Yazara Gore Listeleme

Mezopotamya ovasına konumlanmış kadim şehir Mardin’de zamansız bir yolculuğa çıkmak isterseniz kayıp Nasturi Prensesi Arzella’yı arayanların arasına katılmalısınız. Yazar Aziz Deniz, bu romanında doğup büyüdüğü toprakların gizemini, çok katmanlı geçmişini, kimi zaman tarihî göndermelerle kimi zaman kültürel zenginliğin göstergelerinden olan efsanelerle ve halk hikâyeleriyle işleyerek size bugünden geçmişin tarihî koridorlarına uzanan çok renkli pencereler açmaktadır. Prenses Arzella’nın peşinde; taş binalarıyla yüzyıllara meydan okuyan şehri, birbirinden farklı kültürleriyle her biri ayrı bir renk olan köyleri, dinî inançların somut sembolleri olan camileri, kiliseleri, havraları adım adım gezebilirsiniz. Bu gezinti esnasında, şehrin sembolü olmuş tarihsel, kültürel anıtları; Dara harabelerini, Zinciriye Medresesi, Kasımiye Medresesi, Darülzafaran ve Mor Gabriyel Manastırı gibi yapıları, onlarla ilgili anlatmaları, yörenin halk inanışlarını, insani ilişkilerini, yeme kültürünü, yöreye özgü giyim tarzlarını bu büyülü roman kurgusu içinde keşfetmeniz mümkün. Mezopotamya’nın uçsuz bucaksız ovasına dönük yüzüyle, birçok kültürü doğurmuş, onlara yüzyıllar boyu kucak açmış ana kraliçe Mardin’in, güzel Prenses Arzella’yı neden, nasıl, nereye sakladığını ya da prensesin neden, kimden, kimlerden kaçtığını ve onu arayanların amaçlarını merak ediyorsanız bu okuma serüvenine dâhil olmalısınız. Doç. Dr. Ümral Deveci

Bu kitap “Tamam, anladım ama nasıl yapacağım?" diyenler için yazıldı. Binlerce yıldır her dilde felsefenin, dinlerin, kadim bilgilerin, edebiyatın anlatmaya çalıştığı ‘kamil (olgun) insan’ NASIL olunur? Hangi yöntemleri kendi kendimize uygularsak olur? Kamil insan olmaya çalışmak aslında evrimini tamamlamamış şimdiki ‘insan’ dediğimiz türün yolculuğu. Bir sonu var mı? Olunca ne oluyor? Bütün bu soruların cevaplarını bu kitapta bulacaksınız. Kitabı kimin yazdığının bir önemi yok. Okuyunca kendinizin yazdığını anlayacaksınız. “İçimizdeki çocuk dursun, aman onu koruyalım" değil! Gelin o çocuğun çocukken yaptığı saçma sapan hareketleri, kızınca ayağını yere vura vura bağırarak bir şey elde etmiş olan o çocuğun artık büyümesi gerektiğini, hala öyle yapmanın hiçbir işe yaramadığını o çocuğa fark ettirelim. Bırakalım, içimizdeki o çocuk kendine ve çevresindeki herkese ve her şeye karşı şefkati ve gerçek sevgiyi tadarak büyüsün. Bir yandan da çok büyümüş adeta robotlaşmış tarafımıza, çocukken yaşadığımız zamanın sonsuzluğu algısını, her şeye merakla ve ilgiyle bakmasını, içindeki coşku ve heyecanın güzelliğini hatırlatalım. Kendi içimizde dengeye gelene kadar kendi kendimize çalışabiliriz, önemli olan doğru yöntemleri bilmek. Gelin küllerimizden yeniden doğalım ve küllerimiz kendiliğinden ayaklarımızın altına serilen güllerimiz olsun.