Yazara Gore Listeleme

Öğle yemeği yenip sofra kaldırılınca, evde akşama kadar miskin miskin pinekleme olasılığına karşı ne yapmalı? O zaman, Latin Amerika'da milyonlarca insan -özellikle kadınlar- her günkü gülme, gözyaşı ve rüya tayınlarını almak üzere radyonun düğmesini çevireceği anı dört gözle bekler. Büyük Perulu romancı Mario Vargas Llosa, işte bu yalancı, yıldızlı sahne ışıklarının ardına götürüyor bizi: İnsanları artık yalnızca sesleriyle etkileyebilen içi geçmiş aktörler; hayal ettikleri şan-şöhretin ateşiyle içleri kavrulan yazı emekçileri; 'yaratıcılarının' sefaletini hazırlayan yayıncılık dünyasının kurtları... Derken, radyo dizileri alanında eşi olmayan bir adam, Pedro Camacho, Lima'ya gelir. Ancak, ününün ve şanının doruklarındayken zihnini birdenbire sis basar: senaryolarının kahramanları, çılgın atlar gibi setleri ve engelleri atlayıp kendileriyle ilgili olmayan öykülerde boy gösterirler; felaketler çığ gibi boşanır. Nostaljiyi, melodramı ve uçukluğu, Mario Vargas Llosanın bu kitapta başardığından daha iyi buluşturup uzlaştırmak çok zor. Julia Teyze, günümüz Latin Amerikasında ortalama insanın yaşadığı, duyumsadığı ve düşlediği gerçeklik üstüne göz kamaştırıcı bir tanıklık niteliği taşıyan bir roman.

Eski TBMM vekili, bir zamanların ünlü iş insanlarından Sadık Alpsoykan her ay kumar oynamaya gittiği Kuzey Kıbrıs’ta ölü bulunur. KKTC’nin destek talebi üzerine, İstanbul’dan Başkomiser Perihan Uygur ile Ankara’dan Cumhuriyet Başsavcısı Yelda Kansu Girne’ye vakayı soruşturmaya gönderilirler. Diğer taraftan, İstanbul Tarlabaşı’nda işlenen bir cinayeti araştırma görevi Komiser Ayla ve Komiser Yardımcısı Hasret’e düşer. Sadık Alpsoykan cinayetinin üstünün kapatılmaya çalışıldığını ve adadaki karmaşık güç ilişkilerini hisseden Başkomiser Perihan bu işin peşini bırakmamaya kararlıdır. Başkomiser Perihan Uygur serisinin dördüncü kitabı Kumarbaz derinlikli karakterleriyle, Girne-İstanbul ekseninde sürükleyici ve heyecan dolu bir macera.

Her şeyi gördük mü, gördüğümüzü mü sandık? Hiç olduk mu biz? Parçası olduğumuzdan kuşku duymadığımız, umut dolu “kara” bir dönemin içinden geçerken mi yaşandı onca acı, mücadele, ideal bir dünya kurma düşü? Yoksa zamanın bir yerinden kırıldı mı dünya? Darbeleri, Cemil’i Hasan’ı, Nihal’i… aslında en başından beri biliyorduk; ama neden anlamadık! Reha Çamuroğlu son romanı “Cemil Reloaded”da, yakın tarihimizde ve günümüzde yaşanan çalkantılıların iç yüzünü, gerçek ile “görünen” arasındaki farkı çarpıcı bir yüzleşme hikâyesi eşliğinde akıcı bir dille anlatıyor; hem de edebiyattan ödün vermeden… “Üzerimize doğru gelen, koskoca bir hiç sevgilim. Bunu demek istiyorum. Hiç örtüyor üzerimizi. Bir çığ hızıyla iniyor. Kanla, barutla, katliam videoları ve fotoğraflarıyla üzerimize iniyor. Hiçliğinde yok etmek üzere geliyor. Bugün bir şey olanlar, bir gün sonra hiç oluyor. Hiçlik tamamlanana kadar, kimlikler Matrix’in koca hiçliğinde, varmış gibi olana kadar, devam ediyor bu. Bana şu anda asla bitmeyecek döngüsel bir hiçleşme gibi geliyor bu olanlar. Obur bir hiçleşme…”

Bir sabah uyandığınızda sokağınızda hep beslediğiniz, evinizi, bahçenizi paylaştığınız kedilerin olmadığını hayal edebiliyor musunuz? Ya bu kedilerin ortadan kaybolduktan sonra devletin size köpekleri, kedi diye vermesini ve sizin bu köpeklerin kedi olduğuna inanmanız gerektiğini? Isabelle Aupy, eserinde işte böyle bir dünyayı anlatıyor. Küçük bir adada yaşayan parmakla sayılabilecek sayıdaki insanlar bir sabah kalktıklarında bütün kedilerinin ortadan kaybolduğunu görüyor. Hemen tüm ada aranıp taranıyor. Nereye gittikleri, neden gittikleri araştırılıyor. Bu ufak yerdeki bu soruna devletin müdahalesi ise anakaradan pek çok cins köpek getirmek ve bu köpeklerin aslında kedi olduğuna halkı inandırmak oluyor. Birçok kişi bu köpeklerin kedi olduğuna inansa da 2+2’nin 5 etmediğine inananlar da oluyor; kedileri ve bir noktadan itibaren köpekleri için mücadele eden bir ada anlatısı.