En Son Eklenenler

bah Çarşı Camii'nin arkasındaki harap zaptiye ahırlarının önünden, bir serçe sürüsü gibi cıvıldayarak geçerdik. Mektep biraz daha ileride, alçak duvarlı, oldukça geniş bir avlunun ortasında idi. Tek kattı, etrafında yükselen büyük kestane ağaçlarının birbirine karışmış koyu gölgeleri, bütün çatısını kaplardı. Biz daha avlunun kapısından girmeden Hoca Efendi'nin bulunup bulunmadığını, şöyle bir bakar, anlardık: "Abdurrahman Çelebi gelmiş mi be?""Gelmiş, gelmiş..." Abdurrahman Çelebi, Hoca Efendi'nin ihtiyar eşeğiydi. Siyah, huysuz, inatçı bir hayvan... Her sabah bizim gibi erkenden mektebe gelir, akşama kadar kalır; evlerimizden nöbetle getirdiğimiz kucak kucak otları, yazsa ağaçların, kışsa sol taraftaki abdestlik sundurması altında yavaş yavaş yerdi. Ona su vermek, onu tımar etmek mektepte bir imtiyazdı. Hoca Efendi'ye kim yaranırsa bu mükafatı kazanırdı. Mektebin kapısına dar, taş bir merdivenle çıkılırdı. İçeri girilince ta karşıya Hoca Efendi'nin rahlesi gelirdi. Rahlenin önünde top yavrusu, müthiş, tuhaf bir tüfek gibi, siyah kayışlı, ağır falaka asılı dururdu. Hepimiz kırk çocuktuk. Kızları birkaç ay evvel bizden ayırarak başka yere kaldırmışlardı. Sınıf taksimi filan yoktu. Elifbe'yi, Amme'yi her şeyi bir ağızdan okuyor, rakamları bir ağızdan sayıyor, bir ağızdan ilâhi söylüyorduk. Bütün derslerimiz yeknesak umumi bir bestenin, mânâlarını asla anlamadığımız güfteleriydi. Hoca Efendi, ak sakallı, uzun boylu, bağırtkan bir ihtiyardı. Yaz, kış, daima cübbesiz, abdest almaya hazırlanmış gibi kolları paçaları çıplak, sıvalı, yerinde otururdu. Öğleden sonra Çarşı Camii'ni süpürmeye gidip hiç gelmeyen kalfa daha gençti. Müezzinlik de yapıyordu. Bize şeker, leblebi, keçiboynuzu, hünnap, iğde vesaire satardı.

100 yıl önce adı “Sevr”di, 100 yıl sonra “BOP” oldu, Büyük Ortadoğu Projesi. Genişletildi, “Geniş Ortadoğu Projesi” oldu. Hedefe yeni yerler eklendi, “Geniş Ortadoğu ve Kuzey Afrika Projesi” oldu. Adı değişti, ancak özü hep aynı kaldı: Bölgeyi parçalamak, yeni devletçikler kurmak. Neden? Sömürebilmek için! İngiliz ve Fransız emperyalizmi 100 yıl önce bu topraklara Sevr için saldırdı. ABD iki kez Irak'a Sevr için saldırdı. Ve ABD Suriye'ye yine Sevr için saldırdı. ABD'nin Sevr'i, Basra'dan Doğu Akdeniz'e uzanan bir koridordu. Bu koridorun geçeceği Irak, Suriye, Türkiye ve İran'ın adım adım bölünmesi gerekiyordu. İlk adımı Irak'ta attılar ve “Barzanistan” adı altında Irak koridorunu kurdular, şimdi Suriye'de ikinci bir koridor inşa etmeye çalışıyorlar. Dün Irak'ta Özal'ı kullandılar, bugün Suriye'de Erdoğan'ı kullanıyorlar. Fakat şartlar artık değişti. ABD daha zayıf, Atlantik Cephesi yekpare değil ve bölge ülkelerinin arkasında bu kez somut olarak Rusya ve Çin var. Üstelik İran, Irak ve Suriye bir blok olarak hareket ediyor. Bu tablo, Amerikan Koridoru inşa etmek için Suriye'ye Sevr dayatanlara Lozan yanıtı üretmeye çalışmaktadır. Kısacası Atlantik ile Avrasya Suriye'de çarpışmaktadır. Elinizdeki kitap bu büyük çarpışmayı incelemektedir. Sevr'e karşı Lozan

Saint-Exupéry'nin Sahra ve And Dağları'nda yaşadığı ve posta pilotluğu yaparken başından geçen maceraları, Küçük Prens'ten aşağı kalmayan bir şiirsellik ve duyarlılıkla anlattığı İnsanların Dünyası, aynı zamanda Saint-Exupéry'nin hem pilot, hem romancı hem de filozof yanını bize tüm açıklığı ile gösteriyor. "Uçak bir araç, amaç değil. İnsan bir uçak için hayatını riske atmaz, tıpkı bir çiftçinin sabanı için hayatından vazgeçmeyeceği gibi. Ama uçak sayesinde, şehirlerden ve şehrin getirdiklerinden kaçar, doğal bir gerçekliğe kavuşuruz. İnsani bir iş yapar ve insani kaygıları biliriz. Rüzgârla, yıldızlarla, geceyle, kumla, denizle iletişim kurarız. Doğanın gücünü alt etmeye uğraşırız. Havaalanlarını vaat edilmiş topraklar gibi bekleriz ve yıldızlara bakarak gerçekliği ararız." (Tanıtım Bülteninden)

Gönül bağlarını, arzuları, gizli sevdaları ve saklı kırgınlıkları anlatma ustası Yalçın Tosun’dan yirmi yeni öykü; “Bir Nedene Sunuldum” “Anne, Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler”, “Peruk Gibi Hüzünlü” ve “Dokunma Dersleri” ile son dönem öykücülüğümüzün parlayan imzalarından Yalçın Tosun Bir Nedene Sunuldum’da kendine özgü sadelikle yine güçlü bir erotizm yaratmayı başarıyor. Geçen zamanla birlikte yitip giden duyguları bir gümüş ustası gibi savatlıyor, yalnızlığın ve sevgisizliğin saklı kederini inceden inceye duyuruyor. “Peruk Gibi Hüzünlü” ile 2012’de Sait Faik Hikâye Armağanı’nı alan Yalçın Tosun, dostluğu, sevgiyi ve mutluluk arayışını yalın bir kederle dillendiren, gönül kırıklıklarına ustalıklı bir sevecenlikle yaklaşan bir yazar. Dördüncü kitabı “Bir Nedene Sunuldum”da sayıları giderek artan okurlarına 20 yeni öykü sunuyor. Yalçın Tosun bu kitabıyla kendi çizgisini iyice derinleştiriyor.