Eserlere Göre Listeleme

Yalnızlıktan özgürlüğe... Şarap kadar buruk ve tatlı bir yaşamın romanı.. Yalnızlık Şarabı, 1942 yılında Nazi dehşetiyle yarım kalan başyapıt Fransız Süiti'nin yazarı Irène Némirovsky'nin bir başka önemli eseri. Roman, sıra dışı kahramanı Hélène'in hikâyesini anlatırken, arka planına Birinci Dünya Savaşı ve Rus Devrimi gibi tarihin önemli perdelerini yerleştiriyor. Paris'teki Yahudi bir Rus mülteci ailesinin kızı olan Hélène, genç metreslerinden, süslenip püslenmekten başka bir şeyi önemsemeyen bencil annesi ve bütün bunları görmezden gelen pısırık babasının arasında sevgisizliğe mahkûm bırakılmış bir genç kız. Ama az rastlanılan türden bir zekâ ve duyarlılıkla hayatı ve kendini keşfederken, yalnızlığını özgürlüğe dönüştürmeyi de başarabilen bir genç kız…

Filistin'in en büyük şairi Mahmud Derviş, doğduğu köy 1948'de İsrail işgaline uğrayıp da ailesiyle birlikte Lübnan'a göç ettiğinde henüz 7 yaşındaydı. Yaşamı boyunca şiirleri ve yazıları yüzünden pek çok kez tutuklandı, hapiste yattı; uzun yıllar sürgünde yaşadı. Filistin direniş şiirinin en önemli adlarından biri oldu. Şiirlerinde Filistin halkının direnişini, umutlarını, çektiği acıları lirik bir dille anlattı. Yalnızlık Yenilemeden Kendini adlı bu kitapta, Metin Fındıkçı, Derviş'in isteği üzerine, şairin son yedi kitabından seçtiği şiirleri bir araya getirdi. Derviş, bu son dönem yapıtlarında, Filistin tarihinin derinlerine uzanıyor, tarihin dönüm noktalarını sorguluyor, daha evrensel bir yaklaşımı benimsiyordu. Aşk şiirleri ise artık daha sıkça yer alıyordu yapıtlarında. Mahmud Derviş'in şiirlerini, Metin Fındıkçı'nın Arapça asıllarından yaptığı çevirilerle sunuyoruz.

Başkalarının Fotoğrafı ve Öyküler Unutmaz ile adını duyuran Semra Aktunç, yeni öykülerini Yalos’ta bir araya getiriyor. “Yalos” (driftwood), akarsularla denizlere ulaşıp dalgalarla kıyılara vuran odun parçalarına deniyor... Aktunç’un, doğanın ve zamanın yarattığı bu ağaçtan heykellerin adını kitabına koyması boşuna değil: Kaybolmaya yüz tutmuş incelikler Yalos’ta ustalıkla öyküleşiyor. Çok zaman geçti. Bir yalostum artık, incecik dal gibi gövdem, yılankavi, bembeyaz. Denizde kalmak istesem de rüzgâra direnemiyordum. Bir kıyıda buldum kendimi, ıssızdı kıyı, uzandım taşların üstüne, ısındım, sevdim güneşi. Ne kadar yaşar yaloslar bilmiyorum. Pek önemi kalmadı bunun ama hâlâ izleyebiliyorum gövdemi ve ağzımın sımsıkı kapalı olduğunu kederden ve tuzdan. Bu sessiz kıyı böyle midir hep?