Yazara Gore Listeleme

Yazar, ebru san'atının son ustalarından Mustafa Düzgünman'lara âit attâr dükkânı ve çevresindeki şahsiyetlerle ilgili hâdiseleri kendine has tatlı bir üslûpla anlatmaktadır.

Edebiyatımızın çınarı, büyük usta Yaşar Kemal'in Tek Kanatlı Bir Kuş kitabı, toplumda bulaşıcı bir hastalık gibi yayılan korkunun destansı bir romanı. Halkının neden terk ettiği bilinmeyen, gizemli karanlık bir kasaba, bu kasabaya atandığı halde gidemeyen bir posta müdürü, yalnızlığın timsali bir istasyon şefi, "Alamancı" bir genç kadın...Ve bütün fantastikliğine karşın son derece gerçekçi gelen bir dünya... Metafor mu? Alegori mi yoksa? Şaşırtıcı ve çok katmanlı olay akışı, kişilerinin zenginliği ve derinliği, zaman zaman bir röportaj keskinliği kazanan masalsı diliyle tam bir Yaşar Kemal romanı. Tek Kanatlı Bir Kuş'da toplumda bulaşıcı bir hastalık gibi yayılan korkuyu anlatan Yaşar Kemal, kitabın ana teması korku ile ilgili "Ben hep korkudan korktum. Korkudan çok korktum. Roman yazdığım zaman içimde bir korku istemezdim. O yüzden bu kitapta da korkuyu anlattım. Kayseri'de askerlik yaptığım kasabanın üzerinde büyük bir taş vardı ve bütün kasaba bu taşın üzerlerine düşeceğinden korkuyor, taşı üzerilerine düşmesin diye demir zincirlerle bağlıyorlardı. Madem korkuyorsunuz o zaman çekin gidin derdim. Seneler senesi bu korkuyu yazmak istedim" diyor. Romanının başkahramanları olan Posta Müdürü Remzi Bey ve karısı Melek Hanım'ın çileli yolculuğundan ve o dönem için şartları çok daha ağır olan postacılık mesleğinden bahseden Yaşar Kemal, "O dönemde Anadolu'da postacıdan daha önemli bir kişi yoktu. Özellikle benim için postacı çok önemliydi. O zaman bana mektuplar geliyordu. Bu mektupları benden önce jandarmalar okuyordu. Bazen makale yazar gazeteye göndermek isterdim. Bu makaleler bazen gider, bazen de gitmezdi" diye ekliyor. Yaşar Kemal'in 1960'ların sonunda yazdığı ve şimdi yayımlamaya karar verdiği Tek Kanatlı Bir Kuş romanı, okuru 1960'lı yılların Anadolusu'na götüren tarihi bir belge olmanın yanı sıra büyük ustanın edebiyatında önemli bir dönemi de gözler önüne seriyor.

Osman Cemal Kaygılı'nın, 1931 yılında Yeni Gün gazetesinde "İstanbul'un Köşe Bucağı" başlığı altında kaleme aldığı bu gezi yazıları, tam anlamıyla bir kültür hazinesidir. Osman Cemal Kaygılı, İstanbul'u semt semt, köşe bucak bilen, bilmekle kalmayıp her bölgedeki yaşam tarzları üzerine engin tecrübeleri olan bir "halk yazarı"dır. Devrin İstanbul'unda yaşayan her din ve ırktan insanların kültürünü yakından tanıyan, onların şivelerini bile kolaylıkla konuşabilen Kaygılı, bu yazılarda henüz betonlaşma ve çarpık kentleşmenin başlamadığı yıllardaki bambaşka bir İstanbul'a götürüyor. Köşe Bucak İstanbul'u ziyaret ederken, gözlerinizi kapatıp geçmişte keyifli bir yolculuk yapmaya kendinizi hazırlayın.

İnsanın kendisi hakında yazı yazması mes'uliyetli bir iştir. Çünkü nefsin, insanı kendisi hakkındaki gerçeklerin dışına itekleyen ve kendi hasletlerini abartmaya meylettren bir gücü vardır. Bu baımdan bir kimsenin hatıratında objektif olabilmesi çok zordur... Allah uzun ömür versin, eşim Gülsen hanım beni hep yetişme tarzımın, çektiğim çilelerin ve atlattığım badirelerin objektif bir hikayesini yazmağa teşvik edegelmiştir... (Önsöz'den)