Yazara Gore Listeleme

Bitlisin bir köyünden İstanbula göçen Hurşit ve ailesinin hikayesinin anlatıldığı oyunda, bir zamanların birçok filminde konu edilmiş klasik İstanbul göç ve sonuçları işlenmiş.

Aslan Asker Şvayk, insanlık tarihinin en acımasız savaşlarından birini, İkinci Dünya Savaşı’nı, tüm anlamsızlıkları, gülünçlükleriyle yerden yere vuran bir yergi başyapıtı. Çek yazar Jaroslav Hašek’in, savaş çığırtkanlığını, militarizmi, devlet buyurganlığını gözünün yaşına bakmadan eleştirdiği bir mizah klasiği. Şvayk ise dünya edebiyatının en unutulmaz karakterlerinden biri. İşte, Hašek’in kahramanı Şvayk, Prag’da bir yandan soysuz hilkat garibelerini millete soylu köpekler diye yutturmakla, bir yandan da dizlerindeki romatizma ağrılarıyla uğraşırken, kendini birden böylesi bir boğazlaşmanın içinde bulur. Ama Aslan Asker Şvayk romanında, bu uluslararası kapışmanın yanı sıra, Çek ulusunun Avusturya İmparatorluğu’na, Habsburgların egemen kılmaya çalıştığı Alman dili ve kültürüne karşı gösterdikleri direnişin, verdikleri bağımsızlık savaşımının gündelik yaşamdaki yansımalarını da izleriz; kuşkusuz, Hašek’in her zamanki ince alaycılığıyla. O yüzden, Aslan Asker Şvayk, savaşa karşı apaçık bir edebî manifesto olmasının yanı sıra, Avusturya ve Alman buyurganlığına karşı Çek kültürünün benzersiz bir kafa tutuşudur. CELÂL ÜSTER ALINTI: Jaroslav Haşek, kitabı 1920-1923 yılları arasında yazarak tefrika halinde yayınlamış. Ancak içkiye çok düşkün olduğu için yazı yazamaz hale geldiğinden, arkadaşları onu bu tutkudan kurtarmak istemişler ve Lipnice'ye götürmüşler. Haşek orada romanını bitiremeden ölmüş. Kitabı, sonradan Karel Vanek tamamlamış ama onun yazdığı bölüm daha az başarılı olmuş.

<p><b style="font-family: Georgia, Helvetica, sans-serif; background-color: rgb(255, 255, 255);"><i>Ne benim sözüm geçer bu iklimde Ne de senin Böyle gelmiş böyle gider Son söz TÖRE&rsquo;nin! Birbirlerine delicesine düşkün iki kardeşin, Pembe ile Yusuf&rsquo;un sızılı ve çarpıcı öyküsü. Ezenler ve ezilenlerin amansız savaşımı. Üzerinde yaşadığımız coğrafyanın değişmez kaderi... Törenin kara gölgesi renklerin üzerine çökerken, içlerinde en gariban gördüğü &ldquo;pembe&rdquo;ye vermişti önceliği. Soluğu kesildi &ldquo;pembe&rdquo;nin, beti benzi attı. Güzelim rengini yitiriverdi. Varlığını sürdürmekle yok olmak arasındaki ince çizgide asılı kaldı. Tıpkı yaşamın içindeki gerçek PEMBE&rsquo;ler gibi...</i></b></p><div>&nbsp;</div>