En Son Eklenenler

James Clavell, uzakdoğuyu en iyi tanıyan, esrarlı dünyasını en iyi anlatan yazar olarak ünlenmiştir. James Clavell Şogun'da Japon geleneklerini, inançlarının kökünü anlatıyordu. "Tai-Pan"da işe milyarlık Çin halkının gelenek ve göreneklerini, törelerine bağlılıklarını heyecan ve macera dolu olaylar zinciri içinde sergiliyor

Kısa Pantolonlu Sevda İkinci Dünya Savaşı yılları. Adana yöresi. Babaların genellikle askerde olduğu, yoksulluğun, açlığın sürüp gittiği bir sıkıntılı dönem. Kısa Pantolonlu Sevda, o dönemde yaşanmış bir çocukluğun sevgi dolu, hüzün dolu öyküleri. Çevredeki yetişkinler, Kurtuluş Savaşı'ndan kalma bir dayanışma ruhu içinde, inanılmaz yokluklara, acılara karşı koymaya çalışırken, dünyayla, dostlukla, aşkla ilk kez tanışan bir erkek çocuk. O çocuğun sünnet çağından ilkokulu bitirene kadar süren büyüme dönemi. Sinema oyunculuğunu yıllar önce bırakan, yaşamını yıllardır dünyanın uzak bir köşesinde, Avustralya'da sürdüren, daha çok şiirleriyle tanıdığımız Nihaz Ziyalan'ın ilk öykü kitabı. Kısa Pantolonlu Sevda'da, sürükleyici bir anlatımla ve gurbette bir anı gibi özenle korunmuş akıcı, şiirsel bir Türkçe'yle karşılaşacaksınız. İnsan sıcaklığıyla yüklü bu öykülerde hem bilmediğiniz bir dünyaya girecek, hem de çocukluğunuzdan izler bulacaksınız.

Havf hiçliği ifşa eder. Havf içinde boşlukta yüzüyoruz. Daha açıkça: Varlık bütünlüğü ile kayıp eridiği için havf bizi boşlukta dolaştırıyor. Biz de birlikte kendimizden sıyrılıyoruz. Bu suretle bizzat biz -varolan insanlar- varolanın ortasında kendimizden geçip eriyoruz. Bunun içindir ki esas bakımdan, 'sana' ve 'bana' değil, 'birisine' birşeyler olur. Hiçbir şeye tutunulması mümkün olmayan boşlukta kalmanın sarsıntısı içinde yalnız varolmak, daha mevcuttur. Havf içinde dil tutulur. Çünkü varolan, bütünlüğü içinde erir ve hiçliğin baskısı kendini hissettirir. Ve onun varlığı karşısında 'dır' demek susar. Havf içinde bize birşeyler olduğu zaman, çok vakit boş sükutu, gayesiz kelimelerle ihlal etmeyi aramaklığımız sadece hiçliğin etmeyi aramaksızlığımız sadece hiçliğin mevcudiyetinin bir delilidir

Kişisel gelişim bitimsiz bir süreçtir. Kişisel trajedilerimizin en orta yerinde bile keşfedilmesi gereken bir çıkış noktası bulunur. En son ne zaman aradınız dostları; en son ne zaman paylaştınız bir hüznü ya da sevinci içtenlikle; en son ne zaman birlikte oldunuz 'o hiç vaktim yok' gerekçesini ileri sürmeden ve en son ne zaman beraber oldunuz bir süre sonra sadece anılarıyla yaşadığınız insanlarla. Zorlukları ve acıyı sevmeyi bile öğrenmeliyiz belki. Çünkü hayatımızın en güzel anları zorlukları aştığımız anlardır... İhtiyacımız olan bilgiyi kendimiz arayıp bulacağız, uygulayacağız ve öğreneceğiz, o zaman onların değerini daha iyi anlayabiliriz. Kendimizi özgür hissettiğimiz her yerde, kimsenin gücü, bize sınırlar çizmeye yetmeyecektir.