Yazara Gore Listeleme

“Kendi kendime sarılıyorum, genç ve sağlıklı olduğuma seviniyorum. Yoksa gençliğim sadece bir yokluk, bir an evvel geride bırakmak istediğim bir engel.”   1976 yılında, henüz elli sekiz yaşındayken intihar eden Tove Ditlevsen işçi sınıfından bir ailenin kızıydı, dört defa evlendi, hayatı boyunca bağımlılık dahil birçok psikolojik rahatsızlıkla mücadele etti. Uluslararası üne ölümünden sonra ulaşan Ditlevsen’in Çocukluk, Gençlik ve Bağımlılık kitaplarından oluşan Kopenhag Üçlemesi bir itiraflar silsilesinden çok daha fazlası, kalabalıkta yanından geçip gitmiş olabileceğiniz inişli çıkışlı bir hayatın yankısı.   Avrupa savaşın içine sürüklenmekte, Naziler gitgide daha da güçlenmekte. Kopenhag’da şairlik hayalleriyle yaşayan Tove ise bu keşmekeşte bağımsızlığı arzuluyor, kendisine ait kılabileceği bir kişisel alanı… Ama önce işe girmesi, tiyatro grubunda yerini bulması, ev ekonomisine katkıda bulunması, tacizci adamlardan kurtulması, yöneticilerine katlanması lazım. Tove Ditlevsen’den Gençlik, hassas ama yeteneklerine güvenen bir şairin hayalleri ile gerçek hayat arasındaki mesafeyi katedişinin, yetişkinliğe adım atışının hikâyesi.   “Yazdıklarının yüceliği çözülemez bir gizem hissi veriyor: Çok uzaklarda ve yükseklerde.” –Rachel Kushner, Salon Mars’ın yazarı   “Ditlevsen’i okuma deneyimi altüst edici, sanki Ditlevsen kafanızın içine girip tüm eşyaların yerini değiştirmiş gibi.” –Deborah Eisenberg, The New York Review of Books

Kâbil’i tarihin ilk saldırganı yapan öge, gördüğü acı verici muameleye dayanmasını sağlayacak duygusal eğitimin eksikliğiydi. Peki, bu duygusal miras oğullarımızda hâlâ yaşıyor olabilir mi? Kâbil’i (kendi oğullarımızda) sil baştan yetiştirmemiz ve bu sefer ihtiyaç duyduğu duygusal farkındalığı da kazandırmamız mümkün mü? Kâbil’i Yetiştirmek, sürekli ıstırap içinde yaşayan, üzgün, öfkeli, korkmuş, sessiz oğlan toplumunun ayrıntılı fotoğraflarını çekiyor: Bir oğlan “harbi” olmayı neden maçolukla eşleştirir? Her şeyi içine atmayı ve tek başına sırtlamayı neden bir güç göstergesi gibi algılar? Cinselliği neden hem kızlara hem de rakip hemcinslere üstünlük sağladığı bir arena gibi görür? İçkiye, uyuşturucuya ve şiddete eğilim gösterenler neden çoğunlukla oğlanlar arasından çıkar? Peki, anne babanın hem bireysel hem de bileşik etkisi oğlanları nasıl yönlendirir? Kuşkusuz, yetişkin dünyasındaki cinsiyetçi, ayrımcı, kolayca tehdit edilen, egemenlik kurmaya mecbur hisseden kişilik yapısının ve erkek şiddetinin tohumları çocuklukta atılır; kökleri de çektiği büyük acılar ve maruz kaldığı aşağılanma karşısında ne yapacağını bilememiş, dolayısıyla da bunlara uzun dönemler boyunca hiç ses çıkarmadan katlanmak zorunda kalmış küçük bir oğlandan beslenir. Kindlon ve Thompson’a göre bunların altında “oğlan doğası,” “biyoloji,” “testosteron” veya “anne kabahatleri” değil, oğlanlara verdiğimiz hatalı, eksik ve toplumsal yönden yıkıcı bir duygusal eğitim vardır. Çözüm ise “duygusal okuryazarlık”tır. Oğlanların ödediği (ve yeri geldiğinde çevreye ödettiği) yüksek bedelin, maruz kaldığı (ve bıraktığı) zulüm kültürünün, çağdaş ve insanî toplumlar tarafından kabul edilmesi olanaksızdır. Dolayısıyla, oğlan yaşamındaki sosyal ve duygusal güçlükler tanımlanmalı, bunların yarattığı baskıyı kaldırabilmeleri için oğlanlara duygusal farkındalık ve empati becerileri kazandırılmalıdır. Oğlanların yetişkinliğe uzanan yolda, farklı ortam ve koşullarda ne tür etkiler aldığını inceleyen Kâbil’i Yetiştirmek, onların duyarlı, ince düşünceli ve başkalarını umursayan erkekler olmasını sağlamak için ebeveyn ve öğretmenlere, ayrıca oğlan yaşamına etkide bulunan diğer herkese rehberlik edecektir. En önemlisi de annelere, oğlan ve erkek olarak hiç tecrübe etmedikleri bir dünyadan şaşırtıcı ve çarpıcı kesitler sunacaktır.

Cehennem başkalarıdır ve bazen o başkalarıyla aynı evdesinizdir.   Bağlar, İtalya’nın en prestijli edebiyat ödülü Strega sahibi yazar Domenico Starnone’nin Türkçede yayımlanan ilk kitabı.   Roman, on iki yıllık eşi Aldo’nun başka bir kadın için onu terk etmesi üzerine iki çocuğuyla tek başına kalan Vanda’nın mektubuyla açılıyor. İlk bakışta sıradan bir aile hikâyesi izlenimi uyandırsa da, Starnone bu romanda sosyal, ailevi, psikolojik ve ideolojik yapılar çözülürken açığa çıkan ve kahramanları altüst eden hayal kırıklığı, haset, özlem, değersizlik ve hınç duygularını, durum komedisi ve trajedi arası bir kurgu içinde ustalıkla resmediyor.   Özgürlük ile güvenlik arasında bocalayan kahramanlarıyla Bağlar, çarpıcı bir yerini bulamama anlatısı.   "Bağlar, katman katman, ustalıkla inşa edilmiş, bilmece gibi bir roman."   The New Yorker   "Aile içi ruhsal kıyımlara dair sıkı bir hikâye." --The Times Literary Supplement

Meksikalı yazar Sofía Segovia büyük yankı uyandıran romanı Arıların Uğultusu’nda devrimin eşiğindeki bir ülkede bir ailenin talihini değiştirecek güce sahip gizemli bir kahramanın hayret verici hikâyesini anlatıyor.   İhtiyar dadı Reja bir gün köprünün altına terk edilmiş, kime ait olduğu ve nasıl hayatta kalmayı başardığı bilinmeyen bir bebek bulur. Bebek, arıların oluşturduğu canlı bir battaniyeyle kaplanmış hâldedir ve bu yüzden de onunla ilgili birçok söylenti yayılır. Simonopio adı verilen ve evlat edinilen bebeğin gelişiyle birlikte Linares’teki herkesin hayatı altüst olacaktır.   Muammalara açık kapı bırakan insanların hikâyesinin anlatıldığı Arıların Uğultusu, tarihi olgulardan da beslenen, Meksika’nın zengin motifleriyle süslü, masalsı ve şiirsel bir eser.   “Son derece insani bir anlatıyı gizemle süslemesindeki yeteneğine bakılarak Latin Amerika’nın büyük yazarlarıyla, özellikle de Isabel Allende’yle karşılaştırılacak bir yazar.”  –The Washington Post   “Sofía Segovia Meksika edebiyatının yeni sesi. Bu kitabın sayfalarında Gabriel García Márquez’i anımsatan bir hava olsa da Sofía’nın kendine özgü büyülü gerçekçiliği de mevcut.” –Wendolín Perla   “Meksika’nın gerçekliği ile kurgunun bir araya geldiği, derinlikli bir aile destanı.” –El Nuevo Herald