En Son Eklenenler

Aylık haber, Edebiyat, Kültür ve Sanat dergisi.

"Şeytan Ayrıntıda Gizlidir", gündelik hayatın hemen her alanında olup biten, hayatın hızlı temposu içinde baktığımız halde görmediğimiz, yaşanan ve yaşanması muhtemel cinayetleri öyküleştiriyor. Usta edebiyatçı Vedat Günyol’un "Türkçe tutkunu, Türkçe vurgunu" olarak nitelediği Ahmet Ümit’in duru bir dil ve akıcı üslupla kaleme aldığı bu bir solukta okunan öykülerde Başkomiser Nevzat ve yardımcısı Ali, bir yandan görevlerini yerine getirip cinayetleri çözerken diğer yandan da yazarın hınzır emellerine alet oluyor (!). "Şeytan Ayrıntıda Gizlidir"de, Türkiye’nin en ünlü türkücüsü cinayet suçlamasıyla karşı karşıya kalıyor örneğin. Üstelik bu kez, adamlarından biri üstlenmiyor suçu; türkücü, yakayı ele verdiğinde, göğsünü gere gere itiraf ediyor. 1999 yılında on binlerce kişinin canından olduğu Marmara depremini "orgazmik bir heyecan"la karşılayan ünlü bir deprem profesörü, o dönemde bilimsel kimliğinin kaldırmayacağı kadar alaycı açıklamalarıyla pek çok kişide öfke uyandırmıştı. Ahmet Ümit, sessiz yığınlar adına yazarlığını konuşturup, sözü geçen bilim adamının kendini beğenmiş, elitist tutumundan da intikam alıyor. Kanal kanal gezip "dalgasını geçen" profesör, bir TV programı sırasında "haz"dan ölüyor. Ahmet Ümit, kendi iktidarını kullanıp herkesle alay edercesine yaşayan, okurun kolayca teşhis edebileceği medyatik tipleri eleştiri süzgecinden geçirirken, bir başka noktada daha cesaret çizgisini aşıyor. Türkiye’nin tabularından biri olduğu için sinema, tiyatro vb. sanat dallarında olumsuz örneğini göremediğimiz meslek dallarından suçlular da öykü kahramanı olarak boy gösteriyor "Şeytan Ayrıntıda Gizlidir"deki öykülerde: uyuşturucu işine bulaşmış bir polis, bir jinekolog, albay eşini aldatan öğretmen, arazi mafyasının orman yakmasına öfke duyan avcılar vb. Tabu olması bir yana, toplum içinde saygınlığı tartışmasız meslek dallarına mensup suçlu kahramanlarına karşı acımasız davranmıyor Ahmet Ümit. Yazarın romanlarından alışık olduğumuz,

İTHAF Chipleyli Bay Edward Clark’ am Çok saygıdeğer Efendim, Şu anda dünyaya yayılmış bulunan “Eğitim Üzerine Düşünceler” kitabım, bildiğiniz gibi size aittir, çünkü sizin için yazılmışlardır. Size değişik zamanlarda ve bilinen nedenlerden dolayı gönderdiğim bölümlerin sıraları dışında hemen hemen hiçbir şeyi değiştirmedim. Bu yüzden okuyucu konunun kişisel bir şekilde ortaya konmasından, halka açık bir bilimsel araştırma değil de, iki dost arasında geçen özel bir söyleşinin söz konusu olduğunu rahatça anlayabilir. İnsan kendisinin bile sahiplenmek istemediği kimi açıklamaları, arkadaşlarının sıkıştırmasıyla savunmak durumunda kalıyor. Yazdıklarımdan haberdar olan birkaç değerli arkadaşım notlan görmek ve ardından da basılı bir örneğini edinmek için üstelemeseler-di, var olduklarını başka kimse bilmeyecekti. Bunların doğru olduğunu siz de biliyorsunuz. Ancak düşüncelerine çok önem verdiğim bu kişiler, bu yüzeysel taslağın yayımlanmasının yararlı olacağı düşüncesinde olduklarını söylediler. Bununla benim için her zaman belirleyici olacak bir noktayı vurguluyorlardı, çünkü herkesin elinden geldiğince ülkesine yararlı işler yapması gerektiğini düşünüyorum; tersini düşünenlerin besledikleri hayvanlardan bir farkı yoktur. Eğitim o kadar önemli bir konu ki doğru uygulandığı zaman ülkeye büyük yararlar sağlar. Ne yazık ki baştan beri yeteneklerimin isteklerime karşılık verebilecek düzeyde olduğundan emin değildim, bu yüzden kitabın basımı için başkalarının cesaretlendirmesine ve zorlamasına gerek duydum. Yine de bu notlar ne kadar önemsiz ve onlara yaklaşımım ne kadar kuşkulu olursa olsun, eğer benden ülkemin ortak çıkarlarına hizmet etmem isteniyorsa, yaptığım işin küçüklüğü ya da önemsizliğinin utancı beni karınca kararınca yardım etmekten alıkoymamalı. Eğer hâlâ notlarımı basılmaya değer bulacak kadar beğenen başka insanlar varsa, çabalarımın tamamen boşa gitmediğini gururla söyleyebilirim.

George, Kaliforniya'da bir üniversitede ders verilen elli yaşlarında, İngiliz asıllı bir profesördür. Yaşamını paylaşan arkadaşı Jim'I bir araba kazası sonucu kaybetmiştir. Ama yaşamayı sürdürmek zorundadır. Komşu evlerin çocuklarına kızarak; Aldous Huxley hakkında ders vererek; tenis kortundaki sarışın delikanlının görüntüsünü zihnine yerleştirerek; öteki öğretim üyeleriyle çene çalarak; kocası tarafından terkedilmiş bir kadın arkadaşıyla kafa çekerek. Öğrencilerine yaşı ve İngilizliği, toplumun geri kalanına ise eşcinselliği nedeniyle yabancılaşmıştır.