En Son Eklenenler

Dünya edebiyatına damga vuran eserlerinde keskin gözlem gücü her satırda hissedilen John Steinbeck, İkinci Dünya Savaşı tüm şiddetiyle sürerken New York Herald Tribune muhabiri olarak çeşitli cephelerde savaşı izleme ve izlenimlerini yazma fırsatı bulur. Atlantik ötesinden bombardıman altındaki Londra’ya, Manş’ın ve Akdeniz’in sularından Cezayir, Sicilya ve Güney İtalya’ya uzanan bu yolculukta ilgisini çekenler haritalar, omzu kalabalık komutanlar, stratejiler veya taktikler değildir. İster asker, ister sivil olsun sıradan insanların öyküsüdür kaleme aldıkları. Bir Savaş Vardı’da Steinbeck, bu yaklaşımıyla yazdıklarında evrensel olanı yakalamayı başarıyor ve savaştan onlarca yıl sonra bile keyifle okunuyor.

"Gözüm!" Bir keresinde babaannen böyle diyerek okşamıştı seni, halk dilinden türeyen bu epeski sevgi sözcüğüyle. Kendi görüp göremeyeceği her şeyi bir tek sen göresin diye mi üçüncü gözü kıldı seni? Kendinden verdiği bu göz, bakışın, algının, ışığın ve tanıklığın çok ötesinde gizil bir mirassa eğer, ne zaman fotoğraf makineni bir dürbün gibi ona buna doğrultup yakın-uzak ayarı yapsan, bil ki bir mil batırıp içine akıtıyorsun onu. Devraldığın gözü imha ediyorsun. Çünkü daha bakarken değiştiriyorsun şeyleri. Çerçeveye aldığın nesne her neyse, onu dünyadan koparıp kendi betimine buluyor, hayat sabitlediğin anlardan ibaretmiş gibi, evrenin zamandan münezzeh sıfatını önce insan yüzlerinde göreceğin yerde kendi yapıtında deniyorsun. Hiç olmazsa bir kerecik "gözüm" diyerek sevsen beni, alnında bir yere koysan billur cismimi, bir sürü çerçeveler bulsak seninle, yağmalamadan muhafaza etsek şeyleri, itham ve iltifat etmeden sonsuzluğunu bulsak saliselerin; alelade ya da özel, kaba ya da zarif bütün nitelikleri düzlesek, baktığımız yerde göremediğimiz bir şey de olduğunu itiraf edip sussak birlikte, bu ağzı sıkılıkla hiç övünmesek, ne güzel olurdu. Yeter ki iste sana feda olsun gözüm. (Tanıtım Bülteninden)

"Zevkten ölmek mümkündür!" On beşinci yüzyılın Mainz şehrinde bir katil dolaşıyor… Kutsal Sepet Manastırı'nın fahişelerinin derilerini yüzen katil, şehrin eğlence ve zevk havasını korku ve acıyla dağıtıyor… Yalnızca fahişelerin anası Ulva biliyor katilin sırrını; zevk tanrıçalarının bedenlerinden kusursuz bir sanatla yüzülen derilerin sırları, zevkin yasalarının kadın bedeni üzerine acıyla nakşedilmesinde mi gizli? Federico Andahazi Yasak Zevkler Kitabı'nda matbaanın mucidi Gutenberg'in günahkârlıkla suçlanıp yargılanmasıyla paralel olarak anlattığı hikâyede harfler ve günah arasındaki ilişkiyi sorgularken, kadın bedeni zevklerin ve günahların kesiştiği ölümcül bir alan olarak ortaya çıkıyor. Kitabı okuduğunuzda yalnızca katilin değil, bu dünyanın en mahrem sırrını da öğreneceksiniz: "Zevkten ölmek mümkündür!"

Bir varmış bir yokmuş, diye başlardı ya masallar; işte benimki de, olsa olsa hep yokmuş hiç varmıştı. Neyin hayaliydi kurduğum? Neyin cesareti, cüreti? Hiç yokmuş bir hayatın, hüzünlü umut kırıntısıydım ben, onu da kuşlar gagalamıştı... Kesişen yollar, önyargılar ve tehlikeli planlar arasında doğan, kalbimizdeki en masum aşk; Frezya