tükenmek bilmeyen bilgisini gençlerle paylaşmaya devam eder umarım. Sağ olsun, var olsun. -Haldun Dormen

İşçi sınıfı kültürü üzerine “klasik” bir eser vasfını çoktan hak etmiş ve özellikle eğitim çalışmalarında sayısız tartış- mayı tetiklemiş bu kitapta Paul Willis, işçi sınıfına mensup bir genç grubunun okul hayatının son iki senesini ve bu gençlerin [kitaptaki adlandırılışlarıyla hergelelerin] iş hayatına geçişlerini zengin bir etnografi üzerinden takip ediyor. Liberal eğitim anlayışının amaçlarının gerçekleşmesini engelleyen şeyin, bizzat hergelelerin karşı kültü- ründe yattığı iddiası kitabın temel argümanlarından biri olarak çıkıyor karşımıza. Bu kültürün kendisine özel bir nitelik ve anlam veren ise, okula muhalefet ile işçi sınıfı bağlamının can alıcı bir şekilde bir araya gelmiş olması. Ancak bu muhalif kültür, diyor Paul Willis, bazı paradokslar da içermekte; eğitimin formel amaçlarının barındırdığı çelişkileri bir yandan ifşa etmekte, ama diğer yandan ücretli emeğin mevcut koşullarını da yeniden üretmekte. İçine doğduğu ve tek bildiği işçi sınıfı deneyimini böylece okula taşıyan hergele, okula meydan okumakla kalmıyor sadece, paradoksal biçimde, okulla kurduğu bu muhalif ilişki üzerinden, tam da her şeyin onu yönlendirdiği şekilde, fabrikaya ve onun kültürüne dönüşünün de yollarını açıyor kendisine.

Bir şey bulmak için değil, Yolumuzu yaşamak için beraberiz. Umarım kayboluruz. Kaybolurken birbirimizin elinden tutarak, birbirimizi sansürlemeden sorgulayacağız. Bilirkişi bizleriz; hepimiz, tek tek. Kendimi ne yarına saklayabilir, Ne de dünden koruyabilirim. Her dilde, Herkesle, Şimdi.

Mustafa Kemal Atatürk, Türkiye halkının ulusal demokratik devriminin önderidir. O'nun hayatı, daha 1908 Devrimini öncesinden 1938'de hayata göz yummasına kadar toplumumuzun devrim süreçleriyle iç içedir. Atatürk, çağımızın iki büyük devrim dinamiğinden birini oluşturan Mazlumlar Dünyası'nın başarıya ulaşan ilk devrimine önderlik etmiştir. Bu nedenle, O'nun başında bulunduğu eylem, yalnız ulusal tarihimize damgasını vurmakla kalmamış, insanlık tarihinin yaratılmasına da önemli katkıda bulunmuştur. Kurtuluş Savaşı'mızın ve Cumhuriyet Devrimi'mizin, bir bütün olarak, bütün dünyada Kemalist Devrim diye bilinmesi, başka deyişle O'nun adıyla anılması doğaldır.