Eserlere Göre Listeleme

Alevi-Bektaşi Geleneğinin ilk modern fantastik edebiyat örneği olan Kırklar MeclisiHünkâr Bektaş’ın anlatım dili, evliya menakıpnamelerindeki dil esas alınarak oluşturulmuş. Menakıpnamelerde farklı farklı hikâyeler bölüm bölüm anlatılır. Bu tavrı modern fantastik edebiyata taşıyan yazarımız Ayşe Acar, roman formunu hesaba katarak bölümleri birbirleriyle ustalıkla ilişkilendirmiş. “2019 yılında Oxford Üniversitesi St. Edmund Hall’a Yeşil Adam kitabımdaki Hızır’ı anlatmak için davet edilmiştim. Sonrasında Yüzüklerin Efendisi’nin yazarı Tolkien’ın şehri Oxford’ta gezinirken, Velayetnamedeki Hünkâr’ın, Yüzüklerin Efendisi’ndeki Gandalf’tan daha çarpıcı bir karakter olduğunu düşündüm. Kırklar Meclisi’nin bir üyesi olan Hünkâr, hayvanlarla konuşan, güvercin, şahin gibi hayvanların kılığına giren, yağmur yağdıran, denizin üzerinde yürüyen, gerektiğinde savaşa katılmaktan çekinmeyen, coşkulu ve kendinden emin bir insan. Velayetname, Alevi Bektaşi geleneğinin temel başvuru kaynaklarından biriydi. Ana ilkeleri olduğu gibi koruyarak bugünün dili ve hayal dünyasıyla fantastik bir roman yazılmalıydı. Döner dönmez büyük bir heyecanla KIRKLAR MECLİSİ-HÜNKÂR romanını yazmaya koyuldum” (Ayşe Acar) Hakk’a yürüyüşünün 750. Yıldönümünde Hünkâr Hacı Bektaşi Veli’yi sevgi, saygı ve rahmetle anıyoruz… Not : Bildiğiniz gibi 2021 yılı Hacı Bektaş Veli’nin Hakk’a yürüyüşünün 750. Yıldönümü ve bu yıl UNESCO tarafından Hacı Bektaş Veli yılı ilan edildi. Resmî gazetede yayımlanan genelgeyle 2021 Yılının ülkemizde de ‘Hacı Bektaş Veli Yılı’ olarak kutlanacağı açıklandı.

“Elinde ve önlüğünün cebinde yuvarlağından yassısına, incesinden kalınına çeşit çeşit fırça. O fırçaları taşıyor belli ki yıllardır, bir o boyayla bir bu boyayla. Her gün çeşit çeşit çiçek ekliyormuş beyaz duvarlara. Şehirden koşa koşa görmeye geliyorlar bu çiçek açan evi. Bahçeden içeri kimse giremiyor. Herkes büyük bir saygıyla bahçenin dışından izliyor bu büyülü dünyayı.” Demet Eker’in ilk öykü kitabı Kırkyama, sağlam bir temele, binlerce yıllık bir geleneğe yaslanıyor. Geleneksel anlatının estetiğini özümserken, kurduğu bu dünyaya modern hayatı ve çelişkilerini yerleştiriyor. Gündelik yaşamın dertleri, geleneksel anlatıların, mitlerin ve hatta tekerlemelerin dünyalarına karışıyor. Bu kitaptaki metinler, kuşaklar arası deneyim aktarımını sağlayan binlerce yıllık “hikâye anlatıcılığı” temelini inkâr etmeyen, ondan beslenen öyküler.

Arka Kapak Yazısı (Tanıtım Bülteninden) Acıyı gördüm. Gözlerinin ortasında bir çiçek gibi büyüyen irisin önce ağır ağır büzülmesini, ardından çığlık gibi ansızın patlamasını gördüm. Titreyen dudaklar, bal mumuna dönüşen yüzleri, çöken yanakları, irileşen elmacık kemiklerini, birer mağara gibi derinleşen göz çukurlarını, kurumuş ağızların içinde pelteleşen dilleri gördüm. Anladım ki benliğimizin farkına vardığımız an, acının pençesinde kıvrandığımız andır. Çığlık değil, ürperiş değil, evet, nereden geldiğini bilmediğim o vahşi iniltiyi kalbimin derinliklerinde duydum. Soluksuz kaldım, boğazım kupkuru, alnım ateşler içinde, tuhaf bir hülyaya kapılmışım gibi sürüklendim o dipsiz boşlukta. Hayatın en karanlık sırrıyla yüzleştim. Karanlığın her aşamasından geçtim, akan kanın sesini duydum, ölümün serinliğini damarlarımda hissettim. Geçmişin kamburunu çoktan söküp attım sırtımdan. İnsanın insanı öldürdüğü o ilk ânı gördüm, katilin zafer haykırışını, kurbanın korku çığlığını işittim. Her an uyanmaya hazır o muhteşem dürtüyü bastırmak, insanlığın en masum haline, en saf doğasına dönmemek için yıllarca ihanet ettim kendime. Kendimle birlikte bütün dünyayı da kandırdım. Neredeyse başaracaktım ama bırakmadılar, benim adıma onlar öldürmeye başladılar. İşte bu yüzden geri döndüm...

Acıyı gördüm. Gözlerinin ortasında bir çiçek gibi büyüyen irisin önce ağır ağır büzülmesini, ardından çığlık gibi ansızın patlamasını gördüm. Titreyen dudaklar, bal mumuna dönüşen yüzleri, çöken yanakları, irileşen elmacık kemiklerini, birer mağara gibi derinleşen göz çukurlarını, kurumuş ağızların içinde pelteleşen dilleri gördüm. Anladım ki benliğimizin farkına vardığımız an, acının pençesinde kıvrandığımız andır. Çığlık değil, ürperiş değil, evet, nereden geldiğini bilmediğim o vahşi iniltiyi kalbimin derinliklerinde duydum. Soluksuz kaldım, boğazım kupkuru, alnım ateşler içinde, tuhaf bir hülyaya kapılmışım gibi sürüklendim o dipsiz boşlukta. Hayatın en karanlık sırrıyla yüzleştim. Karanlığın her aşamasından geçtim, akan kanın sesini duydum, ölümün serinliğini damarlarımda hissettim. Geçmişin kamburunu çoktan söküp attım sırtımdan. İnsanın insanı öldürdüğü o ilk ânı gördüm, katilin zafer haykırışını, kurbanın korku çığlığını işittim. Her an uyanmaya hazır o muhteşem dürtüyü bastırmak, insanlığın en masum haline, en saf doğasına dönmemek için yıllarca ihanet ettim kendime. Kendimle birlikte bütün dünyayı da kandırdım. Neredeyse başaracaktım ama bırakmadılar, benim adıma onlar öldürmeye başladılar. İşte bu yüzden geri döndüm...