Eserlere Göre Listeleme

Balyoz Planı'nın girişinde Adalet ve Kalkınma Partisi hükümeti altında ülkenin ne kadar olumsuz koşullarla çevrelendiği anlatılıyor. Unutmayalım ki, bu metin 2 Aralık 2002 tarihini taşıyor. Yani 3 Kasım 2002 genel seçiminden tam tamına bir ay sonra kaleme alınmış. 2002 Kasım ayının akışını hatırlayalım: Recep Tayyip Erdoğan siyasi yasaklı olduğu için TBMM'de değil. Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, 16 Kasım 2002'de Abdullah Gül'ü hükümeti kurmakla görevlendiriyor. Gül'ün başbakanlığındaki kabine 18 Kasım'da Cumhurbaşkanı tarafından onaylanıyor. Hükümet TBMM'den 28 Kasım tarihinde güvenoyu alıyor. İddianameye göre, Orgeneral Çetin Doğan'ın darbe planı 2 Aralık tarihini taşıyor. Meseleye basit mantıkla yaklaşıyorum. Bu darbe planında kadrolaşma, askeri müdahale için gerekçe gösterilen olumsuzluklar 16 Kasım'la 2 Aralık arasındaki iki haftaya nasıl sığdırılabilir? Hükümet icraatının başlangıcı için 28 Kasım 2002 tarihi esas alındığında bu süre 5 güne düşüyor. Neresinden bakarsam bakayım, mantığımı ne kadar zorlarsam zorlayayım, 2 Aralık 2002 tarihli bir darbe gerekçesinde sıralanan (yoğun kadrolaşma faaliyeti, özel sektörde sermayenin el değiştirmeye başlaması gibi) bütün bu olumsuz icraatın iki haftaya sığabilmiş olmasını aklım bir türlü kabul etmiyor. Üstelik benim hafızamda kayıtlı olan gerçeklik, bu planda anlatılan bazı olaylarla da örtüşmüyor. -Sedat Ergin-, Hürriyet Uzun zamandır süreci ve davayı yakından, inatla izleyen usta gazeteci Sedat Ergin'in yukarıdaki yazısında sorduğu sorular ve daha fazlası şimdi elinizde bulunan kitapta yer alıyor. Çetin Doğan'ın Harvard Üniversitesi'nde Ekonomi dalında profesör olan damadı Dani Rodrik ile yine aynı üniversitede ekonomist olan kızı Pınar Doğan tüm soruları belgelerle yanıtlıyor ve Balyoz darbe iddialarının bir kurgu olduğunu, bu iddiaların en erken 2009'da üretilmiş sahte belgeler üzerine inşa edilmiş olduğunu analitik bir şekilde ortaya koyuyorlar.

Belki de ilk gençlik dönemlerimden bu yana beni meşgul eden büyük bir eser yazmayı denerim —Balzac hakkında kalın bir kitap, bir yaşam öyküsü ve eleştiri. Muhtemelen üç, hatta dört yıl gerektireceğini biliyorum. Ama geriye kalıcı bir şey bırakmak istiyorum, on yıllarca etkisini yitirmeyecek bir eser ... Otuz yıldır Balzac okuyorum, hayranlığımdan hiçbir şey kaybetmeden tekrar tekrar okuyorum.” 1939’da Toronto’dan New York’a bir tren yolculuğu sırasında Stefan Zweig’ın, dostu Romain Rolland’a, son büyük eseri Balzac hakkında yazdığı satırlar bunlar. Sürgünlük yaşamının son döneminde Zweig’la birlikte önce Amerika Birleşik Devletleri’ne, oradan da Brezilya’ya giden bu büyük eser, son noktasını ölümün koyduğu, bitmeyen bir başyapıt. Dostu Richard Friedenthal’in, Zweig’ın ölümünden sonra tamamlayıp ilk kez 1946’da Stockholm’de yayınladığı Balzac, bir büyük ustanın bir diğerine saygı duruşu...

Sıradan insanların sıradan hayatlarına doğru yapılan bir gezinti..Ne görkemli hikayeler ne de büyük laflar eden kahramanlar var bu gezintide..Sadece her yerde rastlayabileceğimiz insanların hayatları..İçinde bulundukları insanlık durumları.. Sıradan bir şeyden hikaye çıkarmak, merak saikimizi yükseltip aniden yarım bırakmak..Bambaşka Hayatlar'dan bitmemiş hikayelere.. Bir ilk kitap için bir şeyler söylemek oldukça güç, belki de anlamsız. Çünkü bu noktadan sonra tüm yazılanlar aslında okuruna ait oluyor. Her birinin zihninde yeniden yazılacak olan öykülere dönüşüyor. Karakterler kitabın sayfaları arasında fark edilmeyi bekliyorlar. Dileriz öyküler okuyucusuna ulaşır.