Yazara Gore Listeleme

Rüyalar başlamadan önce Yonğhe ve kocasının hayatları gayet sıradandı. Evliliğin tekdüzeliğinde normal bir yaşam sürerlerken, Yonğhe rüyalar görmeye başladı ve vejetaryen olmaya karar verdi. Evdeki tüm etleri bir torbaya doldurdu. Kalamarları. Yumurtaları. O hafta kocası, iş yerine ilk kez ütüsüz bir gömlekle gitti. Bu, korkunç değişimin başlangıcıydı. Han Kang bizleri cinselliği, şiddeti, ilişkilerimizi ve saplantılarımızı sorgulayacağımız rahatsız edici bir yolculuğa çıkarıyor. “Derinize nüfuz edecek ürkütücü bir evrenselliğe sahip.” -Laura Miller- "Kang, insan beyninin ve bedeninin dayanabileceği sınırları ve vahşetin en uç biçimlerinde bile görülebilen tuhaf güzellikleri araştırıyor." -Entertainment Weekly-

AnKara polisiyeleriyle tanıdığımız Emrah Serbes, bu defa direksiyonu kırıyor ve edebiyatımızda pek de işlenmemiş bir başka meseleye el atıyor. Erkek çocukların enerjik, hüzünlü, alengirli dünyasına giriyoruz... Baba çalışıyor, anne ev hanımı, muhafazakârlığın kalesi...İşçiler, yoksullar, teyzeler, abiler... Kolay ağlayan sert adamlar... Taşra seyrekliği, mahallenin kalabalığı... Kıskanç, gururlu, saf ergenler... Emrah Serbes, çabuk öfkelenen, kolay vazgeçen, baştan çıkmış erkek çocukları konuşturuyor... Kederli, insana dokunan komik hikâyeler bunlar... "Dizinin dizime değişi, Handan'ın annesi için bir kelebeğin kanat çırpışıysa benim için kasırgaydı. Kaç sene geçti, hâlâ unutmam, günde en az beş sefer aklıma gelir. Biliyorum bu durumun, kökeni memeden kesildiğim güne kadar uzanan psikolojik nedenleri vardır. Ama bir kadını unutulmaz yapan şey, bir vakitler ona duyulan arzunun şiddetiyle doğru orantılı değil midir? O arzunun kıyısında, gerçekleşme olasılığının tam yanı başında, sanki arada başka hiçbir engel yokmuş gibi rahat davranabilmekle, kendini o tatlı yanılsamaya kaptırabilmekle doğru orantılı değil midir? Bu olgunun da mı sorumlusu benim mutsuz geçen çocukluğum? Cevap? Yok! Kalırsın öyle..." Taşrada ve kâinatta, yapayalnız kalmış erkek çocukların hikâyesi... Erken Kaybedenler... Yoldan çıkmış bir neslin manifestosu...

"Ona göre dua, adeta bir 'patlama' yaratarak kanser, verem, ülser ya da böbrek hastalıklarını oldukça hızlı bir şekilde iyileştiriyordu. Bu iyileşme sürecinde ise hemen her birey aynı deneyimi yaşamaktaydı; önce büyük bir acı ve bu acının ardından gelen bir iyileşme… En fazla birkaç saat sonra hastalık ortadan kaybolmakta ve anatomik yaralar kapanmaktaydı. Hiçbir tıp hekimi, hiçbir tedavide böylesi hızlı bir iyileşmeye tanık olmamıştı." DUA hastalıkları iyileştirir mi? Mucize içerikli iyileşme hikâyeleri yıllar boyunca kulaktan kulağa hızlıca yayılırken, olağanüstü beklentileri gerçekleşmeyen, dolayısıyla hastalığına şifa bulamayan ve hatta ölen yüzlerce insanın hikâyesi ise hiç hatırlanmamıştır. Kutsal mı, bilimsel mi? Araştırmalara göre pek çok insan, gelişmiş bir toplumda yaşıyor olsa bile, dua ile gelen şifaya güçlü bir şekilde inanmaktadır. Peki, elimizde duanın hastalıkları iyileştirebileceğine dair bilimsel bir kanıt var mı? Duanın hastalıkları iyileştirip iyileştiremeyeceğine dair kutsal metinler bize ne söylüyor? Bu tip inançlar batıl mıdır, yoksa gerçek mi? Nazar, beddua ve büyü inancı insan davranışlarını nasıl etkiliyor? "Pygmalion etkisi" nedir? Falcılar kişilerin yaşamlarını nasıl yönlendiriyor? Bir duayı 4444 kez okumanın etkisi ne? Bir insana cin ya da şeytan musallat olabilir mi? Bu kitap duaya karşı bir reddiye değildir; aksine, inancın bir parçası olan duanın ya da benzeri ritüellerin, bireyin ruh sağlığını ve davranışlarını nasıl etkilediğini açıklama derdine düşmüş bir metinden ibarettir. Bir başka deyişle, temelde duanın -iyileştirici gücüne inanan bireylerde- hastalıkların tedavisine psikososyal mekanizmalar aracılığıyla katkı sağladığını kabul eder ve bunu açıklamaya çalışır. Uzman Psikolog M. Evren Hoşrik, Ankara Üniversitesi'nde Din Psikolojisi Anabilim dalında doktora eğitimini sürdürmektedir. Yazarın, "Dua ve Plasebonun Siğiller Üzerindeki Etkisi" konulu tezine, Türk Sosyal Bilimler Derneği tarafından derece verilmiştir. Kutsal mı, Bilimsel mi? Dua, Hoşrik'in üçüncü kitabıdır. (Tanıtım Bülteninden)

Aklın kıyısında gezinen, kadınlıklarını bir lanet gibi sırtlarında taşıyan, hepsi “kaybetmeye” yazgılı, içe işleyen yalnızlıklarıyla kalp burkan hayatlar, varoluş kâbusları… Kalemini zehire, kana, cinnete, ölüme ve hayata aynı lezzetle batıran Mine Söğüt’ten unutulmayacak yirmi bir delilik hikâyesi…” “Hani derler ya insan ölürken hayatı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçermiş, yok çocuğum, yalan. Ben ölüyorum ve hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden falan geçmeyecek. Hissediyorum. Ben unutmak istiyorum doktorcuğum. Eskiden olan her şeyi unutmak. İnsan ölürken geçmişi hatırlarsa çok üzülür değil mi? İnsan ölürken kendi kendini niye üzsün ki? Je veux seulement oublier… Ah doktorcuğum o şarkıyı alırken içimden dikkat et çok güzel bir cümle vardır, o düşmesin: Vie qui veut me tuer, beni öldürmek isteyen hayat, c’est magnifique, muhteşemdir. Çocuğum hayat gerçekten muhteşemdir. Şarkılar da muhteşemdir ama hayat onlardan daha muhteşemdir. Hayat bu kadar muhteşem olmasaydı çocuğum, o şarkıları söyleyecek, o şarkıları melodi melodi ezberleyecek şevki nasıl bulabilirdik, değil mi ya!”