Eserlere Göre Listeleme

“Çocukluk tabut gibi uzun ve dar, kendi kendine içinden çıkmak mümkün değil.”   1976 yılında, henüz elli sekiz yaşındayken intihar eden Tove Ditlevsen işçi sınıfından bir ailenin kızıydı, dört defa evlendi, hayatı boyunca bağımlılık dahil birçok psikolojik rahatsızlıkla mücadele etti. Uluslararası üne ölümünden sonra ulaşan Ditlevsen’in Çocukluk, Gençlik ve Bağımlılık kitaplarından oluşan Kopenhag Üçlemesi bir itiraflar silsilesinden çok daha fazlası, kalabalıkta yanından geçip gitmiş olabileceğiniz inişli çıkışlı bir hayatın yankısı.   Tove, Kopenhag’da dar gelirlilerin oturduğu bir semtte yaşıyor. Babası sosyalist ve sendika üyesi, o yüzden iş bulması zor, annesi fazla korumacı bir kadın, sadece kızı evlenince rahatlayacak, ağabeyi de çıraklık yaptığı yerde soluduğu cila yüzünden öksürük nöbetleri geçirmekte. Tove’nin içindeyse bütün bu karmaşanın ortasında başka bir gerçeklik filizleniyor, okumayı seven bu küçük kız, şair olma hayalleri kuruyor. Tove Ditlevsen’den Çocukluk geçim sıkıntısıyla, siyasi karmaşayla karakteri şekillenen ayrıksı bir ruhun hüzünlü yaşamının anlatısı.   “Dışlanmış herkesin kendinden bir şeyler bulabileceği olağanüstü bir hikâye.” –Patti Smith, Çoluk Çocuk’un yazarı   “Ditlevsen’in üslubu kristal berraklığında, capcanlı ve acı verici bir samimiliği var.” –The Paris Review

“Kavgamızdan kısa süre sonra bir gün eve her zamanki saatte dönmeyince ona ne kadar bağımlı olduğumu hissediyorum.”   1976 yılında, henüz elli sekiz yaşındayken intihar eden Tove Ditlevsen işçi sınıfından bir ailenin kızıydı, dört defa evlendi, hayatı boyunca bağımlılık dahil birçok psikolojik rahatsızlıkla mücadele etti. Uluslararası üne ölümünden sonra ulaşan Ditlevsen’in Çocukluk, Gençlik ve Bağımlılık kitaplarından oluşan Kopenhag Üçlemesi bir itiraflar silsilesinden çok daha fazlası, kalabalıkta yanından geçip gitmiş olabileceğiniz inişli çıkışlı bir hayatın yankısı.   Tove artık ünlü bir şair, kendisinden yaşça epey büyük olan editör eşinden gizleyerek bir roman yazmakta ve içindeki huzursuzluk hâlâ yerli yerinde. Artık yetişkinliğin dünyasına adım atmış bu kadın, sanatçı kişiliğini kurmaya, yazdıklarıyla geçinmeye başlarken, bir yandan da gizli aşk ilişkileriyle, istenmeyen gebeliklerle boğuşmak zorunda kalacak ve en sonunda yaşamının belki en büyük derdiyle yüzleşecek: Uyuşturucu bağımlılığı. Tove Ditlevsen’den Kopenhag Üçlemesi’nin son kitabı Bağımlılık kaygıyla, tutkuyla, yalnızlık ve aşkla bezeli bir hayatın kitabı.   “Romantik, manevi anlamda korkutucu ve en nihayetinde yıkıcı… Müthiş bir şekilde insanı altüst eden Ditlevsen, daha çekingen bir anı yazarının asla kabul etmeyeceği bir şeyi kabul ediyor: Canavarlaşan bir narsisizm.” –The New Yorker   “Keskin, coşkun bir günah çıkarma seansı gibi... Bir başyapıt.” –The Guardian

"Kopernik Devrimine ilişkin bu çalışmada yazar, tarihçinin dikkatli yaklaşımını, bilimadamının teknik anlayışını ve yetenekli bir öğretmenin ustalığıyla deneyimini ortak bir odağa yerleştiriyor. Ustalıkla işlenmiş bu kitabı dikkatle okuyanlardan hiç kimse, bilimsel düşüncenin evrimindeki başlıca dönüm noktalarından birinin eksiksizce açımlanışında bu öğelerin hoş bir biçimde dengelenmiş etkileşimini takdir etmekten geri duramaz... Bilim tarihi öğretimiyle ilgilenenler açısından, Dr. Kuhn`un Kopernik Devrimindeki sorunları konu alan tartışması vazgeçilmezliğini kanıtlayacaktır; bu, "devrimin anatomisi" üzerine muhteşem bir çözümlemedir. Bilim tarihçisinin fikirlerin evrimine nasıl bir anlam verebileceği sorusuyla ilgilenenler de bir sentez ve yorum paradigması geliştiren bu kitabı aynı ölçüde değerli kabul edeceklerdir."

Elmas da sargılı kollarını bebeğe uzatmıştı. Canını yakmaktan korkarak usulca bırakmıştı Bayram, oğlunu Elmas’ın kucağına. Şimdi burun burunaydılar Elmas’la Öksüz. Bir dişi hayvanla yavrusu gibi koklaşıyor, burunlarını birbirine sürtüyor, birbirlerinin boynuna gömülüyor ve tuhaf mırıltılar çıkartıyorlardı. Bebenin küçük elleri, Elmas’ın saçlarında, Elmas’ın dudakları bebenin yüzünde dolaşıyordu. Elmas ne diğer hastaları ziyaret edenlerden ne de Bayram’dan hiç utanmadan, hiç gocunmadan, memesini çıkarıp bebenin ağzına vermişti. Bebek mutlu bir kedi yavrusu gibi guruldayarak şapır şupur emiyordu süt akıtmayan, kuru memeyi. Kadınla çocuk birbirleriyle iç içe geçmiş, tek vücut olmuş gibiydiler. Köprü... Olağanüstü bir bürokratın, otuz yıl bekledikten sonra kavuşulan bir köprünün ve doğunun töreye teslim olmuş insanlarının öyküsü. Ayşe Kulin’in kaleminden.