Yazara Gore Listeleme

978-975-574-610-4 Çocukluğumdan bugüne hatırladığım bazı mutluluk sahneleri vardır. Bahçeli iki katlı evimizin mutfağında bir kuzine soba vardı. Rahmetli annem bu sobaların üzerine sıcak su ihtiyacı için güğüm koyardı. Bazen bu güğümlerden kaynamaya yakın öyle iniltili/hüzünlü sesler çıkardı ki, çocuk kulağımla bunlar bana anlatılmaz bir duygu verirdi. Yine böyle bir ses sırasında anneme sormuştum: "Anne! Bu güğüm ne diyor böyle?" Annemin cevabı hâlâ kulaklarımdan gitmedi. Şöyle demişti: "Oğlum, o güğüm Allâh'ı zikrediyor". İşte o günden sonra daha farklı bir gözle bakmaya başlamıştım çevreme. Köyümüzde çinko damın üzerine yağan yağmur damlalarının çıkardığı sesler, ocakta yanan fındık dallarının çıtırtıları, rüzgârın sesi, gök gürültüsü, denizin dalgası hep zikir gibi gelmeye başlamıştı bana.Kur'ân bu gerçekliğe gökte ve yerdeki tüm varlıkların birer zikir/tesbîh/duâ faaliyeti içerisinde olduklarını söyleyerek işaret ediyor. Yine bitkilerin, ağaçların, yıldızların secde ettiğini öğreniyoruz Kur'ân'dan. Bu idrâkle yaşadığımız âlemi seyrettiğimizde cansız/şuursuz bir nesneye değil, sonsuz bir kulluk coşkunluğuyla tesbîhini yerine getiren canlı bir varlığa baktığımızı hissediyoruz. Sanki "hâl diliyle" bu varlık bize şöyle sesleniyor: "Ey insân! Biz, ezelde Allah'ın bizim için çizdiği tesbîhi şaşmadan büyük bir aşkla yerine getiriyoruz. Haydi, ne duruyorsun, sen de katıl bu evrensel tesbîhe, bu zikir deryasına." Varlık ve oluş, Allah'ın isim-sıfatlarının yani "Esmâü'l-Hüsnâ"nın bir tecellîsidir. Allah, "Zâhir" ismiyle, varlıklar dünyâsında eşyâ ve olaylar hâlinde kendini bize göstermektedir. Öyleyse varlıkla bütünleşme, varlığın tesbîh çağrısına katılma, "Allah ile buluşmak" demektir. Tesbîh'e Çağrı, bu buluşmaya dikkat çekme ve bu mânevî yolda bir katkı sağlayabilme ümidiyle kaleme alınmıştır.

Bir insan defalarca zihninin çukurlarında boğulur mu? Boğulur... Bir insan üç kere aynı yerinden vurulur mu? Vurulur... Peki bu tesadüf müdür? Yoksa tevafuk mu? Gerçek Aşka doğru gidilen yolda hep zorluklar mı vardır? Evet… Evet ama, zorlukla beraber bir kolaylık da vardır… Ruhun “duy beni” diyerek sürekli sana çağrı yapmaktadır, bu sesi duyan var mı? Şimdi ruhunun sesine kulak verme zamanı… Şimdi kendini bulma, keşfetme zamanı... Yılların bende yarattığı duygu ve düşüncelerin beni panik atak serüveniyle tanıştırıp ruhumun senfonisini dinlemeye başlayacağım AN olacağını nereden bilebilirdim… Evet, Şimdi Ruhunun Bilge’si olma zamanı…

İnsanın insanla kamplaşmasının en kadim örneğidir Âdem’le Havva. En başta karakter ayrımını simgeler ve ardından da cinsiyet farkı elbette... Ama durun; ya içinde Lilith barındıran Havva’lar ve içinde Havva barındıran Lilith’ler... Ve kadın... Bereketli toprağın simgesel tanımına bile üretken gücünün sıfatını veren “ANA”... Biri, Âdem’e elmayı yediren ve neslinin dünya sürgününe gönderilmesine sebep olarak, ona omuz veren; diğeri ise Âdem’i terk eden. Hani soramadan edemiyor insan, biraz da muzırca; “Ve Tanrı kadını kaç kere yarattı?” Doğada ve evrende karşıtlık ve birbirini tamamlayıcılık ilkesi vardır ki buna Türkçede “ikilik”, “ikilem”, “ikileme”, “ikili denge” gibi çeşitli adlar verilirken genel ifadesi “düalite”dir. Hiçbir şey, karşıtı olmadan var olamaz... O hâlde, yine mütebessim bir sorgulamayla: “Kadın başlı başına bir elmanın iki yarısıdır da erkek elma kurdu mudur yoksa?” derken, ademoğlu Adem Özbay’ın kaleminden, Fatih, Yağmur ve Dilek’in hikâyesini keyifle okuyacaksınız. Sonra da... “Sonra, asma kilitler buldu insanlar, eskitmek için çocukların düşlerini. Küflenmiş beyinlerinin artıklarını bulayıp çamur suyuna, çirkin ördek yavrularını anlattılar hep.”