Eserlere Göre Listeleme

Nihat Genç’in ilk defa yayımlanan öykü ve makaleleri, Bizim de Günümüz Gelecek kitabında okurlar ile buluşuyor. “Herkes susup uzaklaşırken dik kayalıklarda yapayalnızdık. Hayır, beklenip umulduğu gibi yardım çığlıkları atmadık. O heybetli yalçın tepelerle arkadaş olduk, koro olduk, Ankara Radyosu olduk, birlikte memleket şarkıları söyledik. Yazar, muhalif, arkadaş, eziyet görenler, dışlananlar ama saçları gür bir neşemiz; dalları dikenli ve karmaşık, olsun, mosmor böğürtlenler gibi sevincimiz vardı. Bu ıssız tepeler en kalabalık vilayetimizdir. Bu dağların en büyük şairi cumhuriyettir. O aşılmaz, sivri, sert taşlar ahlakımız, çamları mertliğimiz. Tek bir çıkış yolu var uçurumların: Ataların yolundan gideceksin. Bir daha bağımsızlık, hürriyet, özgürlük diye çelikten kayalıklarına bağırayım; yankısı tepeden tepeye gitsin, gelsin, dolansın…”

Sevinç Çokum, Balkan coğrafyasına Yahya Kemal'in imlediği gibi bakıyor. Yazarlık hayatının ikinci romanı olan bu metinde Çokum, bir göç hikâyesi anlatıyor. Bu göç, bizim aslında çok yakından bildiğimiz bir mecburi göç. Sürgün elbette: Osmanlı'nın kaybettiği Balkanlar'dan ayrılmak zorunda kalan bir ailenin çeşitli bireyleri üzerinden bütün göçlerin o temel duygusuna, o büyük hüzne varıyor. Bir yanda ölümler, bitmeyen zorlu yolculuklar, kendi toprağından ayrılmanın derin üzüntüsü; öte yanda dirayet, kenetlenme, öfke ve yan yanalık. Bizim Diyarın en belirgin duygusu, bu kenetlenme olmalıdır. İstanbul'da son bulan bu göçü, herkes başka yerlerde, başka zamanlarda yaşamış ve sonunda yerleşik olabilmiştir. Ama hep o inatla. Ve elbette "geçse de hiç unutulmayacak" bir hafızayla. "Hangi birini anlatayım? Gece ışıldaklar karayı yalayıp geçiyor. Patlamalar, alevler, açılan gedikler, sessizce ölen askerler... İnleyen yaralılar... Bu bir imtihandır ana. Burada kendimizi öğreniyoruz. Yaşamaya hakkımız olduğunu, düşmanımızı öğreniyoruz... Telefonlar... Tayyarelerin gelip geçişi... Sudaki günün parıltılarına, gece yıldızlara bakmaya zaman yok. Otlar nemli, böcekler kuşlar öter durur. Siperler, dikenli hatlar... Askerlerden biri incir toplayıp getirmiş. Geceleri türkü okuyorlar. Yıllardır böyle birlik olunması için uğraşıp durmuştuk. Yeniden toparlandık. Yeniden doğduk."

"Gezegenimizi korumak ve ona iyi bakmak için her birimizin yapabileceği bir şey var. Çocuklarımızın ve torunlarımızın geleceğini mümkün kılacak bir yaşam sürmeliyiz. Yaşamımız, verdiğimiz söz, aktarmak istediğimiz mesaj olmalı" diyen Vietnamlı Zen üstadı, Nobel Barış Ödülü adayı Thich Nhath Hanh, bizi yaşayan her şeyle daha şefkatli ve dürüst ilişkiler kurabileceğimiz bir yolculuğa davet ediyor. Kendimizle, başkalarıyla ve doğayla çatışmayı bırakmak için sevecenliğin, nezaketin, peşin hükümlerin ötesine geçmenin ve özen göstermenin bilgisi... Biraz da ruhumuzun toprağını beslemeyi öğrenelim! (Tanıtım Bülteninden)

Başka türlüsü olamazdı. Sınıfın yenisi tabii ki Bert’in yanına düşecekti. Sonuçta ondan başka masasında yalnız oturan yok. Ama Bert’in, sınıfta hemen gülüşmelere neden olan eski moda ismi dışında, her şeyiyle yeni izlenimi veren yeni sıra arkadaşı gibi parlak ayakkabıları, parlak notları ve ona şahane öğle yemekleri hazırlayan bir hizmetlisi de yok. Bert, bulaşıkçılık yapan babası, temizliğe giden annesi ve üç kardeşiyle birlikte “bildiğin kaos” ortamında yaşıyor. En azından annesi, bazen ödenmeyen faturalar yüzünden elektriklerin kesildiği, bazen alacaklıların kapıya dayandığı, herkesin birbirinin lafını kestiği, kahkahaların eksik olmadığı evin haline sıkça böyle diyor. Ama anne-babası uzun bir iş seyahatine çıkınca şu parlak çocuk yine de zengin ve sıkıcı aile dostlarının yanında kalmaktansa Bert’e misafir olmayı seçiyor. Çünkü bazen “bildiğin kaos” insana düzenden, temizlikten ve koca bir sessizlikten çok daha çekici gelebiliyor…