En Son Eklenenler

“Her şeyi yine unut ve yine iste; uslanmam, yine söz veririm. Neden mi? Çünkü gündüz geceye sadece güneş batana kadar karşı çıkabiliyor.” Prometheus’un şehirdeki cinayetleri artarken Minel Karaer ile Korel Erezli de ortak geçmişlerinde kaybolmaya başlarlar ve en büyük düşmanlarının Prometheus olduğunu görürler. Minel için en acısı, hafızasını kaybetmesinin ardından Korel’i yavaş yavaş hatırlamaya başlaması ve bu esnada aslında hiçbir şeyin düşündüğü gibi olmadığını fark etmesidir. Korel ise iki duygunun ortasında sıkışıp kalmıştır: merhamet ve intikam. Minel’in bir karar vermesi gerekir; ya geçmişini görmezlikten gelip yoluna devam edecek ya da geçmişiyle yüzleşip geçmişe koşacaktır. Savaşmayı bir kez kafasına koyan Minel, Korel’in de yol göstermesiyle Prometheus’un peşine düşer fakat bu ölüm dansında Prometheus’un ona hazırladığı sürpriz kimsenin tahmin edemeyeceği türdendir. “Her şeyi yine unut ve yine iste, uslanmam, yine söz veririm. Neden mi? Çünkü gündüz geceye sadece güneş batana kadar karşı çıkabiliyor.” “Benim kalbim pusulam. Ben pusulamı küçük bir kız için kaybettim ama yok etmedim. Fakat o boşluğu iyilik ya da kötülük için yine küçük bir kız uğruna hep var edeceğim, söz veriyorum.”

Ne seninle ne sensiz… Devlet yoksa biz neyiz? Birleşmiş Milletler’in devletlerin lağvedilmesi yönündeki kararı, limandan henüz ayrılmış olan kuru yük gemisi Kabuk’ta bomba etkisi yapar: Düzeni korumak taraftarı Kaptan, göçmen kökenli İkinci Kaptan ile Aşçı Kadın’ı yanına çekmeye çalışırken, özgürlükçü Çarkçıbaşı makine dairesinde, Lostromo ve Yağcı’nın desteğiyle bir tür isyan hazırlığına girişir. Karanlık sularda yol alırken beklenmedik misafirleri de ağırlamak zorunda kalan Kabuk’un kaderi, karşısına çıkan bir destroyerle değişecektir… Ödüllü yazar ve çevirmen Fuat Sevimay, Bata Çıka’da, dış dünyayla bağlantısı kopmuş bir demir yığınının tekinsiz evreninde dolaşırken hem devletin dümen suyunda evrilen insan doğasını hem de aynı gemide olmanın anlamını sorguluyor. “Sevgili seyirciler, sizler ne düşünüyorsunuz? Ben bu stüdyoda yıllarca, önüme ne konduysa, devletin bültenlerini okudum. Siz de bu ülkenin vatandaşısınız. Şimdi bizi kim yönetecek? Bir yandan da evet, birisinin yönetmesi gerekiyor mu? Belki de bunları konuşmak gerek.”

Ahulgoh Savunması… Mahşerin provası… “O gün adeta kıyamet gününe benziyordu. Kızgınlıktan, hiddetten deliye dönmüşler, yere akmakta olan kanın çokluğundan baygınlık geçirenler, ölümden korkmaksızın onun yüzüne bakarak ileri atılıyorlardı. Anneler, henüz süt emen çocuklarını bir kenara bırakarak ellerine geçirdikleri silahlarla saldırıyorlardı. Bir kadın ile kocası arasındaki şu diyalog imanın, kahramanlığın, asaletin, diğerkamlığın zirvesinde olan bu halkın fedakarlığını gözler önüne seriyor: Kadın: - Küçük çocuğumuzu ne yapayım? Kocası: - Bugün çocuğu düşüneceğimiz gün değil, bizler, her birimiz, ruhlarımıza acımadan bu savaşta yer almak, gayret etmek durumundayız. Bu cevap üzerine hiçbir itirazda bulunmadan çocuğunu eşarbıyla kundaklayıp dağın bir köşesine bırakıp silahını eline alıp kocasının yanı başında savaşa katıldı. Fazla zaman geçmeden delik deşik bir halde yere yığılarak şehit oldular.

Lord Peter'ın müstakbel eniştesinin cesedi, ayağında terlikleri ve üzerinde ceketiyle kasımpatıların arasında yatıyordu. Mary üzgündü. Lord Peter da. Çünkü tüm deliller katil olarak ağabeylerini, Denver Dükü Gerald'ı işaret ediyordu. Gerald tutuklandı ve mahkemeye çıkarıldı. Şimdi gönüllü dedektif Lord Peter Wimsey, ailesinin adını temize çıkarmak için kolları sıvar ve gerçek katilin peşine düşer...Peki bunu başarabilecek mi? Lord Peter ve arkadaşı Dedektif Charles Parker, av köşkünün ve kırsal çevrenin altını üstüne getiriyorlar. Ellerinde olanlarsa, ayak izleri ve kedi seklinde bir tılsım. Çok uzaklarda olan gizemli bir mektup var. Mahkemeye yetiştirilebilirse her şey aydınlığa kavuşacak, asıl katil ortaya çıkacak. .