En Son Eklenenler

Bir kitabın adı “Tekerleksiz Bisikletler” olabilir ama kitapta bir kez olsun tekerlekli ya da tekerleksiz bisikletlerden söz edilmeyebilirdi; yine de kitap, ancak bu başlıkla bütünlüğe kavuşabilir, gerçek anlamını bu sayede, gökyüzünde uçan, tekerlekler yerine kanatları olan ve eksik tekerleklerini asla aramayan, hatta tekerleklerin gereksizliğini kanıtlayan bu imge sayesinde kazanabilirdi. Bir öyküden neler çıkarıldığında hala öykü olmayı sürdürür? Yüklemsiz öykü olur mu? Sıfatsız zarfsız öykü olur mu? Bir romanın belirli sayfalarından seçilecek cümlelerle romanın özünü yansıtan bir öykü yazılabilir mi? Bir öykü ne kadar yoğunlaştırılabilir? Tekerleği olmayan bir bisiklet “gider” mi? Cem Akaş, Tekerleksiz Bisikletler’de bir araya getirdiği eksiltmeli öykülerinde deneysel arayışlarını sürdürüyor.

“Bir rastlantı ile devlet makinesinin başına geçen bazı insanlar, kendi çıkarcı kişiliklerinden soyunmuş görünüp, halkın koruyucusu kesiliveriyorlar bir çırpıda. Oysa kişisel çıkarlarını, dostluk düşmanlık duygularını ön plana geçirmekte hiçbir fırsatı kaçırmamaya bakıyorlar. Kendi düşüncelerine aykırı davranan insanları sorgular, soruşturmalarla yıpratmak, ortadan kaldırmak ve kamusal alanda at koşturmaktan başka bir şey düşünmüyorlar. Bütün eziyetli sorgular, soruşturmalar, kendi yerlerini daha bir güçlendirmekten başka bir amaç taşımıyor. Ne diyor Valéry: ‘Bir devlet, yaşayan ve kendine karşı çıkanı ne kadar koruyabilirse, o kadar güçlüdür.’ Evet, kendine karşı çıkanı koruyabilmek! Çok zor bir iş ama o ölçüde de bilgece bir iş. Bütün dünyada, aydınlara yapılan baskıların temelinde, yukarıda anlattığımız gerçek yatıyor. Devletin, kendine karşı çıkanları koruyacak, niçin karşı çıktıklarını araştıracak yerde, onları körü körüne ezmeye kalkışması, tarih önünde kolay bağışlanır bir tutum değildir.” Bilge yazarlarımızdan Vedat Günyol, yıllar önce kaleme alınmış denemelerinde, insanı insanlaştıran değerlerin altını özenle çizerken, devletlerin hangi ellerde neye hizmet ettiklerini de bugünlere ışık tutarcasına sorguluyor.

Cesur yeni Dünya bizi 'Ford'dan sonra 632 yılına' götürür. Bu dünyanın cesur insanları kapısında "Cemaat, Özdeşlik, İstikrar" yazan Londra Merkez kuluçka ve Şartlandırma Merkezi'nde üretilirler. Kadınların döllenmesi yasak ve ayıp olduğu için, 'annelik' ve 'babalık' pornografik birer kavram olarak görülür. Toplumsal istikrarın temel güvencesi olan şartlandırma hipnopedya uykuda eğitim ile sağlanır. Hipnopedya seyesinde herkes mutludur; herkes çalışır ve herkes eğlenir. "Herkes herkes içindir."

Eden Fox, o akşam gerçekleşecek sergisinden önce, her zaman yaptığı gibi koşuya çıkmıştı. Ancak kısa süre önce taşındığı Hope Falls’taki büyüleyici evine, Spyglass’a döndüğünde hiçbir şey olması gerektiği gibi değildi. Anahtarı kilide girmiyordu. Kapıyı, kendisine ürkütücü derecede benzeyen bir kadın açmıştı. Dahası, kocası bu yabancının kendi karısı olduğunu iddia ediyordu. Londra’da kendi hâlinde bir yaşam süren Birdy’nin hayatı aldığı teşhisle değişmişti. Bir de üzerine anneannesinden kalan beklen­medik miras eklenince Birdy kendini Hope Falls’ta bulmuştu. Geçmişi anmak amacıyla yaptığı bu ziyaret, insanların ölüm tari­hini tahmin edebildiğini ileri süren gizemli bir kliniğin varlığını öğrendiğinde bambaşka bir hâl almıştı. Duvarlarının ardında yıllardır saklanan sırlarıyla ve geçmişten gelen hesaplaşmalarıyla Spyglass yalnızca bir ev değildi; yalanlar, takıntılar ve gizemle örülü karmaşık bir ağın en önemli halkasıydı. Eden gerçeği kanıtlamaya çalıştıkça kendi anılarından bile şüphe etmeye başlayacak; Birdy ise geçmişte yapılan bazı hataları düzeltmek için harekete geçecekti. İki kadın da aynı sorunun peşindeydi: Bir insanın hayatı, elinden ne kadar kolay alınabilirdi? “Kocamın Karısı ilk sayfasından itibaren ardı arkası kesilmeyen bir heyecan sundu ve sürekli beni sonunu tahmin etmeye zorladı! Feeney’nin şimdiye kadarki en iyi kitabı!” —FREIDA McFADDEN “Zeki, sürükleyici ve şeytani derecede karanlık. Kocamın Karısı’na bayıldım; temposu nefes kesici ve sonu da insanı şok ediyor. Feeney’nin büyük hayranıyım.” —CHRIS WHITAKER “Alice Feeney en sevdiğim gerilim yazarlarından biri.” —HARLAN COBEN “Feeney’nin muhteşem yazım tarzı sizi âdeta bir hız treni gibi oradan oraya sürüklüyor. Sıkı tutunsanız iyi olur.” —SARAH PEKKANEN “Ustaca kurgulanmış, keyif verici derecede karanlık ve sürükleyici bir roman, geç saatlere kadar elimden bırakamadım.” —LUCY FOLEY “Bu kitabın finali mideme yumruk yemişim gibi hissettirdi.” —MARY KUBICA “Tüm kitap boyunca diken üstündeydim, harikaydı!” —TAYLOR JENKINS REID “Bu kitap beni resmen tüketti. Feeney olağanüstü bir yazar.” —LISA JEWELL