Yazara Gore Listeleme

28 Şubat, takvimde bir yaprak olmaktan öte anlam taşıyor bu ülkede. O gün acı veren pek çok hadise, bugün acı bir gülümseme ile hatırlanıyor. Evet, yaşananların çoğu aslında gülümsetecek türdendi... Ama hadiseleri birebir yaşayanlar için zor günlerin başlangıcı oldu. Peki neler yaşandı o gün ve sonrasında?....

Efendim! Sizi çoktan beri pençe-i zaliminde inlemekte olduğum aşktan haberdar etmek için bu mektubu yazarken düçar olduğum helecanı kabil değil, tarif edemem Sizi ilk defa Florya'da gördüğüm günden beri kalbimde tatlı bir aşkın tulu'nu hissediyorum. Sizi sevdim, o kadar ciddi sevdim ki, ruhumu şiddetli bir ıstırap-ı aşk bürüdü. Ah meleğim! Sizi görmek isterim, size aşkımı itiraf ediyorum. Aşkıma merhamet ediniz. Sizin aşkınız ile dolu olan kalbim bir volkan gibi yanıyor. Yaşamakta olduğum hayata muttali olsanız halime acır ve size ne kadar şiddetli bir aşk ile merbut olduğumu anlardınız. Sizin bir bakışınız gönlüme, aşkıma, kalbime sahip oldu, sizi bütün kalbimle sevdim...Yanıyorum! Ah bu aşkımı herkesin kullandığı kelimelerle söylemeye utanırım...

Tarihin en kanlı savaşlarından birinde, Çanakkale’de kahraman askerlerimizin yanında görev yapan bir Türk kadını, ilk Türk Hemşiresi Safiye Hüseyin. Bu memleketin evlâtları, vatan için hiç sakınmadan en onulmaz yaraları alırken, onlara var gücüyle destek olan bir kadın kahraman doğuyor; Safiye Hüseyin Gözlerini kırpmadan cepheye koşan kahraman Mehmetlere, Bekir Çavuşlara cephe gerisinde destek olan yüce gönüllü kadınlarımızdan biri. Bir an bile tereddüt etmeden vatan uğruna toprağa düşmeyi göze alan, vazifelerini yerine getirmeyi her şeyden aziz bilen cengâverlerin, yaralı yiğitlerin özlediği anne şefkati Safiye Hüseyin’in inanç dolu yüreğinde cisimleşiyor. Osmanlı’nın İngiltere Deniz Ataşesi Ahmet Paşa’nın son derece iyi bir eğitim almış kızı Safiye Hüseyin, ilk olarak Balkan Harbi’nde gözünü kırpmadan cepheye gidip askerlerimizin yarasını sarmıştı. Tarihin en kanlı savaşlarından biri olan Çanakkale Muhabereleri yaşanırken de, cepheden uzak kalamazdı. İstanbul’dan kalkan Reşitpaşa vapuruyla Mehmetçiklerin yaralarını sarmaya koştu. "Besim Ömer Paşam, yiğitlerimizin yarasını sarmak gibi bir ulvi görevi yerine getirme saadetini tecrübe etmeme izin veriniz. İyileştirdiğim her yara benim için küçük bir madalya olacak" Bu hizmete koşarken hiçbir ödül beklemediğimi açık ve kesin bir dille ifade etmek isterim. Görevimiz efendim... Görevden de hangi şartlar altında olursa olsun kaçmam. Kaçamam. Canlarını sakınmayan bunca yiğidin yarasını sarmak için gitmekten ben neden imtina edeyim? Yolumuzda denizaltılar olsa bile. Ne fark eder? Ne gam ki Besim Ömer Paşam?.. Şunu iyi biliniz Paşam, içime doğmaktadır ki, Rabbim bizi bu görevimizin aciliyetinden, öneminden dolayı inşallah koruyacak ve esirgeyecektir. Gözetecektir. Oraya sağ salim gideceğiz ve yaralılarımızı alıp İstanbul’a yine sağ salim döneceğiz...