Basit Katalog

Sevimli anneannemiz Hikmet Teyze, torunlarını eğlendirebilmek için yeni bir yol bulur: Sihirbazlık. Ve bu yeni numarasını, her zaman olduğu gibi evin sevimli kedisi Tekir üzerinde denemek ister. Bakalım anneannemizin hokus pokusu Tekir'i yok edebilecek mi?

O gün lapa lapa kar yağıyordu. Pencerenin önüne oturmuş, dışarıyı seyrediyordum. Kar taneleri havada uçuşuyor, yumuşak bir inişle yere konuyorlardı. Ağaçların üstüne, duvarlara, avludaki tuvaletin kapısında duran su ibriğine konup duruyorlardı. Bahçede gerili duran çamaşır ipine bile... Kocaman bir kar tanesi pencereye doğru savruluyordu. Pencereyi açtım. Elimi dışarı uzattım. Avucuma usulca konuverdi. Bembeyaz ve temizdi.

Varlık yokluk derdini şu kafandan sil bırak densiz işleri de kendini bil gerin şöyle, bir derin nefes al kaç nefes alacağın var ya, hiç belli değil.

Dâhiler ve Aşkları; sanat, edebiyat, bilim ve düşün tarihinin önde gelen dâhilerinin yaşadığı aşkları, eserleri paralelinde ortaya koyan, ansiklopedik ölçekte bir biyografi kitabı. Gerek ülkemizde, gerekse dünyada -toplam olarak- bu kapsamda oluşturulmuş nadir eserlerden biri olma özelliği de taşıyan bu önemli kitap; içinde yer alan dâhilere, yaptıkları çalışmalar ve ilgi alanları açısından, oldukça yakın değerli yazar ve şairlerimizin yoğun çabalarıyla ortaya çıktı. Kitapta yer alan yazarlar ve kaleme aldıkları dâhiler: Louis Aragon/Bahadır Gülmez, Charles Pierre Baudelaire/Bâki Ayhan T., Ludwig van Beethoven/Halim Şafak, Yahya Kemal Beyatlı/Şeref Bilsel, Bertolt Brecht/Eren Aysan, Charles Bukowski/Zate Zatturi, Charlie Chaplin/Cengis T. Asiltürk, Frédéric François Chopin/Neval Eyüboğlu, Salvador Dali/Özcan Erdoğan, Dante Alighieri/Salih Aydemir, Fyodor Mihailoviç Dostoyevski/Halim Şafak, Albert Einstein/Aziz Kemal Hızıroğlu, Furuğ Ferruhzad/Haşim Hüsrevşahi, Che Guevara/Nihat Ateş, Johann Wolfgang von Goethe/Emel İrtem, Vincent van Gogh/Çiğdem Sezer, Nâzım Hikmet/Efe Duyan, Victor Hugo/Barış Behramoğlu, Franz Kafka/Asuman Susam, Frida Kahlo/Burcu Aktaş, Rosa Lüxemburg/Halim Şafak, Karl Marx/A.Galip, Wolfgang Amadeus Mozart/Aydın Büke, Friedrich Wilhelm Nietzsche/Bâki Ayhan T., Pablo Picasso/Derya Önder, Sylvia Plath/Enis Akın, Edgar Allan Poe/Tozan Alkan, Elvis Presley/Korkmaz Uluçay, Aleksandr Sergeyeviç Puşkin/Onur Behramoğlu, Rainer Maria Rilke/Yüksel Pazarkaya, Arthur Rimbaud&Paul Verlaine/Ayberk Erkay, Auguste Rodin&Camille Claudel/Derya Önder, Mevlânâ Celâleddin-i Rumi/A.Galip, Sappho/T.Ülkü Tekten, Jean Paul Sartre&Simone de Beauvoir/Özcan Erdoğan, William Shakespeare/Betül Dünder, Oscar Wilde/küçük İskender, Virginia Woolf/Gonca Özmen, Leonardo da Vinci/Funda Aksüt, Sergei Yesenin&İsadora Duncan/Halim Şafak

Aklın kıyısında gezinen, kadınlıklarını bir lanet gibi sırtlarında taşıyan, hepsi “kaybetmeye” yazgılı, içe işleyen yalnızlıklarıyla kalp burkan hayatlar, varoluş kâbusları… Kalemini zehire, kana, cinnete, ölüme ve hayata aynı lezzetle batıran Mine Söğüt’ten unutulmayacak yirmi bir delilik hikâyesi…” “Hani derler ya insan ölürken hayatı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçermiş, yok çocuğum, yalan. Ben ölüyorum ve hayatım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden falan geçmeyecek. Hissediyorum. Ben unutmak istiyorum doktorcuğum. Eskiden olan her şeyi unutmak. İnsan ölürken geçmişi hatırlarsa çok üzülür değil mi? İnsan ölürken kendi kendini niye üzsün ki? Je veux seulement oublier… Ah doktorcuğum o şarkıyı alırken içimden dikkat et çok güzel bir cümle vardır, o düşmesin: Vie qui veut me tuer, beni öldürmek isteyen hayat, c’est magnifique, muhteşemdir. Çocuğum hayat gerçekten muhteşemdir. Şarkılar da muhteşemdir ama hayat onlardan daha muhteşemdir. Hayat bu kadar muhteşem olmasaydı çocuğum, o şarkıları söyleyecek, o şarkıları melodi melodi ezberleyecek şevki nasıl bulabilirdik, değil mi ya!”

"Ona göre dua, adeta bir 'patlama' yaratarak kanser, verem, ülser ya da böbrek hastalıklarını oldukça hızlı bir şekilde iyileştiriyordu. Bu iyileşme sürecinde ise hemen her birey aynı deneyimi yaşamaktaydı; önce büyük bir acı ve bu acının ardından gelen bir iyileşme… En fazla birkaç saat sonra hastalık ortadan kaybolmakta ve anatomik yaralar kapanmaktaydı. Hiçbir tıp hekimi, hiçbir tedavide böylesi hızlı bir iyileşmeye tanık olmamıştı." DUA hastalıkları iyileştirir mi? Mucize içerikli iyileşme hikâyeleri yıllar boyunca kulaktan kulağa hızlıca yayılırken, olağanüstü beklentileri gerçekleşmeyen, dolayısıyla hastalığına şifa bulamayan ve hatta ölen yüzlerce insanın hikâyesi ise hiç hatırlanmamıştır. Kutsal mı, bilimsel mi? Araştırmalara göre pek çok insan, gelişmiş bir toplumda yaşıyor olsa bile, dua ile gelen şifaya güçlü bir şekilde inanmaktadır. Peki, elimizde duanın hastalıkları iyileştirebileceğine dair bilimsel bir kanıt var mı? Duanın hastalıkları iyileştirip iyileştiremeyeceğine dair kutsal metinler bize ne söylüyor? Bu tip inançlar batıl mıdır, yoksa gerçek mi? Nazar, beddua ve büyü inancı insan davranışlarını nasıl etkiliyor? "Pygmalion etkisi" nedir? Falcılar kişilerin yaşamlarını nasıl yönlendiriyor? Bir duayı 4444 kez okumanın etkisi ne? Bir insana cin ya da şeytan musallat olabilir mi? Bu kitap duaya karşı bir reddiye değildir; aksine, inancın bir parçası olan duanın ya da benzeri ritüellerin, bireyin ruh sağlığını ve davranışlarını nasıl etkilediğini açıklama derdine düşmüş bir metinden ibarettir. Bir başka deyişle, temelde duanın -iyileştirici gücüne inanan bireylerde- hastalıkların tedavisine psikososyal mekanizmalar aracılığıyla katkı sağladığını kabul eder ve bunu açıklamaya çalışır. Uzman Psikolog M. Evren Hoşrik, Ankara Üniversitesi'nde Din Psikolojisi Anabilim dalında doktora eğitimini sürdürmektedir. Yazarın, "Dua ve Plasebonun Siğiller Üzerindeki Etkisi" konulu tezine, Türk Sosyal Bilimler Derneği tarafından derece verilmiştir. Kutsal mı, Bilimsel mi? Dua, Hoşrik'in üçüncü kitabıdır. (Tanıtım Bülteninden)

AnKara polisiyeleriyle tanıdığımız Emrah Serbes, bu defa direksiyonu kırıyor ve edebiyatımızda pek de işlenmemiş bir başka meseleye el atıyor. Erkek çocukların enerjik, hüzünlü, alengirli dünyasına giriyoruz... Baba çalışıyor, anne ev hanımı, muhafazakârlığın kalesi...İşçiler, yoksullar, teyzeler, abiler... Kolay ağlayan sert adamlar... Taşra seyrekliği, mahallenin kalabalığı... Kıskanç, gururlu, saf ergenler... Emrah Serbes, çabuk öfkelenen, kolay vazgeçen, baştan çıkmış erkek çocukları konuşturuyor... Kederli, insana dokunan komik hikâyeler bunlar... "Dizinin dizime değişi, Handan'ın annesi için bir kelebeğin kanat çırpışıysa benim için kasırgaydı. Kaç sene geçti, hâlâ unutmam, günde en az beş sefer aklıma gelir. Biliyorum bu durumun, kökeni memeden kesildiğim güne kadar uzanan psikolojik nedenleri vardır. Ama bir kadını unutulmaz yapan şey, bir vakitler ona duyulan arzunun şiddetiyle doğru orantılı değil midir? O arzunun kıyısında, gerçekleşme olasılığının tam yanı başında, sanki arada başka hiçbir engel yokmuş gibi rahat davranabilmekle, kendini o tatlı yanılsamaya kaptırabilmekle doğru orantılı değil midir? Bu olgunun da mı sorumlusu benim mutsuz geçen çocukluğum? Cevap? Yok! Kalırsın öyle..." Taşrada ve kâinatta, yapayalnız kalmış erkek çocukların hikâyesi... Erken Kaybedenler... Yoldan çıkmış bir neslin manifestosu...

“Okul hayatımı mahvediyor!” diye düşünen Grégoire 13 yaşında ve hâlâ altıncı sınıf öğrencisidir. Beden eğitimi dersinde bile berbattır. Ama el işlerinde, hele marangozlukta çok beceriklidir ve ilginç icatlar yapmaktadır. Sevgili dedesinin küçük atölyesinde zaman geçirmek, mobilya yaparken ona yardım etmek en sevdiği şeydir. Ama Grégorie, sevdiği şeylerle uğraşabilmek için de, belirli bir düzeye dek eğitimini sürdürmek zorundadır. “Tembel Teneke” Grégoire sonunda bu duruma ilginç bir çözüm bulur. O, herkesin gittiği türden değil, daha farklı bir okula gitmelidir. Artık ne okul ondan, ne de o, okuldan nefret edecektir.

21. yüzyıla girdiğimiz şu sıralarda, bilim ve felsefe bir yol ayrımına gelmiş görünüyor. Bilim ve teknolojinin 20. yüzyılda kaydettiği eşsiz başarılar bir yandan gezegenimizin karşı karşıya bulunduğu bütün sorunların çözümü için muazzam bir potansiyel sunarken diğer yandan da onun toptan imhası için bir tehdit oluşturuyor. İnsanlığa çok daha sağlıklı bir yaşam olanağı sunan genetikteki çarpıcı gelişmeler, en karanlık ırkçı ve ayrımcı düşüncelere dayanak yapılabilmektedir. Maddenin derinliklerindeki muazzam enerjinin keşfedilmesi de aynı sonucu doğurdu. Bu enerji uygun biçimler altında insanlığa büyük bir refah getirebilecekken, nükleer bombalar ve mevcut nükleer santraller biçiminde bir karabasan olarak karşımıza dikilmiştir. Öte yandan özellikle teorik fizik ve kozmoloji alanında bir mistisizme kayma eğilimi görüyoruz. Sözde evrenin doğuşunu açıklayan "Büyük Patlama" teorisi gibi teoriler bir Yaratıcının varlığını kanıtlamak için kullanılıyor. Bilim yüzyıllardır ilk kez dinsel gericiliğe inandırıcılık kazandırma işine koşuluyor. Yine de bu, hikayenin yalnızca bir yanı. Giderek artan sayıda bilimci eski bakış açısından hoşnutsuz hale geliyor. Kaos ve Karmaşıklık teorisinin hızlı yükselişi, son yıllarda bilimdeki en önemli gelişmelerden biridir. Bu yeni eğilimin dile getirdiği materyalizmin teorilerine şaşırtıcı ölçüde benzemektedir. Bu eserin önemli bir kısmı, Marksist felsefeyle yeni teoriler arasındaki ilişkinin araştırılmasına ayrılmış bulunuyor. Acaba bu karşılaşma bilimin yönteminde yeni ve heyecan verici bir atılıma temel sağlayacak mı?

Prof. Dr. Türkkaya Ataöv, 29 Kasım 2004'te, İstanbul'da, TÜBA Konferansları çerçevesinde "Aydın Kime Demeli" başlıklı bir konferans vermiştir. Prof. Ataöv konuşmasına aydın kavramının bir tanımını yaparak başlamıştır. Günümüz dünya düzeninin bozukluklarına örnekler vererek konuşmasını sürdüren Ataöv, bu bozuklukların arkasında yatan temel sorunları ele almayan, onları sorgulamaktan kaçınan ve yüzeysel, ayrıntı nitelikli konularla ilgilenme yönünde gözlenen genel eğilime işaret etmiştir...

Bugüne dek size iki kitabı “mutlaka” diye tavsiye ettim... Martı ve Simyacı... Bu üçüncüsü... Bir Çift Yürek... Bu kitaptan çok alıntı yapacağım... Çok söz edeceğim... siz de kitabın sayfalarını çevirirken bana kim bilir kaç defa teşekkür edeceksiniz, adım gibi biliyorum...” —Hıncal Uluç, Sabah Gazetesi Batıyı Sarsan yürek!... Çevrenize yabancılaşmaya başladınızsa okuyun derim, bir kapı mutlaka aralanacak!...” —Ayça Atikoğlu, Milliyet Gazetesi “İnsanlığın çoktan yitirdiği geçmişini merak edenler için.” —Füsun Özbilgen, Posta Gazetesi “Bu haftasonu bu kitabı okuyun, Pazartesi hayata yeni -ve daha iyi- bir insan olarak başlayın! —Murat Birsel, Sabah Gazetesi

Amerika'da islam'ın en önde gelen yorumcularından ve otoritelerinden birisi olan Esposito, siyasal İslam'ın bilgilendirici ve konuya açıklık getirici bir tartışmasını yapıyor. İslam ve Batı çatışıyor mu? Batı hükümetleri ve medyası, Humeyni'den Saddam'a kadar İslam'ın militan, yayılmacı ve Amerika aleyhtarı bir din olduğu vehmine kapılmıştır. Fakat Esposito, İslam ile Batı arasındaki karşılıklı şüphe, eleştiri ve suçlamanın kökeninin geçmişten kaynaklandığını söylüyor ve günümüzün en önemli siyasi sorunlarından birisini anlamamıza yardımcı oluyor.

"Bu eser, kırk güne yakın bir zaman içinde bozguna uğramış koca İmparatorluğun hasta yatağının yanı başında bulunup gördüklerini kaydetmiş birinin eseridir. Elbette benim bu konuda bir kusurum yok. Ben ne gördüysem, onu yazdım. Gördüklerimi kaleme geçirirken, 'acaba bu ortamda hoşa giderler mi' diye hiç düşünmedim. Fakat hakikate en yakın bir biçimde yazmaya gayret gösterdim."

Garion, Ejderha Tanrı Torak’ı öldürdükten sonra tüm Batı Krallıkları barış ve huzur içinde yaşamaya başlamışlardı. Ta ki Karanlığın Çocuğu ile Işığın Çocuğu arasındaki yeni bir karşılaşmanın alametleri görünmeye başlayana kadar. Üstelik bu karşılaşmada kahramanların kim olacağı ve bunun nihai karşılaşma olup olmayacağı bile belli değildi. Bilinen iki isim vardı sadece: Zandramas ve Cthrag Sardius. Bir insan ve bir taş. Garion, Polgara ve Belgarath, bu kez yeni yol arkadaşlarıyla, “artık olmayan yere” doğru yola çıkacaklardı. Malloryon macerası bu ciltle sona ulaşıyor. Buluşma yerinde neler yaşanacak? Yol arkadaşlarına kim veda edecek? Kell Kâhinesi Cyradis tercihini ne yönde kullanacak? Ce’Nedra ve Garion oğullarına kavuşabilecekler mi? İki kehanetten hangisi galip gelecek? Belgarath’ı bekleyen sürpriz ne? Belki de en önemlisi Angarakla'rın Yeni Tanrısı kim olacak? Bütün bu sorular, maceranın bu son kitabında yanıtlarına kavuşuyor.

Bu millet neden ağlar? Bu millet dertli millet, ondan ağlar! Bu millet aşık millet, ondan ağlar! Bu millet büyük mazisini, bütününü canını cananını kaybetti. Onu arıyor! Ondan ağlar!..?

Gazavat-ı Hayreddin Paşa adını taşıyan ve Barbaros Hayreddin Paşa'nın hatırlarını ihtiva eden kitap, 16. asır tarihimiz üzerinde kapital bir kaynaktır. Osmanlı Cihan Devletleri'nin kaptan-ı deryası (bahariye nazırı ve deniz kuvvetleri kumandanı) olan ve devrinin büyük milli kahramanı sayılan Barbaros, "Cihan Padişahı" Kanuni Sultan Süleyman'ın emriyle hatıralarını, denizci, şair ve yazar dostu Murad Çelebi'ye (Muradi) dikte etti.

Paul Kennedy: Türkiye, Meksika, Hindistan, Endonezya, Brezilya ve Çin anahtar ülkeler... Dünyanın geleceği bu ülkelere bağlı... Ernest Gellner: İslam ülkelerinin çoğunda Yüksek İslam, Halk İslamı'na galabe çaldı. Türkiye'de ise tersi oldu. Halk İslamı çok daha hoşgörülü, esnek ve insancıldır. Abdülkerim Soruş: İnsan haklarını dinsel metinlerden çıkaramazsınız... Bir mümin olabilmek için öncelikle inanmak hakkına sahip olmalısınız. Dolayısıyla insan haklarına sahip olmak, bir inancı benimsemekten önce gelir. Samuel P. Huntington: Türkiye Batılı olma ısrarından biraz vazgeçer, modernleşme ve demokrasinin bir İslam ülkesinde de mümkün olduğunu gösterirse, İslam dünyasına büyük bir model olur. Bernand Lewis: Türkiye, çok zorluk çektiyse de işleyen bir demokrasi kurdu... Bugün İslam Konferansı örgütünün 56 üyesinden sadece biri, Türkiye, demokrasi. Sadık Celal El Azm: İslam'ın laiklikle bağdaşmaz olduğu iddia edilemez. İslam çok farklı ortamlara uyum gösterme ve sonsuz bir biçimde yeniden yorumlanmaya açık kalma yeteneğini göstermiştir. Francis Fukuyama: Türkiye'yi insan hakları sorunları yüzünden eleştirmekten hoşlanan Avrupalılar, Türkiye'nin demokraside ne kadar yol aldığı anlamında resmin bütününü göremiyorlar.

..."Türk Sosyolojisinin Öz-düşünümselliğine Katkı" başlıklı birinci yazı bu amaçla siyaset ve sos-yolojinin eklemlendiği noktalara değinmektedir. Disiplini her türlü siyasetten ve öznellikten uzak tutma iddiası taşıyan sosyolojik çalışmaların içerdiği naiflik gösterilirken hem Batı'da hem de Türkiye'de şu ana kadar kayda değer bütün sosyolojik tezlerin sonuna kadar siyasetle içiçeliğine dikkat çekilmektedir. Bu bağlamda sosyolojinin siyasetsizleştirilmesi girişimlerinin en azından yöntemsel olarak ufuklarının ne olabileceğine dair çıkarsamalarda bulunulmaktadır. Muhayyile bilimle bağdaşır mı? Yakın zamanlara kadar bu soruya kuşkusuz olumlu cevap veri-lebilirdi. Oysa muhayyile bugün her türlü bilim etkinliğinin en önemli itici motivasyonlarından biri kabul ediliyor. Aynı durum sosyoloji söz konusu olduğunda en azından 1950'lerde C. Wright Mills'in Sosyolojik İmgelem isimli eserinden sonra biraz daha aşina bir tartışmaya işaret eder. "Sosyolojinin Yitik İmgelemi" başlıklı makalede sosyolojiyi her türlü değerlendirmeden ve muhayyileden uzak tutmaya çalışan naif girişimlerin bir eleştirisi yapılmakta ve sosyolojinin bu naif nesnelci baskıların altında muhayyileci-imgelemci niteliğini büyük ölçüde yitirmiş oldu-ğu anlatılmaktadır. "Türk Düşüncesinde Kayıp Halka: Siyasal" başlıklı üçüncü bölümde de öncelikle bir Türk dü-şüncesinin varlık imkânları değerlendirilmekte, ardından siyasal kavramının bilimsel literatürde hor ve hakir görülmesinin zihinsel arka planı irdelenmektedir. Siyasalı aşağılayan, onu hayatın dışına itmeye çalışan ve bunu büyük ölçüde başarabilen değişik zihinsel stratejiler bu bölümde sıralanmaktadır. Siyaseti bazen daha fazla yapıyor gibi görünen ama yaptığının aslında siyasalı hayattan kovmaktan başka bir anlam ifade etmeyen para-politik, arche-politik, ultra-politik ve anti-politik tutumlardan örneklerle siyasalın bir tür iade-i itibarı deneniyor. Dördüncü bölümde Türk sosyolojisi içinde bir genellemeye yol açmamaya dikkat ederek, ama bir sosyolojik portre denemesinden sosyolojinin bir kulvarının, belki de bir patikasının gelişimi anlatılmaktadır. Kendini İstanbul Üniversitesi'nde yapılan teorik-spekülatif nitelikli bir sosyo-lojiye karşı daha ampirik bir sosyoloji iddiasıyla tanımlayan Mübeccel Kıray'ın ODTÜ'de tesis ettiği sosyoloji geleneğinin gelişimini Bahattin Akşit örneği üzerinden izlemek mümkün olabi-lir. Akşit örneği ile hem ampirizmin hem de Marksist sosyoloji çizgisinin Türk sosyolojisine na-sıl bir katkıda bulunduğu ve bu katkının nereye doğru geliştiği somutluk kazanmaktadır. O yüzden bu bölümün salt bir Akşit portresi olmaktan öte bir bağlamı olduğunu söylemem gere-kiyor. "Entelektüel ve Cemaat" başlıklı yazının konusu sosyologlarla değil, belki sosyologların da bir parçası oldukları entelektüel hayatla ilgilidir. Entelektüelin bir cemaate mensup olması müm-kün müdür? Bir cemaate mensup olmak entelektüelliğe bir halel getirir mi? Entelektüel, cemaat kurup insanları peşinden koşturur mu? Türk sosyolojisinde kendine cemaat kurmuş isimler bu-nu hangi vasıflarıyla yaparlar? Güçlü düşüncelerinden dolayı mı, yoksa kurdukları cemaat mi düşüncelerine bir güç-popülerlik kazandırmaktadır? Bu sorular Türkiye'de sosyolojik bilginin itibarı açısından ciddi sorular sormamızı ve bu sorular etrafında dolanmamızı gerekli kılmakta-dır. Erol Güngör hiç şüphesiz Türk sosyolojisi içinde hak ettiği yeri alamamış bir düşünürdür. Oysa kısa ömrüne sığdırdığı çok değerli eserleri onun Türk sosyolojisinin değerlendirilmesinde özel bir örnek haline getiriyor. Mümtaz Turhan'ın sosyal psikoloji çizgisinden gelen ve milliyetçilik-le İslamcılığın eklemlendiği yerde özellikle son iki kitabıyla (İslam'ın Bugünkü Meseleleri ve İslam Tasavvufunun Meseleleri) sosyolojik literatüre önemli iki referans kitabı bağışlamıştır. Bu referansların yeterince takdir edildiği ne yazık ki söylenemez. Erol Güngör hakkındaki yazı ve düşünceleri üzerine yapılmış olan bir televizyon sohbetinin deşifre edilmiş metni, ona olan vefa borcumuzun ifasına yönelik küçük bir gayret olarak değerlendirilmelidir. (Mehtap TV'de Ba-hattin Akşit ve Vehbi Başer ile birlikte yaptığımız bir sohbeti böyle bir derlemeye katma fikri değerli öğrencim Faruk Karaaslan'a aitti. Programın deşifresini de kendisi yaptı. Bir teşekkürü fazlasıyla hak ediyor.) Kitabın son kısmında Yeni Şafak gazetesinde yayımlanmış iki sosyologla ilgili taziye ve kamu-da sosyologların istihdamı ile ilgili son durumu anlatan yazılar yer alıyor. Bu derleme kitabı oluşturan yazıların tamamı, daha önce, çeşitli yayın organlarında yayınlan-mıştı. Her makalenin sonunda, söz konusu makalenin yayımlanmış olduğu yer yayın tarihiyle birlikte zikredilmiştir. Bu vesileyle Tezkire, Divan, Yeni Türkiye dergilerinin değerli yöneticile-rine, Entelektüel isimli derlemesi dolayısıyla Kenan Çağan'a ve Türkiye'de Sosyoloji başlıklı kapsamlı derlemenin editörü Çağatay Özdemir'e şükranlarımı sunuyorum. Bu çalışmaların her birisinin gelişiminde Selçuk Üniversitesi Sosyoloji Bölümü'ndeki mesai ar-kadaşlarım ile öğrencilerimin görünür-görünmez birçok katkıları olmuştur. Bunu kendilerine de bir selam ve teşekkür yollama vesilesi saymalıyım.

"Ermeni belgeleriyle Ermeni Soykırımı Yalanı" dizisi Ermeni tarihçisi A.A. Lalayan'ın çalışmalarıyla devam ediyor. Gerçeklere bağlı, dürüst ve nesnel bir Ermeni tarihçisi olan Lalayan'ın bu eseriyle, Ermenistan Devlet Arvişi açılıyor. Çünkü Lalayan, 1914-1923 yılları arasındaki Türk-Ermeni ilişkilerini, çoğu Ermenistan arşivlerinde bulunan belgelere dayanarak açıklıyor. Lalayan, Taşnaksutyun gerçeğini ve kendi ifadesiyle "Sözde Ermeni Meselesi"nin içyüzünü gözler önüne seriyor ve özellikle şu önemli konuları inceliyor: - Taşnaksutyun Partisi'nin büyük devletlerle ilişkileri. - Denizden Denize Ermenistan Projesi'nin arkasındaki güçler. - Taşnakların etnik temizlik politikası. - Taşnak gönüllü hareketinin silahlı eylemleri ve Ermeni halkına uygulamaları. Bize tarih tutanağını bırakan Ermeni tarihçi Lalayan'a teşekkür borçluyuz...

Bu kitabın yazarı bir uyumsuz. Yıllardır televizyonda, dünyanın en sıkıcı işini, ekonomiyi izleyicinin kafasına terlik atarak ve atarlanarak anlatıyor. Kıl olduğu şeyler var. "O yapıyor ben de yaparım" diyenlere kıl mesela. Dansöz gibi kıvıranlara, kendini akıllı, karşısındakini aptal sananlara. En çok da bunu ranta çevirmeye çalışanlara. O yüzden bu kitap, belki de okuduğunuz en "tuhaf" ekonomi içerikli kitap. Bu "uyumsuz"un dertleri var. Gereksiz tüketimle derdi var mesela. Kredi kartını böldürüp böldürüp harcamamızla, kına gecelerinde taç takmamızla, kelepir evi saray gibi pazarlamamızla derdi var. Sorguladığı şu: Biz ne zaman böyle olduk? 70'lerde mütevazı ve kalenderken 40 yılda nasıl bu hale geldik? Geldiğimiz noktada artık, vekaleten harcıyor, asaleten yiyoruz. Rant yeme uğruna, insanlığımızı, itibarımızı, vicdanımızı harcıyoruz. 80'lerden bugüne, şarkılarla, türkülerle bizi anlatıyor bu "uyumsuz". Hem de çok çarpıcı anlatıyor.

Ejderha Tanrı Torak’ı öldürdükten sonra tüm Batı Krallıkları barış ve huzur içinde yaşamaya başlamışlardı. Ta ki Karanlığın Çocuğu ile Işığın Çocuğu arasındaki yeni bir karşılaşmanın alametleri görünmeye başlayana kadar. Üstelik bu karşılaşmada kahramanların kim olacağı ve bunun nihai karşılaşma olup olmayacağı bile belli değildi. Bilinen iki isim vardı sadece: Zandramas ve Cthrag Sardius. Bir insan ve bir taş. Garion, Polgara ve Belgarath, bu kez yeni yol arkadaşlarıyla, “artık olmayan yere” doğru yola çıkacaklardı.Ve Beşlinin ikinci kitabı: Kehanet artık ağırlığını iyice hissettirmeye başlıyor. Emanet, Murgo tapınağında herkesi şaşırtan bir takım işler yapıyor. Garion ve yol arkadaşlarının peşine düştüğü Zandramas’ın izi ve kimliği yavaş yavaş belli oluyor. Öte yandan bu bölümde hiç umulmayacak birinin daha gerçek kimliği ortaya çıkıyor: Murgoların Kralı...

İnsanoğlu yaşamın pek çok alanında olduğu gibi bebeklerin dünyaya gelmesi gibi önemli bir olayda da doğallıktan uzaklaştı maalesef. Doğumların birçoğunun tıbbi bir neden olmasa bile bir ameliyat yöntemi olan sezaryenle sonuçlanması veya normalle sonuçlansa bile tıbbi müdahale oranlarındaki artış bunun en büyük ispatı sayılabilir, işte doğal doğum ekolünde; bu durumun anne ve bebek açısından dezavantajlar getirdiği, eski doğum ritüelinin geri gelmesi ve bunun için de anne ve bebeğin içgüdüsel ihtiyaçlarına saygılı bir doğum ortamı oluşturulması gerektiği savunuluyor. Bu sayede doğumlar pozitif ve coşku ile anılabiliyor. Türkiye'de doğal doğumu ilk savunan ve istikrarlı bir şekilde uygulayan doktorlardan biri olan Dr. Hakan Çöker, "ister normal, ister sezaryenle doğum yapın, ama her ikisinin de mümkün olduğunca doğalını yaşayın,“ diyor. Toplum olarak doğum hakkında çok fazla şey bilmediğimizin, biliyorsak da bunların bir kısmının yanlış olduğunun farkına varan deneyimli Gazeteci-Sosyal Antropolog Zuhal Eyüboğlu, "Herkes doğumun doğasını bilmeli ve tıbbi bir sorun yoksa kadınlar içgüdüsel doğumu yaşamalı," düşüncesiyle Dr. Hakan Çoker'i soru yağmuruna tuttu, iki doğumunu da doğal doğum ekolü ile yapan gazetecinin 100 sorusuna, doktorun verdiği cevaplar; anne-baba adaylarını, kendilerine ve bebeklerine yarar sağlayacak bir doğuma ulaştırmaya yardımcı olacak. Bu kitap; doğumla ilgili sadece anne-baba adaylarının değil, doğumu merak eden herkesin ufkunu açacak. y * Bebeğinize doğumu başlatma hakkını verin... * Doğum hazırlığı, sadece bebek odası alışverişi değil; anne adayının bebeğinin dünyaya gele- ceği anı hedefleyeceği, fizyolojik ve zihinsel bir hazırlık olmalı... * Doğa, kadına bebeğini dünyaya getirme aşa- ması için çok büyük bir güç ve donanım sağ- lamış. Anne adaylarının tek yapması gereken; bunun farkına varmak, cesaret kazanmak ve bunu savunmak olmalı. Bunun için ise doğum hakkında bilinçlenmen ve mümkün olduğunca doğal bir doğuma hazırlanmalı.

Bu kitap anneler, babalar, anneanneler, babaanneler, dedeler, bebek bakıcıları ve tüm ebeveynler için pratik bir rehber! Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı Dr. Hayri Gözlükgiller ile Çocuk Terapisti ve Aile Danışmanı Hatice Kübra Tongar, anne-babaların merak ettiği soruları cevapladı ve elinizdeki ‘başucu’ kitabı ortaya çıktı! 150 Soruda Fıtrata Uygun Çocuk Yetiştirmek kitabında, fıtrata uygun çocuk eğitim kriterleri esas alındı ve bu kriterler modern tıbbın bilgileri ile yoğruldu, ‘doğru çocuk yetiştirme’ konusunda sorular ile kısa cevaplar eşliğinde size sunuldu. Tabiatına, fıtratına uygun büyümek her çocuğun en doğal hakkı! Ancak yeni nesil anne-babalar da birçok doğallıktan mahrum büyüdüğü için çocuk yetiştirme konusunda tam olarak ne yapacağını, neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilemiyor. Peki fıtrata uygun hayırlı, mutlu ve sağlıklı çocuklar yetiştirmenin temelinde ne var? Hangi ayda/yaşta çocuğa nasıl davranılmalı? Çocuğun olumsuz hal ve tavırları karşısında anne-baba nasıl hareket etmeli? İyi anne-baba olmanın formülü nedir? Çocuğa nasıl ve ne zaman terbiye verilir? Peygamber Efendimiz çocuklara nasıl davranırdı? Peygamberlerin çocukları için duaları neydi? Hepsi ve daha fazlası bu kitapta! Bu kitabı okurken, siz de çocukluğunuza doğru bir yolculuk yapacak, anne-babanızın o dönemde size karşı yaptığı doğrular/yanlışlar ile yüzleşme fırsatı bulacaksınız. Farkındalık kazanacaksınız! Çocuklarınızı yetiştirirken, farkında olmadan yaptığınız, doğru bildiğiniz yanlışlardan kurtulacaksınız.

Millet ve vatan kavrayışlarının tarihi ile ilgili tartışmaları derinleştirebilmek için, gerek bu unsurların, gerekse bunları paylaştığımızı tahayyül ettiğimiz başka insanlardan oluşan topluluklara duyulan aidiyet hissinin tarihine eğilmek gerekir. İşte burada zihnimizin hayret kapısını ardına kadar açık tutmakta yarar var. Vatan, il, yurt, ulus, kavim, millet, soy gibi kavramların mazisi hepimiz için sürprizlerle dolu. Geçmişin en az bizim kadar incelikli insanlarının bu kavramların içini nasıl farklı şekillerde doldurduklarına yakından bakmak zorundayız. Osmanlı devletinin şemsiyesi altına girmiş insanları ve onlara ait toprakları anlayabilmek için karşımıza çıkan en önemli anahtar kelimeler arasında diyar-ı Rum ve Rumîlik var. Bu sözcüklerle birlikte birçok soru sökün ediyor: Diyar-ı Rum neresidir? Bir tür vatan mıdır? Anadolu mudur Roma mıdır? Kimlere Rumî denmiştir? Roma kimliğinin ve kültür mirasının tapusu Bizans’tan Batı’ya mı geçmiştir? İnsanlığın geçmişi bize farklı yerelliklerin mümkün olduğunu, “bir yer’in insanı olmanın” çok farklı şekillerde yaşanabileceğini gösteren nice hikâye sunuyor. Diyar-ı Rum’a dair bu küçük kitap bu hikâyelerden birine odaklanıyor. (Tanıtım Bülteninden)

Çocuklarımız, en sevgili varlıklarımız. Onlarla ağlarız, onlarla güleriz. Onlar sevinirse biz de seviniriz. Onlar mutlu olursa biz de mutlu oluruz. Onlar üzülürse üzülür, incinirse inciniriz. Gönlümüz, doğal bir şekilde onların sevgisiyle dolu. Hususi bir gayret göstermeksizin, onları seviyor, onlar için canımızı feda ediyoruz. Doğumhanede onu kucağımıza verdikleri günden beri her şeyimiz o oldu. Biliyoruz ki her anne baba, çocuğunu canı gibi sever. Her anne baba için çocuğu, canının içi, ciğerinin köşesidir. Gözünün nuru, gönlünün sürurudur... Peki, hiç düşündük mü? Biz çocuklarımızı böylesine derin bir duyguyla seviyoruz ama acaba çocuklarımız bunu biliyor mu?

İlham Dilman 2003 yılında yaşama veda ettiğinde Wittgenstein, dil felsefesi, psikanaliz, ahlak felsefesi üzerine çok sayıda makale ve kitaba imza atmış dünya çapında üne sahip bir felsefeciydi. Bu çalışmasıysa bütün boyutları, biçimleri ve paradokslarıyla sevgiyi Platon’dan Freud’a, Proust’tan Fromm’a, Kierkegaard’dan D.H. Lawrence’a çeşitli yazar ve düşünürlerin görüşleriyle çalışmaları ışığında ve eşliğinde ele alıyor. Dilman bu çalışmasında, sevginin benlik ve cinsellikle bağlantısı, sevginin hayal kırıklıkları, bozulup sona ermesi ve bütün bunların ışığında yaşanan gelişmelere dair öğretici ve düşündürücü bir okuma deneyimi sunuyor okura.

Philip Roth, erkekliğin kitabını yeniden yazdı. Histerik, kurnaz, hesaplı, korku ve beklentilerle dolu ama çok da kıvrak, cazibeli, hatta cilveli bir kitap bu; neredeyse "anlatılmayan ama yaşanan erkeklik"in kitabı. Sıkça söylendiği gibi insan dişisi, kadın olarak doğmuyor, bir kadın olarak inşa ediliyor. Ama erkek olmak için de yoğun bir inşaat faaliyeti gerekiyor; üstelik malzemeden çalma şansı çok daha kısıtlı. En azından kahramanımız Portnoy için; ki bu dünyada her erkeğin başına gelen en büyük talihsizlik onun da başına gelmiştir: Bir kadın tarafından doğurulmak ve yetiştirilmek. Fakat talihsizlikler bununla bitmez; bir de baba ve çekirdek aile cehennemi vardır. Üstelik Portnoy, Yahudi'dir; hiçbir yerde kendini yurdunda hissetmeyip hep başka diyarların düşünü kuran bir azınlık mensubudur. Ve her erkek gibi başındaki asıl bela, sonu gelmez istekleriyle ona dünyayı dar eden "koca kafalı canavar"dır. Bir türlü yatıştıramadığı canavarıyla annesinin demir pençesi arasında sıkışıp kalan Portnoy, bu uzun feryadıyla çağdaş edebiyat tarihinin en kıvrak, en keyifli, en edepsiz monologlarından birini yaratıyor. Bir erkeğin cinsel gelişimini yer yer gerçekten çok komik ve sevimli, yer yer irkiltici olabilen serüvenlerinde izlerken, bir yandan da orta sınıf aile kültürünün dehşetini hissediyor, "büyüme" denen sürecin aslında nasıl azap dolu olduğunu hatırlıyoruz. Çağdaş Amerikan edebiyatının ustalarından Philip Roth, bu romanında argo ile ironiyi, fars ile trajediyi, kahkaha ile hüznü eşsiz bir kıvraklıkla harmanlıyor. Herkesin kendi çocukluğundan ve annesinden bir şeyler bulacağı; herkesin kendi içindeki ötekiyle, kendi içindeki azınlıkla karşılaşacağı; kendi canavarını hatırlayacağı bir roman bu… çok komik, yakası açılmadık ve sevimli… Times Literary Supplement'a göre yüzyılın en iyi yüz romanından biri olan bu samimi itirafnameyi yüzünüz kızararak ve kahkalarla gülerek okuyacaksınız.

Saygın bir memur, sadık bir koca ve aile babası olan Friedrich Klein, kendini birdenbire hayali bir cinayet ve suçun yükü altında bulur: Karısı ve üç çocuğunun ölümü, sahte pasaport, bir tabanca, çantasına istiflenmiş para ve gösterişsiz saygınlığı. Kırklı yaşlarını süren Klein, her şeye en baştan başlamak, yeni, genç bir adam olabilmek için gücünü toplar. Klein ve Wagner anlatısını yazdığı dönemde Hermann Hesse, kendi özel yaşamında girdiği bunalımla C. G. Jung’a başvurmuş, bu kitapta, bilinçaltının işleyişine ilişkin dönemi için henüz yeni olan psikoloji bilgileriyle desteklediği bilimsel bir teknik kullanmayı denemiştir. “Peki, ne diye dikiliyordu şimdi burada, geceleyin, bu küçük yabancı odada, elinde bir ayna ve başında bir şapkayla, acayip bir soytarı gibi – neydi bu hali? Neydi niyeti? Masanın kenarına oturdu. Ne yapmak istemişti? Ne arıyordu? Bir şey aramıştı galiba, çok önemli bir şey aramıştı.”

Kültür tarihimize dair önemli bir araştırma Güneydoğu’da Geleneksel Dövme ya da Dek ve Dak Halkbilimci Mümtaz Fırat’ın araştırması bilimsel bir araştırma olarak öne çıkarken her kuşaktan okurun ilgisini çekecek bir geleneği tanıtıyor. Dövme, büyük ölçüde popüler kültürün bir parçası olarak biliniyor. Oysa dövme oldukça kadim bir gelenek olarak dünyanın pek çok yerinde olduğu gibi ülkemizde de yaşayan bir gelenek. Özellikle Avrupalı bilim insanlarınca 19. ve 20. Yüzyıllarda bu konuda çeşitli aramalar yapılırken, ülkemizde ancak son 20-30 yıl içersinde ve sınırlı ölçüde ilgili gösterilmiştir. Dolayısıyla halkbilimci Mümtaz Fırat’ın 2015 yılında Oğuz Tansel Halkbilim Araştırma ödülünü bu çalışması, bilimsel araştırma olarak öne çıkarken, her kuşaktan okurun ilgisini çekecek bir geleneği tanıtması açısından dikkat çekicidir. “Dövme tanımının kapsayıcı yeni bir kavramsallaştırmaya ihtiyaç duyduğu söylenebilir. Bu çerçevede evrensel açıdan geleneksel dövme: Süslenme, kötülüklerden korunma, bereket, tılsım gibi saiklerle, renk veren maddelerin vücudun herhangi bir yerine sivri ya da keskin bir araçla kalıcı olacak biçimde işlenmesidir. Bu evrensel tanımın yanı sıra Güneydoğu’da görülen geleneksel dövme için şu tanımı yapmak mümkün görünmektedir: Süslenme, nazardan korunma, tılsım, bereket, sağaltma gibi saiklerle, is, çivit, öd, anne sütü gibi maddelerin kullanılmasıyla elde edilen karışımın, deri altına iğnelerle işlenmesine dek/dak/dövün/döğün/döğün/veşm/vesm denir.”

İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde Avrupa’nın ama özellikle İtalya’nın gizli tarini adeta “deşen” ve günümüzde geçen bir polisiyeyi tarihsel bağlarıyla anlatan “Carnivia Üçlemesi”nin veda kitabı. 11 Eylül saldırılarından sonra ses getirecek büyük bir terör eylemi peşindeki El-kaide uzantılarının hedefinde bu sefer Venedik var. İtalyan polis teşkilatının gözüpek memuru Kat, gerçek aşkı ve huzuru bulduğunu düşünürken yaşamının en zor sınavıyla yüzleşecektir. Aşık olduğu adamdan ve şehirden geriye kurtarılacak bir şeyler kalacak mıydı? “Yüz Karası”yla başlayıp “Kayıp Geçmiş”le devam eden seri, nihayet “Hain”le olabilecek en görkemli şekilde sona eriyor.

22:04’ün kahramanı, New York’ta yaşayan, ilk romanı ses getirmiş bir yazar ve şair. Yayıncıların büyük avanslar ödemeye hazır olduğu ikinci romanına başlamanın eşiğindeyken bazı gelişmeler hayatını değiştiriyor: Ölümcül olması muhtemel bir kalp rahatsızlığı olduğunu öğreniyor, çocuk sahibi olmak isteyen en yakın arkadaşı ondan yardım istiyor, büyük bir kasırga New York’a yaklaşıyor, Wall Street’i İşgal Et hareketi şehirde kendini hissettiriyor. Pek çok gelecek ihtimalini barındıran bu manzaranın içinde yolunu bulmaya çalışırken, “22:04”ün kahramanı gerçek ve kurmaca, geçmiş ve gelecek, sanat ve hayat üzerine düşünecek ve başkalarıyla bağ kurmanın, ironiden samimiyete varmanın imkânlarını araştıracak. Çağdaş sanattan Walt Whitman’a, Amerikan tarihinden ekolojik felakete, kapitalizmden modern tıbba ve günümüz yayıncılığına geniş bir dünyayı içine alan, şiirlere, fotoğraf ve illüstrasyonlara, deneme parçalarına yer veren yenilikçi bir roman “22:04”. Amerikan edebiyatının son dönemdeki en parlak yazarlarından biri olan Ben Lerner’dan, son yılların en önemli romanlarından biri.

20. yüzyıl Amerikan edebiyatının başyapıtlarından biri kabul edilen Bağımsızlık Yolu, bir banliyö kasabasında yaşayan, iki çocuklu genç Frank ve April Wheeler çiftinin hikâyesi. Banliyö hayatından bunalan ve burada yaşayan insanlardan farklı olduklarına inanan Wheeler’lar, Paris’e gitme hayalleri kurmaya başlar. Ancak hayallerle gerçekler arasındaki mesafeyi aşmanın o kadar kolay olmadığı anlaşılacak, April’ın hapsolduğu hayattan kurtulma çabaları yavaşça trajediye doğru evrilecektir. Hüsranla biten Amerikan rüyasının usta yazarı Richard Yates, mutlu görünen evlerin içindeki yalnızlıkları, tekdüze hafta içlerini izleyen gerilimli hafta sonlarını, hem gürültülü hem sessiz kavgaları keskin bir gerçekçilikle anlatıyor. “Benim zamanımın Muhteşem Gatsby’si... Kuşağıma mensup yazarlardan çıkmış en iyi kitaplardan biri.” -Kurt Vonnegut-