En Son Eklenenler

Bazı hisler ağırdır... Ta ki onları fark edene, tanıyıp yüzleşene kadar. Teoman, kendini günlerdir garip bir ağırlıkla taşıyor. Ne oyunlar, ne arkadaşlar ne de en sevdiği filmler içini ferahlatıyor. Ta ki bir gün karşısına çıkan gizemli bir dükkâna girene kadar… “Duygu Kavanozcusu”, çocuklara duyguların gizemli dünyasını keşfetmenin yolunu açan, farkındalık dolu bir öykü. Üzüntüyle baş etmeyi, duyguların bastırıldıkça değil, fark edildikçe hafiflediğini yumuşak ve şiirsel bir dille anlatıyor. Bu hikâyede ağlamak zayıflık değil, iyileşmenin ilk adımı. Belki senin de içinde bir kavanoz dolusu duygu vardır… Hazırsan kapağını açma zamanı gelmiştir.

19. yüzyıl Rus edebiyatının en ünlü hiciv yazarlarından olan Mihail Saltıkov-Şçedrin’in 1869’da yayınladığı roman, muazzam bir kargaşa içindeki “Ahmakiye”yi anlatıyor. Başlarına yönetici olarak en az kendileri kadar ahmak bir yönetici arayan Ahmakiyelilerin yaşadığı fantastik şehir, aslında Rus İmparatorluğu’nun bir karikatürüdür; metin bunun da ötesinde, yöneten ve yönetilenlerin zaaflarının ele alındığı, tüm toplumları ilgilendiren evrensel bir eleştiridir. Çarlık despotizminin ağır sansür koşulları altında yazan Saltıkov-Şçedrin, romanını semboller, müthiş alegoriler ve fantastik karakterler üzerine kurmuş; kullandığı dille hiciv sanatının en üst düzey örneklerinden birini vermiştir.   “Türkiye’ye de gelmiş ve konuğum olmuş bulunan Nikolayev hem gülmece üzerine çalışıyor, hem de Şçedrin uzmanı… Moskova’da evine yemeğe gittiğimde, bana Şçedrin üzerine Rusça bir incelemesini imzalayıp vermişti. Bu incelemenin İngilizcesi de var, bir İngiliz çevirmiş. Nikolayev Şçedrin’in en iyi romanının Aptallar Köyü olduğunu söylemişti. Bu kez Moskova’ya gidişimde Aptallar Köyü’nü arayıp buldum. Çok zor bulunan kitaplardan... AZİZ NESİN   “Şçedrin’in hicvi büyük önem taşır. Şçedrin, hem doğruluğu ile hem de peygamberlere has bir önsezisi ile (ki bu önsezi Rus toplumu için oldukça gereklidir) edebi yolunda ilerliyor. Bu öngörüyü açıklamak gerekirse; Şçedrin zamanının kültür toplumunun temsilcilerinin düşünce tarzını çok iyi idrak etmiştir, çünkü bu düşünce tarzı Şçedrin’in gözlerinin önünde oluşmuştur. O, ayrıca yetenekli, dürüst ve sert bir kişiliğe sahiptir, hiçbir zaman gerçekler karşısında susmaz, o gerçekler üzüntü veriyor olsa bile…” MAKSİM GORKİ

Bu memleket dünyanın beklemediği, asla ümid etmediği bir müstesna mevcudiyetin yüksek tecellisine, yüksek sahna oldu. Bu sahna 7 bin senelik, en aşağı bir Tük Beşiğidir. Beşik tabiatın rüzgarlarıyla sallandı; Beşiğin içindeki çocuk tabiatın yağmurlarıyla yıkandı, o çocuk tabiatın şimşeklerinden, yıldırımlardan, kasırgalarından evvela korkar gibi oldu; sonra onlara alıştı; onları tabiatın babası tanıdı, onların oğlu oldu. Bir gün o Tabiat çocuğu Tabiat oldu. Türk budur. Yıldırımdır, kasırgadır, dünyayı aydınlatan güneştir.

“Ağlamak anadilimiz,” yazıp defteri kapattı.   Yıl 2016, Ankara Garı’ndaki bombalı saldırının ertesi, önümüz bahar. Yer, kentsel dönüşüme girmek üzere yıkılacak olan Yurt Apartmanı.   Buranın en eski sakinlerinden Muhasebeci Suphi’nin tekdüze yaşamı bir anda, gizemli bir kadın olan İnci’nin, apartmana gizlice sığınan mülteci bir ailenin, yıllardır görmediği babasının ve yeraltı dünyasından Kılıç’ın girmesiyle değişir. Herkesin hikâyesi hızla birbirine bağlanırken, önüne hayati seçimler çıkan her sıradan insan gibi Suphi de şu sorularla karşı karşıya kalır: Günlük yaşama devam etmek mi, bir kahramana dönüşmek mi?   Nergis Hanım Hakkında Bazı Şeyler ile 2021’de Everest İlk Roman Ödülü’nü kazanan Devrim Koçak ikinci romanında, yakın geçmişimizden referanslar ve güçlü metaforlar ile inşa ettiği zengin kurgusuyla tarihe not düşüyor.   Geçmiş; kendi geçmişi, Seher’in geçmişi, okul kapısında beraber nöbet tuttuğu insanların geçmişi, bu yamaçlarda yaşayan, birlikte soluk alıp veren insanların, ağaçların ve fikirlerin, tutkuların, ihtirasların, pişmanlıkların geçmişi, hepsi; yeterli nemin, basıncın ve rüzgârın bir araya geldiği başka bir iklimde başka toprakların ovalarına, vadilerine, tepelerine bir insan sağanağı halinde yağmak üzere ufalanıp göğe karışmış olmalıydı. Geride artık kimsenin ilgisini çekmeyen, hiç varolmamış, bu dünyadan hiç geçmemişçesine yokluğa karışmış kayıp bir uygarlığın ören yeri kalmıştı.