Yazara Gore Listeleme

27 Mayıs darbesinin üzerinden yarım asra yakın bir zaman geçti. Acılar küllendi. Olayın kahramanlarının çoğu öldü ve adları unutuldu. Mağdurlar ise, milletin gönlündeki yerlerini muhafaza ediyorlar. Geri kalanların bir çoğu da günden güne aramızdan ayrılıyorlar. Bir çoğu sırları ile birlikte göçüp gidiyor; hatıralarını yazanların sayısı çok az. 27 Mayıs'ın üç büyük mağduru Adnan Menderes, Fatin Rüştü Zorlu ve Hasan Polatkan'dan geriye zor şartlar altında mahkameye sundukları savunmaları ile yakınlarına yazabildikleri birkaç satırdan ibaret olan mektuplardan başka bir şey kalmadı. Menderes, Zorlu ve Polatkan bazı davalardan müşterek, bazılarında ayrı ayrı yargılandılar. Bütün sanıkların ortak suçlu kabul edildiği tek konu, Anayasa Davasıdır. Üçü de aynı davadan mahkum oldular. Başbakan Menderes, sadece 29 sayfadan oluşan son müdafaasını 07.08.1961 tarihinde Mahkeme Başkanlığına sundu ve 2916 sayı ile kayda alındı. Zorlu'nun müdafaası nispeten genişti. Derli toplu ve dirayetli bir devlet adamı olan Zorlu, son savunmasının fihristini yaptığı gibi özetini de çıkartmış. 29.07.1961 tarihini taşıyan 75 sayfalık savunmaya bazı belgeleri de ilave etmiş. Mahkeme kalemi, müdafaayı 11.08.1961 tarihinde kayda almıştır. Hasan Polatkan'ın 68 sayfalık müdafaasının kayıt tarihi ise 02.08.1961'dir. Savunma metnine iki de dilekçe ilave edilmiş. Mahkeme, savunmayı aynı gün kayda geçirmiştir. Yassıada Mahkemesi'nin bütün kayıtları doğrudan Milli Birlik Komitesi'ne bağlı olarak çalışan İstanbul İrtibat Bürosu Başkanlığı'na intikal etmiş, mahkemenin sona ermesi üzerine de bütün belgeler TBMM Muhafız Taburu Arşivi'ne gönderilmiş. Yassıada'da idama mahkum edilen üç sanığın yazılı olarak sundukları son müdafaaları, yıllar sonra gazeteci Hulusi Turgut tarafından ele geçirilerek, önce bir gazetede tefrika edilmiş, daha sonra da "YASSIADA BELGESELİ Menderes/Zorlu/Polatkan'ın kendi el yazıları ile YAPTIRILMAYAN SAVUNMALAR" (İstanbul, 1988) adı altında kitaplaştırılmıştı

Yaşanmayan Zaman, çağımıza damgasını vurmuş büyük Fransız yazarı ve düşünürü Jean-Paul Sartre'ın, edebiyat alanında kaleme aldığı yapıtları arasında çok büyük bir yeri olan Özgürlük Yolları başlıklı üçlemesinin ikinci kitabı. Üstelik bu üçleme, yazarın yapıtları arasında tek gerçekçi bir örnek. Romanın kahramanı Mathieu, üçlemenin ilki olan Akıl Çağı'nda özgürlük tutkusu ve birey olarak kendi kendinin sorumlusu olma kararlılığıyla, insanlarla toplumla yabancılaşarak, bir tür yalnızlığa mahkûm olmanın hüznünü yaşar. Yaşanmayan Zaman'da, yazar, Mathieu'nün kendi kendisiyle hesaplaşmasının yanı sıra, İkinci Dünya Savaşı'nın o korkunç uçurumunun kıyısında, savaş korkusuyla barış umudu arasında gidip gelen bir Avrupa'da geçmişinden koparılarak geleceğe akan yolun başında beklemek zorunda bırakılmış bir avuç insanın durağan ve sessiz acısını anlatmaktadır. (Arka Kapak)

Bu kitapta, Devletin okul holdingi görünümünde olduğu, Orta ve ilköğretimde yarıyıl tatillerinin üniversitelerdekinden daha kısa tutulduğu, Her yıl üniversiteye giriş için adayların birbirlerini geçmeleri umuduyla ailelerin birkaç yükseköğretim kurumu kurulabilecek kadar harcama yaptığı, Açık öğretim bölümlerindeki üniversite öğrencilerini fakülte sınavlarına hazırlayabilen dershanelerin iki yıllık yüksekokula dönüşemedikleri, Yükseköğretime geçişteki uygulamanın İnsan Hakları Evrensel Bildirgesine aykırı olduğu, Çok sayıda aday yükseköğrenime giremezken kontenjanların boş kaldığı gibi tespitler ve Ortaöğretimde, genel lise, meslek lisesi, teknik lisesi gibi ayırımlar yerine, her lisede olabildiğince çok programın bulunması, Yükseköğretimde, devlet üniversitesi, vakıf üniversitesi, birinci eğitim, ikinci eğitim ayırımları yapılmaksızın, etkin bir harç, ücret, burs ve kredi sistemi kurulması, Eğitimin her kademesinde liyakatli her öğrencinin maddi destek ihtiyacının karşılanması, Özel okul ücreti için uzun vadeli kredi verilerek, fırsat eşitliği sağlanması ve kamunun eğitim alanındaki yükünün azaltılması, Okul tatillerinin bir kısmının çeşitli Avrupa ülkelerinde olduğu gibi yarıyılların içine serpiştirilmesi, Okul aile birliklerine, derslerin haftalık saatlerini alt ve üst sınırlar içinde belirleme yetkisi verilmesi, Belirli düzeydeki dershanelerin iki yıllık yüksekokula dönüşmelerine imkan tanınması, Devlet üniversitelerinde kamu kurum ve kuruluşları temsilcilerinin katılımıyla Mütevelli Heyet kurulması gibi somut çözüm önerileri bulacaksınız.