Yazara Gore Listeleme

İnsan en doğru dersi bazen bir canavardan alabilir. Ve Patrick Ness iyinin içindeki canavarı, canavarın içindeki iyiyi muhteşem anlatmış. Canavarın Çağrısı yalnızca Conor'ı hedeflemiyor, sizin de ruhunuzda geziniyor. Okuyan herkes 'Beni mi çağırıyor?' diye düşünecektir." -Miyase Sertbarut- "Ness öykü içinde öykü anlatırken, tıpkı canavarın Conor'a yaptığı gibi sağ gösterip sol vuruyor, zaman ve mekânın sınırlarını aşan gerçeküstü örtüşmelerle okuru şaşırtıyor." -Şiirsel Taş- "İlgi çekici… Güçlü ve etkileyici." -Philip Pullman- "Olağanüstü… Sürükleyici, tesirli, ustalıkla işlenmiş." -Amanda Craig, The Times- "Kaos Yürüyüşü" üçlemesiyle edebiyatseverlerin yakından tanıdığı, iki Carnegie Madalyalı İngiliz yazar Patrick Ness'ten okurların ruhunda fırtınalar koparacak sarsıcı bir roman! On üç yaşındaki Conor için gerçek, korkuyla örülmüş koskoca bir duvar ve bu engeli aşabilmesinin tek yolu cesaretten geçiyor. Birileri Conor'a kabul edemediği gerçeği fısıldamalı… Peki, her biri birbirinden çelişkili hikâyeler anlatan korkunç bir canavar Conor'ın gerçekle yüzleşmesine nasıl yardımcı olabilir? Patrick Ness'in efsane yazar Siobhan Dowd'un özgün fikrinden esinlenerek kaleme aldığı Canavarın Çağrısı, yalnız bir çocuğun, onun hasta annesinin ve hiç beklenmedik ziyaretçisi canavarın cesur, karanlık ama gülümseten hikâyesi… Pek çok edebiyat ödülüne değer görülerek saygın kaynaklar tarafından yayımlandığı yılın en iyi kitaplarından biri olarak seçilen Canavarın Çağrısı, 2012 CILIP Carnegie ve CILIP Kate Greenaway Madalyaları ile onurlandırılarak şimdiye dek hem yazarı hem çizeri bu değerli ödülü almaya hak kazanmış tek yapıt olarak edebiyat tarihine geçmiştir. (Tanıtım Bülteninden)

Cahide’yi en son Balıkpazarı’nda gördüm. Sıkmabaş yapmıştı. Hanımefendi, bir emriniz var mı diye hatır soracak oldum. Mağrur bir edayla ‘Affedersiniz kiminle tanışıyorum,’ dedi. Ağlayarak ayrıldım yanından. Sonra cenazesine gittik. İsmet Ay Cahide’yi Doktorun hatası’nda seyrettiğim gün efsunlaşmış gibi çiktim tiyatrodan. On yedi yaşımdaydim ve kendisine erişme olanağı bulunmayan bir olympos tarıçasını görmüş olmanın, yüreğimi allak bullak eden karmakarışık duygularıyla dönmüştüm okula. Çetin Altan

Lanetli bir kasaba. On yedinci yüzyıldan bu yana hayatta kalmayı başarmış, gözleri ve dudakları dikilmiş bir kadın. Gözleri açıldığında bakışlarıyla, dudakları açıldığındaysa sözleriyle insanları büyüleyebilecek bir cadı o. Black Spring kasabası ona ait. İçindekilerle birlikte. Binlerce yıldır orada. Hiç istenmedi. Hiç gitmedi. Laneti herkesin peşinde. Nasıl ki o hiç gitmediyse, diğerleri de gidemezler. Orada yaşayan insanlar, orada ölecekler. Başka hiçbir yerde yaşayamazlar. Orada doğan çocuklar, onun lanetine doğup son nefeslerini yine onun lanetiyle verecekler. İnsanlar, büyüsünden kaçabilmek için Katherine'in gözlerini ve dudaklarını diktiler. Bakışlarından ve fısıltılarından kurtuldular. Ancak o da dikişlerinden kurtulacak bir gün. O zaman hem gözünün gördükleri hem de fısıldadıklarını duyanlar, teker teker kendilerini öldürmeye başlayacaklar. Katherine onlara hiçbir şey yapmayacak. Onlar ölmeyi tercih edecekler sadece. O Katherine. Black Spring'in laneti. Ve Black Spring'i yutmaya hazır. (Tanıtım Bülteninden)

Yeni bir hayat.Yeni bir umut. Garson olarak çalışan on altı yaşındaki Hope, iyi bir aşçı olan teyzesi Addie’yle birlikte rüzgârda sürüklenen bir yaprak misali oradan oraya göç ederek yaşar. Yeni durakları ise New York’tan uzakta, küçük bir kasabadır. Tam bir şehir kızı olduğunu düşünen Hope, yeni hayatına alışmak için elinden gelenin en iyisini yapmaya, umudunu kaybetmemeye çalışır. Zihnini devamlı meşgul eden geçmişi, arkadaşlarına duyduğu özlem, sorumluluk aldığı seçim kampanyası, kanseri yenmeye çalışan patronu, ilk aşkın belirtileri derken işler giderek kızışır. Ancak insanın kalbine umut bir kez düştüyse imkânsız diye bir şey yoktur. “Addie bana hiçbir zaman hayatın kolay olacağı sözünü vermemişti. Ama onunla takıldığım sürece, yemeklerin çok güzel olacağına dair sözü vardı.”