Yazara Gore Listeleme

Bektaşilik, XIII. Yüzyılda Hacı Bektas Veli’nin kurduğu, daha çok ortamsal (dünyevi) düşünceyi önde tutan, insanların özdes inanç çevresinde birleserek kardeslik, mutluluk, esitlik ve özgürlük havası içinde yasamalarını amaçlayan, insanlar arasında ayırım gözetmeksizin karsılıklı sevgi vesaygıya dayanan bir birliktelige önem veren yetkili bir tarikattır. Mevlevilik, Mevlana Celalettin-i Rumi’nin oglu Sultan Veled’in XIII. Yüzyılda Anadolu’da kurdugu ask, musiki, sema ve zikr’e dayanan, sürekli devinim ve gelisme yanlısı, yaradılmısların en yücesi olan insanı Tanrı’dan bir parça olarak kabul eden gerçek bilgiyi geçerli sayan, insancıl ve hosgörülü olmayı ögütleyen, dogruluga, iyilige, kardeslige önem veren bir tarikattır. Masonluk, gerçegi arastırıcı nitelikte çalısmalar yapan ve bu nedenle akılcılıgı bilimsel bir yöntem olarak benimseyen ve özellikle insana deger veren bir düsünce dizgesidir. Her sorunu akılcı yollarla, özgürce ve iyilikle çözümlemeyi öngören, insanlar arasında gerçek anlamda evrensel bir birlik ve kardeslik saglamaya çalısan, bilgisizligi, bagnazlıgı ve tutkuyu yeren,sürekli iyiligi, dogruyu, güzeli ve gerçegi arastıran bir olusumdur. Bektasilik, Mevlevilik, Masonluk ve kitapta dip not olarak açıklanan, ayrıca kitabın sonuna eklenen sözlük ve siirlerle belirtilen Alevilik arasında düsünce ve inanç bakımından birtakım benzerliklerin bulundugu kesindir. Ortak yönlerine gelince, temel düsünce insan sevgisidir.

Çok keyifli dört öyküden oluşan 'Anneannemin Kuyrukluyıldızı', Anneannemin Akıl Almaz Maceraları dizisinin 12. kitabı. İlk öyküde Metin ve babası, bit pazarından bir teleskop alırlar. Metin çok uğraşır ama teleskobu çalıştıramaz. Anneannesi Hikmet Hanım teleskobun başına geçer ve başlar yıldızları saymaya. Tabii ki anneannemizin şakaları ve komiklikleri eksik olmaz. Oysa Metin teleskobun bozuk olduğu sonucuna varmıştır. Anneannesi gerçekten yıldızları görüyor mudur? Diğer öykülerde de ilginç ve komik olaylar yer alıyor.

Yok oluş da, kurtuluş da bizim elimizde. Seçim yapma sorumluluğu bize düşüyor. Susanna Tamaro okurlarını “karası” düşüncelerden, “denizi” kelimelerden oluşan adasına davet ediyor. Var Olan Ada, yazarın kimi gazetelerde yayımlanmış kimi bugüne kadar hiç gün yüzüne çıkmamış yazılarından oluşuyor. Tamaro tıpkı diğer kitaplarında olduğu gibi burada da yaşamı sorguluyor ve insanın iç huzuru, ölüm, yaşam, din üzerine düşündüklerini paylaşıyor. “Eninde sonunda önümüzde iki yol açılacaktır. Ya sahip olmak için ya­şayabiliriz ya da inanç birliği için. Ya kudret için yaşayabiliriz ya da aşk için. Ya mutlak olduğuna inandığımız kendi dar ufkumuzla yaşayabiliriz ya da alçakgönüllülükle, sınırlı bir görüşe razı oluruz ve bu görüşte ha­yat şimdi, ebediyen olacağı üzere olağanüstü bir gizemle ortaya çıkar ve gizem bizden mutlak saygı bekler. Dünyamızın önünde bulunduğu yol ayrımı budur: ‘Her şey mümkündür ve meşrudur,’ diyen Faustvari çılgınlık içinde devam etmek ya da durmak ve rotayı değiştirmek.” Gerçekten her şeyin yanıtını dış dünyada mı arıyoruz? Zihnimizde aynı düşünce dönüp duruyor: Bu adadan kurtarılmayı mı bekleyeceğiz yoksa mutluluk içinde yaşamayı mı öğrenmeye çalışacağız?