Yazara Gore Listeleme

Dünyada çok büyük bir okur kitlesinin ilgisini kazanmış olan büyük yazar Jack London, varsayımlar üzerine kurduğu ünlü romanı Demir Ökçe'yle işçi sınıfı yazınında haklı bir yer almıştır. Marx'ın yapıtlarının çoğunun Amerika'da yayımlanmadığı bir dönemde (1906), işçi hareketlerinin doğuşuyla birlikte kitlelerin bir işçi sınıfı yazarı arayışına yanıt veren tek yazar Jack London olmuştur. İşci sınıfı yazını, işçi hareketinin gücünün bir ölçüsü, bir ifadesi olacak biçimde gelişebilir ancak; bu noktadan bakıldıkça, o dönem Amerika'sında ancak işçi sınıfının gelişen bilincini yansıtan ürünlerin ortaya konması beklenebilirdi; İşte, Jack London'ın ölmezliğinde büyük payı olan 'Demir Ökçe', bu gereksinmeyi doyurmakla toplumcuların ilgisini ayakta tutmayı başarmıştır. Demir Ökçe'nin bugün bile bir toplumcu roman niteliğini koruması, yazarın kapitalizme yönelttiği ağır eleştirilerden kaynaklanmaktadır. Kapitalist sistemin savunucuları, romanın kahramanı Ernest Everhard'ın acımasız eleştirileriyle aşağılanmakta, toplumun en güçlü, en zengin kişilerine yani yönetici sınıfa ağır bir dille hakaret edilmektedir. Bedensel gücü, bilgisi, ileri görüşlülüğü ve yürekliliği ile örnek bir devrimci olarak idealize edilen Everhard, yazarın kızı Joan London'ın sözleriyle, "...Jack London'ın olmak istediği devrimci tipidir." Marx'ın yapıtları Demir Ökçe'nin yazıldığı 1906 yılında İngilizceye çevrilmiş olsaydı, Jack London kapitalist toplumdaki ikilemi sergilemekle kalmaz, artıdeğer ve üretim - fazlası konularında daha doğru çözümlemeler getirebilirdi kuşkusuz. Yazarın gözler önüne serdiği bu savaş, daha çok bireysel güçler arasında gelişmektedir. Romanda doğa - üstü bir varlık, bir "sarışın canavar" olarak betimlenen Everhard'ın çevresi, yazarın geleneğine uygun olarak, İdealize edilmiş kişilerle doludur. Ancak bunlar, yukarıda sözünü ettiğimiz gereksinmeyi karşılamaktan, ilgiyi kazanmaktan ırak tutmamıştır Demir Ökçe'yi. Aynı ilgi, günümüzde de sürmektedir. Demir Ökçe'nin ünü, Jack London'ın ölümünden sonra, özellikle İkinci Dünya Savaşı sonrasında yönetici sınıfların tüm güçlerini ortaklaşmacılığa karşı kullandırmaya başladığında büyümüş ve bu ün, günümüze dek korunmuştur. Bukharin'in toplumcu kitaplar listesine aldığı, yazarı Amerikalı olan tek kitap, Demir Ökçe'dir.

“ ... işkenceyi anlatmakta ... Türkçe’de yazılmış hiçbir romanda Kaan Arslanoğlu’nun yazdığı o unutulmaz 73 sayfanın mükemmelliğine rastlamadım. Fethi Naci “Devrimciler’in yürekli özeleştirisi, genç devrimcilerin tüm bir yaşamını kapsıyor... Devrimciler, her şeyden önce, romandır. Bu fırsat her zaman yakalanmıyor.” Semih Gümüş “Devrimciler içten, sıcak ve yoğun bir dille 80’li yılları anlatıyor... Bir dönemin deney birikimini aktarıyor, kuruluktan uzak, yalın, çarpıcı ve düşündürücü.” Ahmet Aka

Bazı anlar… Hiç beklemediğin bir anda, tam da yeni bir yara açılmışken bedeninde, gökyüzündeki güneşe karışmış, maviliğe benzeyen bir çift göz gülümser sana. Elleriyle başını tutup öptürür kendini. Bir öpersin, yine tutar bir daha öptürür. Kulağına, 'Seni çok seviyorum,' diye fısıldarsın. Bir gülücükle der ki, 'Biliyorum.' 'Bazen çok kızgın olabiliyorum, ama kızgınlığım sana değil, seni anlayamayan bana. Biliyorsun değil mi?'" Herkes gibi hayallerine tutunan, hayallerini gerçekleştirmek için çabalayan bir kadın Özge Uzun. Sizin gibi, bizim gibi… Âşık olmak, başarılı olmak, anne olmak isteyen bir kadın… Kimi hayaller gerçek olur, kimileriyse başka bir şey… En kötüsü de o "bir şeyi" tanımlayamamaktır. Bu kitap gözün gördüğü, yüreğin duyduğu, dilin söyleyemedikleriyle yazılmış çıplak bir kitap; mış gibi yapmayan, figüransız, çırılçıplak… Bir kadının kendi kalbiyle olan konuşmalarıyla derin, sahici, ama en çok da samimi. Biraz kulak kabartırsanız sesini bile duyabilirsiniz… Bir çift mavi göz… Bir çift beyaz kanat… Pembe hayaller… Ve her şeye rağmen umut… Sizin Hiç Maviniz Var mı? (Tanıtım Bülteninden)

Mattson Vera, okuldan çıkan çocukların, bahçesini kestirme yol olarak kullanmasından nefret etmektedir. Uyarılarına rağmen çocuklar bu alışkanlıklarından vazgeçmez. Bir gün bu çocuklardan biri ortadan kaybolur ve onu canlı gören son kişi Vera’dır. Bu olaydan birkaç gün sonra polis, Letonyalı genç bir kadının cansız bedenine ulaşır. Akşam geç saatte işten çıkan kadına araba çarpmış ve kadının ölümüne sebep olmuştur. Ancak kadının vücudunda çarpışmadan kaynaklanmayan yaralar vardır. Görünüşte bu iki olayın birbiriyle alakası yok gibidir. Ancak zamanla ortaya çıkan bazı gerçekler bu iki olay arasında muhtemel bir ilişkiye işaret eder. Oslo polisi kendi iç sorunlarıyla boğuşurken, Cato Isaksen ve ekibi olaylar arasındaki bağlantıları ortaya çıkarmaya çalışır. Ancak polisler arasında yaşanan güç savaşı, olayların gidişatını da etkileyecektir.