En Son Eklenenler

Stefan Zweig, Napoléon döneminin, önemi uzun süre göz ardı edilmiş bir kişiliği üzerine kaleme aldığı bu derinlikli karakter analiziyle bizlere bir kez daha hatırlatır: Özellikle politikanın etki alanında, tarihin seyrini belirleyen kişiler, göz önünde olan, aydınlık ideallerin güdümüyle hareket eden, kendilerine destansı mizaç atfedilen kahramanlardan, politikacılardan, liderlerden ziyade, yazarın "arka plan tipleri" olarak betimlediği kişilerdir. Göz önündeki kahramanlardan daha değersiz görülen, tüm hamlelerini sessizce tarih sahnesinin kulisinde planlayan, becerikli figürler… "Napoléon'un yüz yıl önce söylediği gibi, politika 'la fatalité moderne', 'çağdaş yazgı' haline gelmişse eğer, bizler de karşı savunma olarak bu güçlerin arkasındaki insanları, dolayısıyla onların iktidarlarının tehlikeli gizemini öğrenmeliyiz. Joseph Fouché'nin hayat hikâyesi de politik insan tipolojisine böyle bir katkı olsun."

Bu çalışmada, Gazâlî’nin çağı, hayatı ve eserlerinin yanı sıra onun hakikat araştırması, felsefe eleştirisi, ihyâ hareketi ve etkisi gibi Gazâlî isminin hemen çağrıştırdığı konular genişçe bir şekilde ele alınıyor. Böylece okuyucuya, bu önemli bilgin ve düşünürün kamil manada bir portresi sunulmaya çalışılıyor. Özellikle “Hakikat Araştırması” ve “Felsefe Eleştirisi” bölümlerinde bulabileceğiniz onun son derece ilginç entelektüel gelişmesi ve fikrî çalışmaları, entelektüel endişeleri ve bilimsel çalışma hedefleri olan herkese paha biçilmez örnekler sunuyor. Onun ender denebilecek olan özelliğini ise daha başka bir yerde buluruz; onun bir medeniyet veya toplumsal sorumluluk düşünürü olma vasfında… Gazâlî’nin bu özelliği, yani bir “medeniyet düşünürü” olma özelliği, İslâm medeniyetinin, hâkim çağdaş medeniyetle hemen her sahada doğrudan veya dolaylı olarak bir hesaplaşma içinde olduğu günümüzde, onu daha da dikkate değer hale getirmektedir. Özellikle onun klasik Yunan felsefesi eleştirisi, İslâm medeniyetinin diğer medeniyetlerle olan hesaplaşmalarının güzel bir örneği olup, bir “medeniyet muhasebesi” olarak kavramsallaştırılabilir ve başka benzer vakalarda da model olarak kullanılabilir. Bu meyanda aynı modelin, bugün İslâm medeniyetinin çağdaş medeniyetle olan ilişkilerinde ve hesaplaşmalarında da rehberlik görevi görebileceği açıktır.

Elli yıl kadar önce ilk romanım Genç Kızlar’ı yazdığımda ben de bir genç kızdım. Romanın gerçekçi olabilmesi için katmam gereken erotizm dozunun, o günün ölçülerine göre fazla ağır kaçacağını bildiğimden, takma bir erkek adı kullandım: Vincent Ewing. O yıllarda çeviri romanlar telif romanlardan daha gözdeydi, bu erkeğin Amerikalı olmasına karar verdim ve romanı İngilizceden çeviriyormuş gibi kaleme aldım. Yayınlandığı günlerde bir anda o zamana kadar en çok satılan, sevilen Türk romanı oluvermesi beni çok şaşırtmıştı. Oysa Genç Kızlar’ı benim yazdığımı, yakın çevremdeki birkaç kişiden başka bilen yoktu. Bu aldatmaca, o yaşımda bana çok keyifli bir oyun gibi gelmişti. Uzun yıllar romanımın kapağında Vincent Ewing takma adını kullanmayı sürdürdüm. Artık bu yabancı adın ardına sinmenin eski tadı da kalmadı, gereği de. Pek çok kişi bu gerçeği öğrendi. Genç Kızlar romanım, Can Yayınları’ndaki yeni baskısıyla birlikte, ilk olarak okurlarımın karşısına, takma adımın yanısıra, gerçek adımla çıkıyor: Nihal Yeğinobalı ya da Vincent Ewing. Hem Nihal Yeğinobalı hem Vincent Ewing. Birçok yazarın, yabancı yazarlardan ‘esindikleri’ malzemeleri, yapıtlarında kendilerininmiş gibi gösteregeldikleri bir ülkede, genç bir yazarın kendi özgün ürününü bir yabancıya mal etmek gereği duymasının ardındaki -yer yer kara mizaha kaçan- ilginç öyküyü kitabın önsözünde bulacaksınız