Eserlere Göre Listeleme

İKİ KADIN. İKİ FARKLI ROTA. KAYBOLMAK İÇİN TEK BİR ŞANS. Claire Cook’un harika bir hayatı vardı. Siyasi bir hanedanın veliahtıyla evliydi, Manhattan’da bir malikânede yaşıyordu ve her daim emrine amade on personeli vardı. Ama kapalı kapılar ardında hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Mükemmel kocasının öfkesi en az siyasi kariyeri kadar güçlüydü. Çalışanları aracılığıyla Claire’in her adımını takip ediyor, onun için çizdiği sınırlar dahilinde yaşadığından emin oluyordu. Fakat bazı sırları kocasından hayatı pahasına saklamalı ve aylardır planladığı gibi kaçıp izini kaybettirmeliydi. Havaalanı barında hayatı en az onunki kadar çıkmazda olan Eva’yla tesadüf eseri tanıştığındaysa tüm taşlar yerine oturdu. İki kadın son anda uçak biletlerini değiştirmeye karar verdi: Claire, Eva’nın Oakland uçağına binecek, Eva ise Claire’in yerine Porto Riko’ya gidecekti. Bu değişikliğin ikisine de uzak bir yerde yeni bir başlangıç için gerekli zamanı kazandıracağına inanıyorlardı. Ancak Porto Riko’ya giden uçağın düşmesiyle Claire için bu artık “temiz bir sayfa” olmaktan çıkmış, yeni hayatı oluvermişti. Dünyayla bağı kopmuş ve seçenekleri tükenmiş olan Claire, Eva’nın kimliğine büründüğünde kadının karanlık sırlarını keşfedecek ve bambaşka tehlikelerle karşılaşacaktı. “Son Uçuş yalnızca baştan çıkarıcı kurgusu ve ustaca temposu nedeniyle değil, aynı zamanda beklenmedik duygusallığı ve nefes kesen finaliyle de son derece sürükleyici bir roman. Karakterler âdeta içinize işliyor.” –New York Times

Bu arada eski bir CIA ajanı olan Conklin ile Dr. Panov, Jason Bourne imzalı bir telgraf alırlar. İkisi de bir lunaparka çağrılmaktadır. Telgraf üzerine gittikleri lunaparkta, işlenen bir cinayete tanık olmaları onları da kuşkuya düşürür. Çünkü Bourne'u yakından tanıyan adamlar onun bu cinayetle ilgisi olamayacağını, bir profesör olarak farklı bir hayat sürdürdüğünü ve bu olayla Bourne isminin tekrar gündeme getirilmek istendiğini anlarlar.

Ruhumun yine sıkılıp bunaldığı bir anda, şehrin en ünlü kitapçısına gitmiştim. Hiçbir açıklama yapmadan, Kitap istiyorum diye daldım içeriye.. Usta bir psikolog tavrıyla, orta yaşlı bir bayan dikildi karşıma.. Bir kitap tavsiye edeceğim size, dedi. Bu kitabı okuyunca, yazarın diğer kitaplarını da bir an önce okumak isteyeceksiniz. Kitabı, klasik bir deyimle bi soluk'ta bitirdim. Nerede mi? Oracıkta.. Hem de iki saat içinde.. Yaşanmış, ibretli ve sırlarla dolu hayat öykülerinin satır aralarında kendimi bulmuştum. Acaba, dedim. Ben de ibretli hayat hikayemi anlatsam, benim öyküm de yolunu kaybetmiş, ümidini yitirmiş genç kuşağa bir kılavuz olamaz mı? Bunun için, umutsuz dünyanın Son Umut'unu sizinle yaplaşmak istedim. Oradaki olayların ve sahnelerin, hayatınıza ışık olması niyetiyle..

“İnsan hakları” denince herkesin aklına en üstün ahlak ilkeleri ve siyasi idealler gelir. Dahası bu yüceliğin insanlık tarihi kadar eski olduğu düşünülür. Fakat bu programın ne kadar yakın zamanda tedavüle girip yaygınlaştığının farkına varmak insanda çarpıcı bir etki bırakır. Bu siyasi idealin kendine bir alan açabilmesi için sadece ütopyaların değil, genel olarak siyasi projelerin ıskartaya çıktığı bir döneme, yirminci yüzyılın son çeyreğine gelinmesi gerekiyordu. İnsan haklarının alamet-i farikası, 1970’lerde bir anda nereden geldiği anlaşılmadan sahneye çıkmış olmasıdır. İnsan hakları saf hümanist bir hareket midir? Devletlerin ya da hükümetlerin, özellikle de Soğuk Savaş döneminde, ihtilaf halinde oldukları diğer devletleri sıkıştırmak için başvurduğu bir koz olarak mı değer kazanmıştır, yoksa kerameti kendinden menkul bir taban hareketi midir? Başka bir dünyanın mümkün olduğu düşüncesinin yeni biçimi, bir “son ütopya” mıdır, yoksa başkası olmayan bir dünyanın daha iyi ve ahlaklı hale getirilmesi çabası mıdır?