Yazara Gore Listeleme

Yılların evvelinden günümüze işleyen bir efsane. Güzelliklerle dolu adanın masmavi sularında tarihin derinliklerinden taşınan bir hikaye.

Çanakkale savaşlarıyla ilgili çok şeyler yazıldı ancak vatanperver futbolcuların hikâyesi yazılmadı. Toplumun her kesiminden vatan evlatlarının cepheye koştuğu bir dönemde Fenerbahçeli futbolcular da aynı ruhla cepheye koştular. Öyle ki bir yandan cephede savaşırken bir yandan at sırsında saatlerce yolculuk yaparak lig maçlarına katılıp yine at sırtında cepheye döndüler. Fenerbahçeli futbolcular bu ruhla oynadıkları 1914- 1915 sezonunda yeniden yapılanan liglerin ilk şampiyonu oldu.

Birinci Dünya Savaşı devam etmekte, yalnızca şehirleri değil, geride kalanları da darmadağın etmektedir. İngiltere’de bir hastanedeki savaş tutsaklarını ziyarete giden Leydi Beveridge, orada Almanya’dan tanıdığı biriyle karşılaşır: Kont Johann Dionys Psanek’le. Bu hadiseden kızı Daphne’ye de bahseder ve kocası hâlâ askerde olan Leydi Daphne Kont’u sürekli ziyaret etmeye başlar. Böylece Leydi Daphne’yle Kont arasında adı konulmamış bir ilişki yeşerir ve Daphne’nin kocasının askerden dönmesiyle birlikte, savaşın kaosunun ilişkilerine yansımasına tanıklık ederiz. Savaş, herkesi değiştirmiştir: Arkada kalanları, kazananları ve kaybedenleri. Bütün bir Avrupa savaş sonrası sendromunun pençesinde kıvranmaktadır. Söz konusu D.H. Lawrence oldu mu, bir aşk hikâyesinin altında daima daha fazlası vardır: Uğurböceği de öyle bir hikâyedir, karakterler arası diyaloglarda hem Nietzsche’ye hem de savaş karşıtı düşüncelere rastlarız.

"Nereye gittiğimizi bilmiyorduk ama gitmemiz gerektiğini biliyorduk. Hiçbir yer bize ait değil gibiydi. Nerede dursak orası bize düşman gibiydi. Yürüdük… Her yerin hep ağaç olduğu yerde durduk. Hep ağaç. Güneş'in parıltısı az, havanın sıcağı çoktu. Gece kısa, gündüz karanlık ve uzundu. Rüzgâr yoktu. Bizim gibi olan ve bizim gibi olmayanlarla karşılaştık. Bizim gibi olanlar az, bizim gibi olmayanlar çoktu ve hepsi düşman gibiydi. Tükenmez saldırılarıyla azaldık. Ve yürüdük…" Gökçizgi üzerindeki sonsuz yolculuğunda yaşamın ebedi simgesi Güneş… Hiç sönmeyen Kutsal Ateş… Güneş'in Hizmetkârı Kube ve "gövdesi de yaşı gibi heybetli" Neme… "Yaşamı coşkuyla yaşayan ve sanki zamanla kavgalı", kabilenin doğal önderi avcı Zilan ve ona "eş olan" tutkulu, dirençli Sibe… Tarihöncesi zamanların, bütün tutsaklıklarına karşın "içinin sesi"ni dinleyen, seven, bağlanan, kendi tercihlerinin sonuçlarını yaşamaktan korkmayan insanları… Ve Gökçizgi Kırıldı sadece gizemli bir dünyanın içine girip bugüne yürüme iddiasında bulunmuyor… Aynı zamanda masalsı anlatımı, yepyeni dili ve özgün kurgusuyla edebiyatımızda kendine özel bir yer açıyor. (Tanıtım Bülteninden)