Eserlere Göre Listeleme

Artık her şeyin bir sosyolojisi var; siyaset sosyolojisi, spor, aile, köy ya da tıp vb... -ve de niye olmasın- pek yakında terzilik, şoförlük, memur vb... Sosyolojileri. Oysa... (Sosyolojiler değil Sosyoloji)... Her neyin sosyolojisi yapılacak olursa olsun, böyle bir iş, sosyolojisi yapılacak şeyden kalkarak değil, tam tersine hiç bir şeyin olmayan bir sosyolojiden kalkılarak... (Gurvich: Sosyoloji ve Felsefe) ve de sosyolojisi yapılanın toplumsal gerçekliğin bütünü içine tekrar yerleştirilmesiyle mümkün olacaktır ve bu işin adı da, şunun ya da bunun sosyolojisi değil, Sosyolojik Praksis'tir.

Emile Durkheim 1895’te yazdığı Sosyolojik Yöntemin Kuralları adlı yapıtında, toplumu inceleyip yorumlayacak bir 'bilim'in yöntemini belirlemeye çalışır; Comte ve Spencer gibi düşünürlerin, toplumu 'hazır önkavramlar'la anlama yöntemlerini eleştirir. Durkheim’e göre, bir 'toplumbilim kurma'nın ön koşulu da gerçekliği sınıflandırarak, geçerli bilimsel yasaları bulmak ve toplumsal gerçekliğin iç doğasını, karakteristik yönlerini yansıtan kavramsal bir dizge oluşturmaktır.

"Bizimki aslında trajik bir çağ, bu yüzden bu çağı trajik olarak kabul etmeyi reddediyoruz. Tufan gerçekleşti, kalıntılar arasındayız, küçük yerleşimler kurmaya, küçük umutlar edinmeye başlıyoruz. Oldukça zor bir iş: geleceğe doğru düz bir yol yok: fakat engellerin etrafından dolaşıyor ya da onların üzerinden atlayıp geçiyoruz. Yaşamak zorundayız, dünyanın kaç kere battığının önemi yok." D.H. Lawrence (aktaran F.L. Schuman, International Politics, 3. baskı, Mc-Graw~Hill, 1941) 11 Eylül 2001 olaylarının ardından, dünya karanlık ve sorunlu bir yer gibi görünüyor. Kitabımızın bu yeni baskısını, toplumu anlama arayışının her zamankinden daha acili- yet gösterdiği bir zamanda tamamladık. Tehlikeli biçimde çekişen idealleri ve derin bir şekilde bölünmüş yaşam tarzlarını anlamaya ihtiyacımız var ve ayrıca, kendimiz ile olduğu gibi kabul ettiğimiz inanç ve varsayımlarımız arasına ne ölçüde mesafe koyduğu-muzu öğrenmemiz gerekiyor. Toplumdaki sıradan insanların, eğer paramparça olmamışsa, tehdit edilen ve istikrarsızlığa şürılan yaşamlarını bir araya toplama gücüne nasıl sahip olduklarını da anlamaya gereksinimimiz var. Sıradan insanlar, bunu, günlük ortamlarda başkalarıyla girdikleri etkileşimlerle yapıyor ve karşılıklı güven ve desteği ifade eden rutinler kuruyorlar. D. H. Lawrence yukarıdaki sözcükleri, dünya çökse ve tufan gerçekleşse bile 'yaşamak zorunda olduğumuzu' ve bunu da sosyal yaşamın günlük becerileriyle başardığımızı; 'Küçük yerleşimler kurmaya, küçük umutlar oluşturmaya başladığımızı' bize hatırlatarak Birinci Dünya Savaşı'nın hemen ardından yazdı. Korku, eğer onu bilgi ve anlamayla karşılayabilirsek üzerimizde daha az egemenlik kurar.