Eserlere Göre Listeleme

merhabalar; uzun bir ayrılığın getirdiği kısacık şiirer okuyacaksınız... Hayatın kısalığı karşısında upuzun yollarda karşılaşacaksınız kendinizle hep bu son olsun dediklerinizle belki de keşkelerin kan kırmızı isyen bayrağı beyazlığında gene boynunuzu kıracaksınız bu upucuzun boyunuzla kısacak yaşantınız karşısında... sizden size kulaktan kulağa gibi ama açık seçik niteliğinde bir o kadar da hayatın tensel dokunuşundaki duyarlılığı gibi. bu kısa şiirlerle bir merhaba elvedanın kısalığında... derin saygımla... gecenin melon şapkası

Nasıl olduğunu öğrenseniz de faydasız Neden olduğunu anlasanız da önemsiz Kim olduğunu bilseniz de yetersiz Tanrı fısıldar. Şeytan sessizdir… Başka birinin sizin yerinize cinayet işlemesini sağlamak mümkün müdür? Sıradan insanların zihinlerini etkileme yeteneğine sahip insanlar vardır. Hiç şüphe çekmeden ve hiç kanıt bırakmadan. Suflörler hipnoza ihtiyaç duymaz. Kurbanlarının kılına bile dokunmazlar. Onların yetenekleri, insanların içinde var olan karanlık tarafın ortaya çıkmasını sağlamaktır. Bunu nasıl becerdikleri hâlâ gizemini korumaktadır. Hepimiz potansiyel katiliz. Ancak biz içgüdülerimizi kontrol edebildiğimize inanıyoruz. Peki, ya yanılıyorsak? Bu sefer katil siz olabilirsiniz. “Donato Carrisi’nin detayları, şaşırtıcı kurgusal dönüşümleri ve herkesin empati kurabileceği karakterleri kusursuz bir şekilde bir araya getirme yeteneği var. Suflör, meraklandırıyor, bilgilendiriyor ve aynı zamanda müthiş bir gerilimin içinde bırakıyor. Bitirdikten çok sonra bile aklınızdan çıkaramayacağınız bir gerilim.” - Michael Koryta “Beklentilerin çok ötesinde… Bu kitabı evde tek başınayken okumak istemeyebilirsiniz.” -Time Out “Sonunu tahmin edemeyeceğinize iddiaya girebilirim.” -The Guardian “Orijinal, hiç beklenmedik sürprizlerle dolu. Zeki, ilgi çekici ve büyüleyici bir gerilim romanı… Gerilim romanı tutkunları için gerçek bir şölen.” -Waldeckische Landeszeitung “Bir cinayet romanı. Bir yapboz. Toplumumuzun ilginç bir portresi, sizin, benim, hepimizin.” -EDGE Boston

New York Times kitap ekinde, “Bu kitap büyük bir keyifle okunmasının yanı sıra yıllardır yazılmış en büyük gerilim romanıdır,” diye tanıtılan Suikast Bürosu, 20. yüzyılın en önemli yazarlarından Jack London’ın siyaset dünyasına göndermeler yaptığı ironik bir yapıtıdır. “London’ın romanı tamamlamadan bırakmasının nedeni, belki de anlatısının ABD imparatorluğunun yöntemleriyle suç ortaklığı içinde olmasından dolayı gittikçe içine saplandığı duygusal ikilemden kaynaklanır. Robert L. Fish’in 1963’te tamamladığı macera romanı Suikast Bürosu, London’ın ölümünden sonra yayımlanan elyazmalarından biriydi. Kitabın Kennedy suikastının yaşandığı yıl ortaya çıkması, işlenen temayla –ulusal güvenlik adına gizli faaliyetlerde bulunan ve seçimle belirlenmemiş yetkililerden oluşan gölge bir hükümetin varlığı– birleşince ortaya atılan birçok komplo teorisine tuhaf bir inanılırlık havası katmıştı. Eğer London, on beş yıl daha yaşamış olsaydı, dayanamaz ve 22 Kasım 1963’te Teksas’ın Dallas kentinde gerçekleşen ve hakkında halen komplo teorileri üretilen bu suikastla ilgili muhakkak bir şeyler yazardı.”

James Bond'u unutun. Jason Bourne'u unutun. Jack Bauer'i unutun. Victor ile tanışma vakti: O bir suikastçı. Avcı av olduğunda... Victor serbest çalışan profesyonel bir katildir; piyasada ondan iyisi yok. Victor acımasız, sistemli ve ölümcül bir suikastçıdır. Tek başına yaşar; tek başına çalışır. Ne geçmişi bilinir ne de adı. Onun iş tanımı çok basittir: Bir işi kabul eder, hedefini ortadan kaldırır ve parasını alır. Paris'teki basit, rutin bir suikast işinin ardından otelinde pusuya düşürüldüğünde dünyası tepetaklak olacaktır. Polislerin, kiralık katillerin ve istihbarat ajanslarının peşine düştüğü, dört kıtaya yayılmış bir komplonun ağına takılan Victor kaçmak zorundadır. Ancak Victor kolay bir hedef değildir; en az peşinde olanlar kadar acımasız ve zalimdir. Kendisini kimin neden ortadan kaldırmak istediğini bulacaktır; arkasında cesetlerden bir iz bırakarak.