En Son Eklenenler

İşin başında, tek başına indi şehire... Ailesiz ve karısız... Şehrin geçim standardı kendisini, karısını ve ailesini geçindirmiyebilirdi alacağı ücretle... Tehlikeler getirebilen bu ilk iniş, başarı ile de çöküntü ile de sonuçlanabilen yeni bir deneydi ne de olsa ...İyisi mi işçi tek başına gitsin şehire... İşler istikrar bulduktan sonra karısını ve ailesini alacaktı yanına... Tek başına ve gencecik... İşin başlangıcında fabrikanın işlerini ancak genç ve dinçler görebilir. Fabrikatörler de güçlü ve kuvvetlilere iş veriyordu... Tek başına ve gencecik, hiç bir engeli olmıyarak... Şehre inince ahlâk, din, vicdan ve gelenekleri köyde bırakan genç, evinde karşısına dikilen engeli; başkasından utanma engelini görmiyecektir... Tek başına, gencecik, engelsiz ve aldatıcılık ortamında... Şehirde (eskiden olduğu gibi) gizli ve aşikâr, fakat hep mevcut olan fuhuşla karşılaşacaktır. Uzun süre ailesinden ayrı kalan bu gençler, nihayet tatil günlerinde kendilerini fuhuş ve şehvetin iğrenç batağında bulacaktır... İhtiyaç ismini verdikleri bu pislik, sonradan âdet haline gelecektir. Bilâhare normal yaşantılarına dönüp, ailelerini şehre yanlarına getirdiklerinde veya yeni vatanlarında yeni aileler edindiklerinde, fuhuş; eskiden olduğu gibi zaruret sınırını aşacak ve anormal cinsi münasebetlerden kurtulmanın kolayını bulan yeni nesilleri, iğrenç bataklığına sürükliyecektir. Vücudun ferdi peşkesinden, seks ticaretine (endüstrisine) kadar, değişik biçimlerde görülen fuhuş, şehirlerin yeni ve yegâne geleneği olacak ve bu gelenek kanunların himayesinde korunup varlığını sürdürecektir. Evet evet, tekamül diye, realite ile yürüyüp, ütopya ile yaşamayan evrim diye, işte buna diyorlar.

"Bu koşullarda yaşayan insanlar artık dış dünyayı, yakınlarını, yaşamın güzelliklerini düşünemez olmuşlardı. Tutuklu kişi için bir kurtuluş yolu olan tahliye bile kimsenin aklına gelmiyordu. İnsanların bütün beklediği bir lokma ekmek, bir bardak su ve ölmeden akşamı getirmekti. Aynı ranzada yattığımız kişiyle bile bazen günlerce bir şey konuşamazdık. Bunun için fırsat olmazdı. Birisinden -varsa- bir iğne almak günler sürerdi. Zaten koca koğuşta bir tek iğne vardı. Bir buçuk yıl boyunca tırnaklarımızı kör jiletlerle kesmek zorunda kaldık. Düşünmek için bile zaman kalmıyordu. Yatakta uzun süre kalmamıza rağmen, gündüzleri çektiğimiz ağır işkence ve yorgunluktan, açlık yüzünden, gece nöbetlerindeki sık tekmiller ve dayaklardan 1984 ortalarına kadar hep güzel bir uykunun hasretini çektik." Eylül 1980 askerî darbesi sonrasında Diyarbakır Askerî Hapishanesi'nde kurulan işkence ve zulüm aygıtı, Türkiye'nin yakın dönem tarihinin kara lekelerinden biri. 20. yüzyılın belli başlı insanlık suçları listesinde yerini almayı hak eden, koskocaman bir kara leke... Birçok siyasal analizci, 1980'lerde başlayan "son Kürt isyanı"nın, ivmesini burada yaşananlardan aldığı kanısında. Son yıllarda yapılan belgesel çalışmalarda aktarılan tanıklıklar, Diyarbakır Askerî Hapishanesi hakkındaki gerçekleri ortaya koyuyor. Bayram Bozyel'in, yaşadığı korkunç deneyimi serinkanlılıkla anlattığı kitabı, bu konuda yazılmış en ayrıntılı, en güçlü tanıklıklardan biridir. "Bayram Bozyel'in Diyarbakır 5 No.lu kitabı bir vahşet romanı adeta... Nazi kamplarını andıran sahnelerle dolu bir roman... Yazılanların binde biri bile doğruysa, sadece dönemin sorumlularının yargılanmasını değil, konuya bunca yıl duyarsız kalmış herkesin utançla başını eğmesini gerektirecek bir roman..." Can Dündar, Milliyet

İlk kez 36 yıl önce yayımlanan ve yaşanmış bir olaya dayanan “Büyük Yarış”, çağdaş çocuk klasikleri arasında sayılıyor. Küçük Willy’nin büyükbabası hasta ve vergi borçlarını ödemezlerse, çiftliklerine el konulacak. Tek umutları, Ulusal Köpek Kızağı Yarışması. Çünkü borçlarını ödemenin tek yolu, bu yarışta birinci olana verilecek para ödülünü kazanmak. Ama yarışmayı kazanmak isteyen başkaları da var. Hayatında hiç yarış kaybetmemiş olan Çevik Tilki de bunlardan biri. Willy ve köpeği Kutup Yıldızı güçlü rakiplerini yenebilecekler mi? Yarışı kazanıp çok geç olmadan çiftliği ve büyükbabayı kurtarabilecekler mi?

"Yürürken sendeliyordu, bir sigara yakıp sabah kahvaltısı için ne hazırlayabilirim diye düşündüm. Bir misafiri ağırlamak bir ömür kendimi ağırlamaktan daha yorucu geliyordu bazen. Mutfakta yürüdüm biraz, buzdolabının kapağını araladım. Burnuma peynir kokusu geldi, özenle kesilmiş sucukları gördüm sonra, annemi özlediğimi fark ettim. Çürümüş bir domatesti oysa yalnızlığım, kurumuş incir ağacıydı kapımda evimin bereketi, kapatıp dolabın kapağını şaraba bir üzüm daha ekledim. “Nerede yatacağım?” dedi Hüseyin. “Yatak odasında.” “Senin öyle bir odan mı vardı?” “Yürü.” dedim koluna girerek. Bir Barış Manço şarkısı mırıldanıyordu yürürken. “Dün yine seni andım gözlerim doldu, o tatlı günlerimiz bir anı oldu…” Yatağa uzandı, birlikte söyledik sonra şarkıyı. “Ayrılık geldi başa katlanmak gerek, seni çok çok özledim arkadaşım eşek…” “Eşeksin biliyorsun değil mi?” dedi, gözlerini zor açıyordu. “Eşeğim…” “Unutma, ilk barışıklıktır anlam.” “Öyle değil o söz.” dedim gülerek. “Benim sözüm değil mi? Artık öyle...” (Tanıtım Bülteninden)