En Son Eklenenler

Aylık sesli dergi

Bizim klasiğimiz var mıdır? Hangi yazarımızın eserine klasik desek yakışır? Zaman zaman bu soruyu tartışırız. Klasik sıfatının iki anlamını göz önüne alalım. Bunlardan biri örnek olmak, başka yazarlar için bir mükemmellik örneği. Öteki, zamanın süzgecinden değerini yitirmeden geçmek, diri kalmak. Klasiğin eski Yunan ve Latin edebiyatına bağlanmak gibi bir anlamı da var. Ama bu bizim edebiyatımıza uygulanamaz. Yalnız dili ile değil, bize sunduğu şiir yükünün ağırlığı ve dünya görüşünün eskimemesi ile de mükemmellik örneği olan bir klasiğimiz vardır. Bu sanat eri, üstelik, yedi yüz yıl gibi uzun bir zamanın süzgecinden geçerek, eskimeden, değerinden hiçbir şey yitirmeden bize kadar gelmiş. Klasik demek Yunus Emre'ye yakışır. Bizim, belki de, tek klasik eserimiz Yunus Emre'nin şiiridir. Yunus Emre anlayışı, bizimkinden biraz değişik de olsa, Burhan Ümit Toprak ''Onun divanı bizim Divinia Commedia'mızdır'' derken haklı. Yunus Emre de, kendi şiirinin ölmezliğinin bilincinde; diyor ki: ''Her gün yeni doğarız bizden kim usanası.''.

Bu ülkenin en sancılı yıllarından damıtılan insan öyküleri bir yakın tarih panoraması şeklinde, Prof.Dr. Çetin Yetkin'in usta kaleminden; farkımızla... Bir savcının insan olarak portresi... 12 Mart döneminde fuhuş nedeniyle kapatılan otellerin cumhurbaşkanının buyruğu ile açıldığını yazsam, ya da 12 Eylül'ün 1. Şube Müdürü'nün daha önce yaşı küçük bir kızı alıkoymaktan yargılanmış biri olup bir başka olayda ise rüşvet almak suçundan hakkında dava açılmış olduğunu, üstelik bir polis şefinin Sorgu Yargıçlığı'nda davayı kollamam için bana bir de mektup yazdığını söylesem, bunun sizin için bir önemi olur mu? Otuz beş kişinin ölümü ve yüzlerce kişinin ağır yaralanması ile sonuçlanan 1 Mayıs 1977 olayının duruşmasına savcı olarak katılıp işi biraz kurcalayınca duruşmadan uzaklaştırılmam sizin için bir şey ifade eder mi? Açlıktan ölen insanların cesetlerini açlığı "tıbben" saptamak için kesiyorsunuz, parçalıyorsunuz. İntihar eden insanların kendilerine kıyarken bile yaşama nasıl sıkı sıkı sarıldıklarını keşfediyorsunuz... Polis olsun, savcı olsun birlikte çalıştığınız insanların ertesi gün öldürüldüğü haberini alıyorsunuz. Bir polis memurunu İstanbul Elmadağ'da belediye otobüsünü silahla tarayarak iki kişiyi öldüren ülkücü sanığı silahı ile birlikte yakaladığı için övgü ve saygı ile kutluyorsunuz, birkaç gün sonra aynı polisi Unkapanı'nda solcuların vurup öldürdüğünü görüyorsunuz!.. Bilek güreşinde herkesi yenmekle övünen polis memuru Abdi Dağdeviren'in bir bombalı pankartı indirirken patlaması sonucunda elinin bileğinden koptuğuna tanık oluyorsunuz... Savcılık yaptığım yıllar, 30 ve 40 yaşlarım arasıdır. Kişinin yaşamının en verimli olması gereken yıllar bunlar. İlk yıllar 12 Mart'ın karanlığı içinde geçti. 1975 yılı Ağustos'unda İstanbul'a atandıktan sonra ise gittikçe artan terör olaylarıyla... Yine de, her şeye karşın, özlüyorum o günlerimi. (Tanıtım Yazısından) .

Yakın geçmişe kadar meyhanelerinin şöhreti bütün Akdeniz memleketlerine yayılmış koca İstanbul'da meyhane kalmadı. İçkili lokantalar var ve içkili aşçı dükkanları var. Meyhaneye rakı ve şarap içmeye gidilir ve meze yenilir, yemek değil. Meze doyumluluk değil, tadımlık olur ve çeşitli olur.." Bir zamanların İstanbulu. Ve bu İstanbul'un meyhaneleri. Gedikliler, koltuklar, ayaklı meyhaneler. Çemberlitaş'taki Vezir Hanı Meyhanesi'nden Beyazıt'taki Karakulak Hanı Meyhanesi'ne, Tavukpazarı'ndaki Saraç Hanı Meyhanesi'nden Galata'da Topçular Caddesi'ndeki (bugünkü Necatibey Caddesi) Eftalipos'a meşhur meyhaneler. Gambrinos ve Kafkas birahaneleri... Gedikli meyhanelerde oynatılan İstanbul'un en namlı köçekleri. İbo, Loncalı Köçek İsmail ve diğerleri. Reşad Ekrem Koçu'nun usta anlatımıyla...