En Son Eklenenler

Küçük yaşta annesini kaybeden Andreas Egger, uzak akrabası olan zalim bir çiftçinin yanında büyür. Zorlu çocukluğunun ardından az konuşan, fiziken güçlü ve çok çalışkan, ama bir o kadar da kırılgan ve içine kapalı bir adama dönüşür. Dünyanın hızına, insanların hırsına ve öfkesine yetişemez, aslında bunu istemez de. Dağların kocaman boşluğu içinde kaybolmak ona iyi gelir. Avusturya Alpleri’nde kendi dünyasında yaşayan Andreas, günün birinde Marie’ye âşık olur. Marie ilk çocuklarına hamileyken çığ altında kalarak hayatını kaybedince Egger her şeyi bırakıp evini terk eder ve savaşa katılır. Savaşta esir düşer, çalışma kampına gönderilir ve aradan yıllar geçer... Dağlarına, evine döndüğünde kurulan teleferik hattıyla modernizmin o yalın kırsalı nasıl ele geçirdiğiyle yüzleşmek zorunda kalır. Kendini yalnızlığıyla kuşatarak içindeki gerçeğe sığınan bir adamın hikâyesi bu. Basit olduğu kadar çarpıcı ve etkileyici, gücünü yalınlığından alan bir ömür... 2016 yılında Man Booker International Ödülü finalistleri arasına giren Bütün Bir Ömür, Feza Şişman’ın çevirisiyle... “Bütün Bir Ömür - bu kısa ama ihtişamla kurgulanmış romana bayıldım.” -Margaret Atwood- “Okumanız iki saat sürse de unutmanız bir ömür alacak.” -Graham Robb- “Bütün Bir Ömür, uzak bir vadideki yalıtılmış bir hayatı ve onu yavaş yavaş kuşatan modernizmi ustalıkla işleyen muhteşem bir roman.” -Ian McEwan- “Her ayrıntı, her kelime, her cümle - her şey tam anlamıyla yerli yerinde. Böyle kısa bir romanda bunu başarmak, büyük bir yeteneğin göstergesi.” -Die Welt- “İçten bir bilgelik ve ölçülü bir şiirsellikle biçimlenmiş anları ortaya çıkaran direkt bir tavır hâkim üsluba. Bu noktada bu romanın Almanya’da neden bu kadar ilgi gördüğünü ve neden bizim de buna ihtiyaç duyduğumuzu anlıyorsunuz: Bütün Bir Ömür, okurunu hayatını en iyi şekilde değerlendirmeye yönlendiriyor, ne olursa olsun.” -Sunday Telegraph- (Tanıtım Bülteninden)

“Yaşamak için ayağa kalkmamışken, yazmak için oturmak nasıl da beyhudedir.” Henry David Thoreau Nietzsche’nin Kara Orman’da yürürken göz çukurlarına dolan mutluluk gözyaşları, Rimbaud’nun tahta ayağıyla açılacağı çöllere dair kurduğu düş, yasaklı Rousseau’nun Alpler’deki adımları, Thoreau’nun Walden’daki gezintisi, Nerval’in dar sokaklardaki aylaklığı ve daha niceleri... Aylaklar, göçebeler, sürgünler, hacılar, kaçaklar, seyyahlar, münzeviler ve mülteciler yürüyorlar. Peki yürümek sadece evle iş arasında gidip gelmek, bir yerlere yetişmek ve koşuşturmak değil de evrenle özel bir ritim, akort ya da hafifleme içinde buluşmak olabilir mi? Yeryüzüyle hemhal olup kendimizi başkalaşmaya açarak yürüyebilir miyiz? Yürümek iki mesafe arasında gidip gelmek değil yaratıcı bir eylemdir. Hem kendi yalnızlığımıza çekildiğimiz hem de toplum olarak bizi dönüştürecek bir ayağa kalkıştır. İki büklüm vücudun karşısında dikilmeye çalışan, attığı her adımda yeryüzünün gerçek bir parçası olduğunu fark eden Homo Viator’un eylemidir. Çünkü Yürüyen İnsan kendi üzerine çöken kaygı, haset ve korku yumaklarını çözer, varlığını yeryüzünün ebediyen yeni olan kalbine düğümler. Yürüyoruz, işte bu düğümü atmak için.

Servet Hanım o gece hiç uyuyamadı. Bağışlayamama, olanca acılığıyla zehirliyordu onu. Onu yaşatmamışlardı, onu sevmemişlerdi, onu hasta etmişlerdi, kocası ve çocukları. Hiçbirinin umurunda değildi Servet Hanım. Onlara ödetmeliydi, onları pişman etmeliydi. Onu yaşatmamanın acısını çıkartmalıydı onlardan. Ölmekten başka silahı yoktu. Oysa yaşamak istiyordu. Kadınlar da Vardır, Erendiz Atasü'nün yayımlandığı günden beri değerini kaybetmeyen yapıtlarından biri. 1982 yılında dönemin en önemli öykü ödüllerinden Akademi Kitabevi Öykü Ödülü'nü kazanan bu eser, Türkçe edebiyatın kadını anlatışına yepyeni bir boyut kazandırıyor. Sekiz kadın hikâyesinden yola çıkarak yazılan bu öyküler, farklı geçmişler ve farklı donanımlara sahip kadınları tek bir ortak nokta üzerinden seslendiriyor: Böyle örgütlenmiş bir dünyada her şeye rağmen ayakta kalabilmek.

Nerdesin Aşkım? Bülent Abla’nın vitrini ne sergiler? Zeki Paşa’nın dolabından neler çıkar? İnsan cinselliğini neden gizler? Gizlenirken soyunmak neden? Kendi bedeninizde nasıl gizlenirsiniz? Sözcüklerde gizlenmek mümkün mü? Üzüntü sizi nasıl güldürür? Dolaptan çıkmak mümkün mü? Hayatın önümüze sürdüğü bütün hikayeleri bir kenara bırakın: hepimiz en nihayetinde sevmek ve sevilmek için yaşıyoruz. Fakat sevgiyi koşullara ve tanımlara bağlıyoruz. Oysa sevgi onu tıkıştırmaya çalıştığımız kaplarda durmaz. Akar ve kendi akışkanlığında kendi yolunu bulur. Sevginin çoğalması için, sevebilmemiz ve sevilebilmemiz için, sevgiye hükmetmeyi bırakmalıyız; sevginin yalnızca öznesi değil, nesnesi olmayı öğrenmeliyiz. Sevginin akmasına izin vermeliyiz. Cinsel yönelimi nedeniyle toplumun ötekileştirdiği ve yargıladığı LGBTİ bireyler için, sevmek ve sevilmek çok daha zor, dolambaçlı bir hal alır. Sevgiyi belli normlara, kalıplara ve koşullara bağlayan, bağlayan toplum, LGBTİ bireyleri gizlenmeye, “dolap”larda yaşamaya zorlar. Seni Dolaba Kim Koydu?, farkında olarak ya da olmadan cinsel yönelimlerini gizleyen, salt ‘sevilmek’ uğruna kendi sevgilerinin üzerini örten insanların öyküsünü anlatıyor. Kadınların bedenlerine, erkeklerin duygularına hapsedildiği bir dünyada, aşkı ve sevgiyi her haliyle kucaklamamız gerektiğini anımsamak ve anımsatmak isteyenlere… (Tanıtım Bülteninden)