En Son Eklenenler

“Adamın Biri Doktora Gitmiş… Gidiş O Gidiş!” modern tıbbın ve ilaç firmalarının emrine girmiş doktorların sinsi tuzaklarına düşmek istemeyenler için eğlenceli bir rehber. Kitabın 3 ana bölümünün isimleri ise şöyle: Bir, İki, Üç! Tıp Bu Bölüm İlaç Sapıklarına İthaf Edilmiştir Bitkisel Tuzaklar

Colette in, Fransız romanında olduğu kadar, dünya romanında da çok özel bir yeri var: Her türlü konformizme karşı çıkan Colette, roman sanatına yeni bir kadınca dünya görüşü getirirken, bir başka yazma biçemi de yaratmıştır. Dişi Kedi, bir genç erkek, bir genç kadın ve bir dişi kedi üçgeninde kıskanma nın özel dünyasını bütün derinlik ve çıplaklığıyla ele alır. Alain in nişanlısı Camille in, genç erkeğin dişi kedisi Saha nın varlığında beklenmedik bir rakip keşfetmesi; Alain in Camille in karşısına, Saha nın kedice incelediği çıkarması ve kedi Saha nın Alain i dişice kıskanması sonunda roman trajik boyutlara ulaşır. Saha nın varlığı, Camille için, dışında kaldığı bir sevgi dünyasının somut simgesidir. Camille, Alain in bütün ilgisini üzerinde toplayan Saha dan nefret eder, bu da kendisini bağışlamaz bir tepkiye götürür: Saha yı öldürmeye kalkışır. Colette, bu romanıyla insanlar arası, kadın-erkek arası ilişkilerin en karanlık katmanlarına el atıyor. Colette in, en güzel, en özgün romanlarından biri olan Dişi Kedi, pek az yazara kısmet olan ölümsüzlüğün yazınsal gizlerini açıklıyor.

Türkçede İmgeler ve Simgeler, Kutsal ve Dindışı yapıtlarıyla tanınan ünlü din tarihçisi Mircea Eliade, geleneksel toplumların tarih anlayışları, tarihin getirdiği acılara direnme ve katlanma yöntemleri ve arketipik tekerrür anlayışını incelediği 'tarih felsefesine giriş' niteliğindeki bu denemesi Ebedi Dönüş Mitosu için şunları söylüyor: 'Eserlerimin hangi sırayla okunması gerektiğini soranlara bu kitaptan başlamalarını salık veriyorum.'

Felsefe Sahnesi, daha çok Foucault'nun 1960'lar ile 1970'lerin başında kaleme aldığı yazılar ile yaptığı söyleşileri kapsıyor. Bu dönemde Foucault sadece Fransa'nın değil, aynı zamanda Batı entelektüel dünyasının gündemine de tam anlamıyla oturmuş ve özellikle incelemelerinde kulandığı araştırma ve kavramsallaştırma yöntemleri çerçevesinde hararetli bir tartışma yaratmıştı. Foucault'nun 'arkeoloji' adını verdiği çalışmalarının aslında bir tür yapısalcılık olduğunu ve tarih boyutunu dışarıda bıraktığını öne süren bir eleştiri çizgisi, genel anlamda yapısalcılık eleştirileriyle bütünleşmişti. Felsefe Sahnesi'ni oluşturan metinlerin önemli bir kısmı bu tür eleştirilere kapsamlı bir cevap niteliği taşıyor. Yapısalcılık kavramının içeriğini, özellikle de tarih ile ilişkisini ayrıntılı olarak tartışan Foucault, bir yandan bu akımın başlangıçta sadece belli bir tür tarih anlayışını reddettiğini; bir yandanda tanımlamayı giderek güç kılacak bir biçimde genişleyen ve çeşitlenen bir düşünme ve analiz biçimine dönüştüğünü, tam da bu yüzden 'yapısalcı' kavramı altında sınıflandırılan düşünürlerde pek az ortak yan bulunabileceğini vurguluyor. Benzeri bir tepkiyi daha sonraki yıllarda kendi düşüncesinin postmodern ya da postyapısalcı olarak tanımlanmasına karşı da gösteren Foucault, tıpkı yapısalcılık gibi bu kavramların da kesin olarak tanımlanabileceğine inanmadığını dile getiriyor ve bu tür sınıflandırmaları reddediyor. Felsefe Sahnesi'ni önemli kılan nedenlerden biri de Foucault'nun düşünce çizgisinin izlediği yol ile ilgili birtakım kalıplaşmış yorumları kırabilecek ipuçları vermesi. Bu çizgide önemli kırılmalar olduğu ve her biri yeni bir dönem başlatan söz konusu kırılmaların sadece düşünürün kullandığı yöntemde değil, seçtiği araştırma alanları ile temel felsefi sorular karşısında benimsediği tutumda da belirginleştiği görüşü sıkça dile getirilir. Oysa Felsefe Sahnesi'nde yer alan ve Foucault'nun düşüncesindeki derin bir sürekliliğe işaret eden bazı metinler bu görüşü