Eserlere Göre Listeleme

Köklerim anımsayamadığım bir toprağın çok derinlerine gömülü. Nerede sahi o toprak, Türkiye'nin ucunda, akrabalarımın toza dönüşüp Asya rüzgarına karıştığı kurak arazilerde mi? Babamın ailesinin memleketi Gürcistan'da mı? Çıktığımız yer olan Ermenistan'da mı? Ben bir göçebeyim, bir göçmenim, bir vatansızın oğluyum; gerçek bir geçmiş bulamadan, sonunda bir başka ülkeyi, bir başka kültürü, bir başka dili benimsemiş biriyim. Ne yapalım, herkesin adı Dupont, Martin ya da Durand olamaz. Benim adım da Aznavour ve şimdiye kadar bundan şikâyet etmedim. Ama yine de isterdim ki... Olayların zorlamasıyla, akışıyla, sonunda dört meslek yapar oldum: oyunculuk, şarkıcılık, yazarlık, bestecilik. Biri öbürüne kapı açtı, beriki ötekini itti, bazen de iç içe geçti bunlar, ve dört ayrı alan olsa da sonuçta birbirlerini tamamladılar. Biraz karman çorman, biraz serserice yaptım bu işleri, ama tam profesyonel olmasam da asla amatörce değil. Önemli olan işin iyi yapıldığı duygusuydu, bir zamanlar dendiği gibi "iyi iş" çıkarmaktı. Bugün, sahne üzerinde geçen altmış dokuz yıldan sonra, samimiyetle söyleyebiliyorum ki, bahsettiğim mesleklerden birinde, yani şarkıcılıkta, beni işverenime yani halka bağlayan sözleşmenin hükümlerini hep yerine getirdim.

Bazı yanışlar yok olmak için değil, yeniden doğmak içindir… Tıpkı Anka kuşu gibi… Hayatın içinde biriktirdiğimiz kırgınlıkları, yorgunlukları, sustuklarımızı bir yuvaya dönüştürüp, sonra o yuvayı yakarak yeniden doğan bir ruhun hikâyesi bu. Cesaretin, affetmenin, umutların ve ayağa kalkmanın hikâyesi… Acılarını dönüştürenlerin; Kırıldığı yerden güçlenenlerin; “Bittim,” dese de yeniden ayağa kalkmayı başaranların hikâyesi… Bazen gerçekten kim olduğumuzu ancak karanlığın en yoğun olduğu anda hatırlarız. İşte o an bir kıvılcım belirir içimizde. Bir umut, bir nefes, bir “yeniden”… Tıpkı Anka kuşu gibi… * Geçmişe Bay Bay, Geleceğe Hay Hay, Yorgun kalbine dokunuyor, içini ısıtıyor ve sönmüş umutlarını canlandırıyor. Dilek Cesur’un sıcacık anlatımıyla yazılmış bu sayfalarda, kendini yeniden sevmeyi, geçmişin yükünü bırakmayı ve, “Ben de yeniden başlayabilirim,” demeyi öğreneceksin. Haydi, daha güçlü, daha bilge, daha cesur ve daha mutlu olmak için, kendin için bir adım at!

Rıfat Ilgaz toplum yaşamının dramatik sahnelerinde mizah unsurlarını ön plana çıkarmıştır. 'Geçmişe Mazi' de anlattığı olaylar çizdiği tipler gerçektir, kalıcıdır ve hatta günlük yaşamımızda sık sık rastlanın kişilerdir.

Behiç Ak'ın "Gülümseten Öyküler"i 10 kitaba ulaştı! Yazarlık üzerine, mizahla renklenen eğlenceli bir öykü! Evrensel konuları, sıradan insanların sıradışı halleriyle anlatan, sosyal sorunları güçlü bir mizah dili ve renkli karikatürlerle işleyen Behiç Ak, çocukların gözdesi "Gülümseten Öyküler" dizisinin 10. kitabında, mahalle yaşamı, aile tarihi ve yazarlık üzerine etkileyici bir öykü anlatıyor. Sahipsiz köşke yeni taşınan yazarın izini süren bir çocuk, geçmişe doğru yolculuk yaparken, kendi ideallerini de keşfeder. Yaşamı değişik açılardan algılayabilme ve anlamanın önemini işleyen öykü, gözlem yapmanın bazen deneyimlemekten daha anlamlı olabileceğini düşündürürken, hayal gücüne ve bireysel keşiflere bırakılan payın, yaratıcılığı nasıl körüklediğine dikkati çekiyor. Behiç Ak'ın bu kitabı, çocukları yazmaya ve çizmeye heveslendirdiği ÇizeYaza Öyküler projesine de yeni bir davet niteliğinde. (Bu projeye katılan çalışmalar cizeyaza.tumblr.com adresinde sergilenmektedir.) Çocukların bahçesinde oyun oynadığı tarihi bir Boğaziçi köşküne bir yazar taşınır. Bütün mahalle, hiç ortalarda görünmeyen Yazar'ın nasıl yaşadığını merak eder: Bir yazar nasıl bu kadar zengin olmuştur? Evde kaç hizmetçi çalıştırıyordur? Yazar, mahalledeki berbere ya da kahveye neden uğramıyordur? Yazar'ın köşkünü keşfetme cesaretini bulan tek kişi, küçük Doğaç'tır. Köşkün merdivenlerini tırmanırken, hem Yazar'ın hem de yazarlığın sırlarını çözmeye başlayacaktır...