En Son Eklenenler

Seni terk eden insanlar olacaktır, bırak hepsi terk etsin, insan dünyadan uzaklaştıkça Rabb'ine yakınlaşır. O'nun dostluğu ile yeniden doğar... Bir insan yüreğini üşütüyorsa üzülme, Allah oraya rahmetini bırakır sıcacık eder. Sen yeter ki kapını açık tut!... Sen gözyaşını bir elinle silerken melekler sırtını sıvazlar ve der ki; üzülme Hak teala senin hakkını ahretinde kendi verecek... O halde de ki; Bana Allah Yeter (Tanıtım Bülteninden)

"Deniz Kavukçuoğlu, Alageyik Sokağı Bir Liman mıydı? anı kitabıyla araladığı edebiyata Zarife'yle tam giriş yapıyor. Yazınsal değerinden kuşku duyulamayacak anılarından sonra onun bir romana hazırlandığını düşünüyordum. Zarife bu beklentiye bir karşılık olabilir. Bir uzun öykü Zarife. Gelecekle ilgili özlemlerini gerçekleştirmek için yolunu değiştiren Zarife'nin öyküsü. Genç bir kadının toplumun kıyısında yaşamak için ödediği bedel, yalın bir dil ve anlatım biçimiyle anlatılıyor. Kolayca harcanabilir bir hayat, cilalanmış sahteliklere inat, dirençle, yalansız dolansız yaşanıyor. Zarife'nin, başından sonuna dek bir solukta, merakla okunabilmesinde yazınsal değerinin de elbette payı var." -Semih Gümüş "Zarife, bir rastlaşma/yüzleşme/düşüş öyküsü. Toplumsal yapıdaki değişimin yansılarını getiren bir tanıklık da diyebiliriz. Toplumun dilsizleşme, çözülme sürecinin bireyin dünyasındaki altüst oluşla başlayan serüvenine tanıklık... 2000'ler Türkiyesi'ne tutulan bir ayna. Oluşturulmaya çalışılan 'yeni değer'lerin 'ne' olduğunu gösteren, bunları da yalın bir biçimde anlatan Kavukçuoğlu, içtenlikli bir anlatımla 'seçilen' hayatların arkasındaki dramı sergiliyor. Abartısız, gözlemci, gerçekçi bir bakışın ürünü Zarife, klasik edebiyat duygusunu her an hissettiren bir duyarlılıkla işlenmiş. Bireyin, toplumun yüzleşmesine tutulan bir ayna. İlişkiler yumağında toplumun çözülen yanlarına eleştirel bir bakış... Düşenler, düşkünlerle yükselenlerin öyküsü... Orhan Kemalvari bir bakış, anlatımla başarılı bir öykü evreni kuruyor, Deniz Kavukçuoğlu." -Feridun Andaç

Gülriz Sururi, Girmediğim Sokaklarda adlı kitabıyla bir kuyumcu titizliğiyle en ince ayrıntısına değin işlediği öykülerini rengarenk bir tablo gibi sunuyor bizlere. Derin gözlem gücüyle, günlük yaşamın dikkat etmediğimiz, hatta çoğu zaman önemsemediğimiz yanlarını gözler önüne seriyor. Bu kitaptaki on iki öykü küçük ama renkli bir serüvene davet ediyor sizleri. "Oyun"da, sadakatsizliğin sinsi ve korkak hamlelerine öfkelenirken; "Benim Oğlum"daki sıradışı ana oğul sevgisiyle şaşkına döneceksiniz. Nilüfer Hanımefendi'nin yalnızlığıyla hüzünlenirken düşünmeden edemeyeceksiniz. "Tarlabaşı Cinayeti"nde dar çevresi içinde sıkışmış bir genç kızla, sevgiyi arayan bir hayat kadının cinayetle sonuçlanan ilişkisini okuyacaksınız. "Varlık"taki aşkın sizi de sımsıcak sardığını hissedeceksiniz. "Aynen Filim Gibi"de kahkahalarla gülerek ilginç bir soygun öyküsü okuyacaksınız.

En önemli noktalama işaretidir soru işareti. En sarsıcı sorularsa insanın kendiyle baş başa yaşadığı yerde sorulur; iç dünyasında… Peki, neden soru sorar kendine insan? Yüzleşmek istediği bir cevap mı vardır, kendine itiraf etmediği. Kemal Ural “Bir’in Sırrı”nda, inanç ve inançsızlık vadileri arasında gidip gelen insanın tereddütlerini kucaklıyor. Kucaklıyor, diyoruz; çünkü hayatın anlamını arayan ya da anlam veremeyenleri yargılamıyor kitap. Dahası insanın asırlarca içinde sürüklendiği ırmağa bir dal uzatıp tutunmasını istemiyor sürüklenenlerden; elinizdeki küreklere işaret ediyor yalnız. “Düşüncenin ilk yapacağı şey, evrendeki birliği, Bütün’le Parça’nın iç içeliğini görmek, dış görünüş üstünden perdeyi aralayıp hakikati sezmekir. Bilmek, Bütün’ü kavramaktır. Bütün kavranmazsa parçalar gözden kaçar.” diyor Kemal Ural. “Bir’in Sırrı” görerek, bilerek, farkında olarak yaşamak isteyenlerin elinden bırakmayacağı bir kitap. Bu kitap, hayatın fotoğrafını “sonsuz gerçeğin” sınırına taşımaya çalışıyor.