Yazara Gore Listeleme

İbni Haldun’un, tarihin bilim olarak doğuşunu simgeleyen yapıtı Mukaddime, Ortaçağ Arap uygarlığının sönmeye yüz tuttuğu bir sırada kaleme alındığından, İbni Haldun’u ve düşüncelerini doğrudan izleyen bir akım ortaya çıkmadığı gibi, bu düşünce daha sonraki yüzyıllarda unutulmaya yüz tuttu. İbni Haldun, 14. yüzyılda toplumların iktisadi, sosyal ve siyasi koşullarının bilimsel bir çözümlemesini yaparken, bir takım temel tarihsel sorunları ortaya koyuyordu. Ortaçağ’a ilişkin yapıları, iktisadi, toplumsal ve siyasal evrimi yavaşlatan ya da engelleyen yapıları betimliyordu. İşte bu gecikme, yabancı güçlerin etkileriyle birleşerek birkaç yüzyıl sonra sömürgeciliği olanaklı kılacak; sömürgecilik de azgelişmişlik olgusunun ortaya çıkışını getirecekti. İbni Haldun, Kuzey Afrika tarihini yüzyıllar boyunca kesintiye uğratan siyasal (daha sonra iktisadi ve toplumsal) başarısızlıklar dizisini son derece yöntemli bir biçimde irdeleyen ve durgunluk nedenlerini bir tanrısallıkta ya da dış güçlerin etkisinde değil, yaşadığı toplumun iç yapısında arayan bir düşünür oldu.

Annemle babam, kapılarını çaldığımda oğlumla beni beş yaşındaki çocuk sevinciyle karşılamışlardı. Hiçbir şey sormadan… hiç kimseyi yargılamadan. Ne yazık ki onların sıcak ellerini omzumda hissetmem çok uzun sürmedi. Bazı şeylerin uzun sürmediği… Yıllar geçse de öyle özlüyorum ki ikisini de. Gözlerimi her açıp kapattığımda büyük bir yapbozun parçaları gibi hayalleri önümde sıralanırken, tarif edemediğim bir duyguyla dünyadan uzaklaşıyor gibi uykuya dalıyorum. Ama her defasında bir ses duyuyorum. Bu ses, ne dediği anlaşılmayan boğuk bir ses. Derinden, mırıltılı, inlemeli, tüyleri diken diken eden boğuk bir ses. Elbette boğuk olacaktı bu ses, çünkü bir süredir sanıldığı gibi sesli konuşamıyorum. Bugün de aynıydı. Defalarca uyanıp tekrar uyuduğum gecelerden birini geçirmiştim. Ürkek ve tedirgin…

Atatürk'le tanışmak ister miydiniz? O hâlde, şimdi tam vakti!   Mehmet Atilla'nın nefes kesici bir karma gerçeklik buluşmasına tanıklık ettirdiği Atatürk'le Bir Gün, okurlarda başka bir boyuta geçme hissi yaratacak, yeni nesil bir serüven.   Ulu Önder'in dünya görüşünü ve düşünce sistemini daha iyi aktarabilmek adına yapay zekâyı kurgusunun merkezine taşıyan yazar; akılcılık ve bilimsellik yolunda Atatürk ile 21. yüzyıl çocukları arasında sağlam bir köprü kuruyor.    Anlatısında önemli tarihî kişileri konuşturmasının yanı sıra, nesneleri de dile getiren ve Atatürk'ü bir cep saati yahut panama bir şapkanın ağzından tanınmamıza aracılık eden bu etkileyici roman; Büyük Kurtarıcı ile ilgili farklı okumalara ve incelemelere kapı açıyor.   Portekiz'den Türkiye'deki akrabalarının yanına misafirliğe gelen Luna, okul ödevi için kısa bir belgesel çekme niyetindedir. Henüz aklında belirli bir fikir bulunmasa da kuzeni Onur'dan kendisine yardımcı olmasını ister. Çok geçmeden gerek ailesinin gerekse kuzeninin yönlendirmeleriyle Atatürk'ün kahramanlıkları üstüne bir film hazırlamasına karar verilir. Birkaç gün süren yoğun bir araştırmanın ardından iki kuzen soluğu 100. Yıl Müzesi'nde alırlar. Tarihin derinliklerine gitmelerini sağlayacak bu büyülü mekânda çekim için aradıkları her şey mevcuttur. Hatta belki çok daha fazlası! Öyle ki işin sonunda sadece Atatürk'le yüz yüze tanışmayacak, dost bile olacaklardır...   Gerçek dünya ile yapay dünyanın iç içe geçtiği eşsiz bir kurguya açılan bu sıra dışı kitap; bir cep saati, ejderha ayaklı bir sehpa, bir radyo, bir panama şapka, bir kara tahta ve birkaç bastonun dile gelip kendi kişisel anılarından yola çıkarak Atatürk'ü anlattıkları belgesel bir roman. Gazi'nin hayatında önemli yer tutan Nuri Conker, Salih Bozok, Mazhar Müfit Kansu, Latife Hanım, Afet İnan gibi önemli tarihî kişilere de satır aralarında yer veren yapıt; arşiv niteliği taşıyan fotoğraf, gazete kupürü, kitap kapağı gibi görseller eşliğinde anlatısını güçlendiriyor.    Yaşattığı benzersiz karma gerçeklik deneyimi sayesinde hâlihazırda okurlarla buluşan tüm Atatürk temalı kitaplardan ayrışan Atatürk'le Bir Gün, şimdiki çocukların ve gençlerin Ulu Önder'i nasıl yorumladıklarına kafa yoran öncü bir eser.     ''Bakın, Atatürk orada işte. Sizinle tanışmak için can atıyor. Hadi, bekletmeyin daha fazla.''

“Yum gözlerini de düşün, neler kimler duvarlardan geçer, hiç mi kök görmedin betonu çatlatmış, ya delilerin saydam ipleri hayat ağlarını yerden göğe örmez mi? Bu sonsuz yabanlık imkânı, seni ne varlardan ne yoklardan kılar, bir bakmışsın yerdesin, bir bakmışsın yokyerde.” YerKuşAğı’nda dört farklı canlı bir araya geliyor: Çocuk Moy, karabatak Şuri, hayvan mı bitki mi belli olmayan Hagrin ve munçak Cice. Her birini bütünden ayıran bir yan var: Moy sesler duyduğu için hasta sayılmış, ilaçlara bağlı büyümüş bir çocuk; Şuri yaşam alanı işgal edilmiş yorgun yaralı bir kuş; Hagrin “yarı sarmaşık yarı toynaklı, yuvarlanıp kıvrılan bir ses” ve Cice ise bir görünüp bir kaybolan havlayan bir munçak. Rastlantı eseri birbirlerini bulan bu canlılar yaraları ve ayrıksı oluşlarıyla birbirlerine çekilirler. Ancak bir topluluk kurmak, bambaşka bir dünyanın parçası olmak için önce beşeri dilden arınmaları gerekir. Böylece seslerle çevrili, sonu belirsiz bir yolculuğa koyulurlar.