En Son Eklenenler

O farelerin en kültürlüsü ve duyguları en gelişmiş olanıydı. Başka bir deyişle "entel ama yalnızdı… 60'lı yıllarda Boston'daki bir kitapçının bodrumunda doğmuştu. Alkolik bir anne ve anlayışsız kardeşleri yüzünden herkesten daha hassastı. Edebiyatı sevmeye en doğal şekilde başladı: onu yiyerek. Kitapları yedikçe okumayı söken Firmin zamanla kitapçıdaki tüm kitapları adeta yuttu. Sonrasında da insanlarla iletişime geçmeye, yaşadığı yalnızlığı sonlandırmaya çalıştı. Gün geldi bir şehir serserisi, gün geldi burjuva özentili biri oldu ama aslında o her zaman bir hümanist, değirmenleri bile olmayan bir Don Kişot'tu…ve gerçek bir âşıktı. Bu kitapta Firmin'in yaşadığı yabancılaşmayı, yalnızlığı, hayallerini ve hayal kırıklıklarını kimi zaman gülerek kimi zaman hüzünlenerek okuyacaksınız.

"Diyorum ya hâkim bey. Ben masumum. Kendi başıma bir şey yapamam. Mürekkep koklatırlar bana. Öyle bir kafa yapar ki deme gitsin... İşte o kafayla kulağıma ne üflenirse ben onu yaparım. Halim selim bir adam olmama rağmen önceki yaşamımda intihara sürüklenmem de hep bundan..."

Tahsin Yücel'in Komşular adlı bir hikâyesi var. 16 sayfalık hikâyeyi okurken, yılların alışkanlığıyla, sevdiğim, ilginç bulduğum, usta işi cümlelerin altını çiziyordum. Hikâyeyi bitirip baştan sona yeniden bir gözden geçirince şaşırıverdim: 16 sayfanın bütün satırlarının altını çizmişim. Tahsin Yücel, güzel şiirlerin değiştirilemez, sözcüğü yerinden oynatılamaz biçimlerine benzer bir biçim yaratmış.Tahsin Yücel'i, öyküleri, romanları, denemeleri, inceleme araştırma yazılarıyla tanıyorsunuz. Komşular adlı kitabına adını veren öyküde, apartman komşusu olan bir karı-kocanın kavgasına tanık olan Albay Atmaca'nın, kavgadan nefret etmesine karşın kendini nasıl da bu kavagaya kaptırdığını, hatta taraf olduğunu, kavganın dayanılmaz çekiciliğine kapılıp neredeyse o karı-kocanın seslerini bekler olduğunu Tahsin Yücel büyük bir ustalıkla işlemiş. Gerek "Komşular" öyküsü, gerekse öteki dört öykü, Tahsin Yücel'in olgunlaşmış öykücülüğünün nefis örnekleri.