Eserlere Göre Listeleme

Fransız Film yönetmeni Albert Lamorisse'in çocuklar için yarattığı Kırmızı Balon adlı filmi ilk gördüğümde 20 yaşındaydım. İlerleyen yıllar içinde birkaç kez daha gördüm. Son olarak da video kopyası geçti elime. Her izleyişimde o çocukça hüznü yeniden yaşadım. Filmin kahramanı küçük Paskal, filmin bir yerinde 'balon' diye seslenir. Filmdeki tek konuşma da budur. Video bantı günlerce, kare kare izledim; ince ince notlar aldım; sonra da geçtim makinenin başına, bu kitabı yazdım. Bu güzel filmin yazılı bir öyküsü yoktu. Ama şimdi var. Elinizdeki kitap, Albert Lamorisse'in yarattığı Kırmızı Balon adlı filmin kitabıdır, sevgili küçük Paskal ile kocaman Kırmızı Balon'un yazılı öyküsüdür. Yazarken bir amacım da, kitabı, kitabı, filmin yaratıcısı Albert Lamorisse'e göndermek, onu şaşırtmaktı, sevindirmekti. Artık onun yaşamadığını nereden bilebilirdim. Bu büyük ustanın, hem de yine çocuklar içim yeni bir filmin çekimi sırasında bir helikopter kazasında ölmüş olduğunu öğrenince çok üzüldüm. Ço sevdiğim bu kitabımı, onun filminden aldığım birkaç fotoğrafla süslemekten kaçınmadım. Altında yattığı toprak yığınından gökyüzüne ren renk balonlar uçuran sevgili Almert Lamorisse'e adıyorum bu kitabımı. Toprağına balonlar yağsın. Erdal Öz Seslendirenin Notu: Canım ablamın çocukken bana hediye aldığı bu güzel çocuk romanını defalarca okudum. aynı Paskal gibi birçok kez balonlarım gökyüzüne uçuverdi. Ağlayarak baktım arkalarından. Annem Paskalın annesi gibi hiç sevmezdi balonları. Sonra büyüdüm. birgün anne oldum ve çocuğuma defalarca okudum Kırmızı Balon'u. O da çok sevdi. Defalarca okumamı istedi benden ve sessizce, ilgiyle, sevgiyle dinledi. Çok balon aldım ona rengarenk balonlar. Bir gün kitap fuarında bir tane daha Kırmızı Balon kitabı aldık. Ve yazarı Erdal Öz oğlumun gözlerinin içine sevgi ile bakarak "Yalın kardeşim, Güzel günlerin çok olsun" diye imzaladı kitabını 13 Mart 2004'te. Onun Albert Lamorisse'e dediği gibi toprağına balonlar yağsın.

Aylık, gençlik siyaset ve kültür-sanat dergisi.

Ve ben, aslında harfiyen hatırlayarak dünün bol vakitlerini, doyumsuz sohbetlerini, telaşsız saatlerini, saadeti hüzünle yoğurarak geçtim ihtiyar adamın süzgecinden... Ben onu gemleyemedim, o demledi beni... Olgunlaştım, basarak üzerine birikmiş bütün yırtık takvim yapraklarının, yıllar yılı aynı çemberde dolanmaktan başı dönmüş akrep ve yelkovanların, o incecik delikten biteviye süzülmüş kumların, evine gire çıka ötmekten sesi kısılmış yorgun guguk kuşlarının, batmış onca güneşin, parıldamış bunca ay ışığının, hilalin ve fecrin, uğruna savaşılmış, yokluğuna alışılmış dostların, birbirine karışarak yanıp sönen kahkahalarla gözyaşlarının, yazılmış yazılamamış bunca satırın, tutulmuş tutulamamış onca sözün, dediklerimin, bir an önce bitmesini istediğim veya hiç bitmesin diye dualar ettiğim anların, koşuda çabuk yorulanların ya da koşmaya hiç niyeti olmayanların, sevaplarımın, günahlarımın, hatalarımın... ... süzüldüm imbiğinden... Piştim, o ihtiyarın dergahında... Babamın oğluydum eskiden; Oğlumun babası oluverdim birden...

Ve ben, aslında harfiyen hatırlayarak dünün bol vakitlerini, doyumsuz sohbetlerini, telaşsız saatlerini, saadeti hüzünle yoğurarak geçtim ihtiyar adamın süzgecinden... Ben onu gemleyemedim, o demledi beni...