En Son Eklenenler

Tek kelimeyle yılın edebiyat keşfi… Updike'nın Rabbit serisi gibi muhteşem inceliklerle bezenmiş, ancak Fitzgerald'ın yazdıkları kadar da hüzünlü…” Nick Hornby, Yılın Kitapları - Guardian “Burada iyi yazımdan öte, kitabı bir anda canlı ve muhteşem kılan bir şey söz konusu… Tam anlamıyla bir başyapıt.” Tennessee Williams “Banliyölerden Cheever ne kadar şiir ve sürrealizm devşirdiyse, Yates de o kadar hüsran devşirdi… Gelişen dünyanın hayat tarzının ve ruhunun ‘banliyöleştiği’ günümüzde dikkatle okunması gereken bir kitap bu…” Julian Barnes, Yılın Kitapları – Guardian “Günümüzün Muhteşem Gatsby'si… Benim kuşağımın en iyi yazarlarından birinin başyapıtı…” Kurt Vonnegut Yayımlandığı andan itibaren bir başyapıt sayılan Hayallerin Peşinde, Frank ve April Wheeler adlı evli çiftin sıkıntılı ve boş hayatlarından çıkış yolu bulma çabalarını anlatıyor. İkisi de genç ve gelecek vaat eden Wheeler’lar mutluluğu yakalamak için hayatlarında büyük bir değişiklik yapmaya karar verirler. Ancak altmışların Amerikası’nın acımasız ve yoz ortamında, bir rüyanın peşine takılmanın bedeli ağırdır.

İlk kitabım olan Yorgunlar'a bunca yıl sonra bir daha göz atınca, onun ilk kitap olmanın bütün özelliklerini taşıdığını gördüm. O kitabımdaki öykülerden dört tanesini iyi ki yazmışım diyorum; altlarına bugün de hiç çekinmeden adımı koyabiliyorum. Ama bir kitap yapmayı keşke biraz daha geciktirseydim de, geri kalan öyküleri yırtıp atacak vaktim kalsaydı diye düşünüyorum şimdi. İkinci öykü kitabım Kanayan'dan önce ve sonra yazdığım başka öykülerimi de ekleyince Havada Kar Sesi Var çıktı ortaya. O öyküleri yazdığım yıllar düşünülürse, Yorgunlar'dan aldığım öykülerde `sivilceli dönem' diyebileceğim ergenlik dönemi, sonraki öykülerde de genellikle `ilk gençlik dönemi' kaçınılmaz bir biçimde yansıyor. Bir araya getirirken bu öyküleri yeni baştan elden geçirdiğimi de belirtmeliyim.

'Sevgili çocuklar, bu masalı, masaldaki çocuğa öykünesiniz diye yazmadım. İstedim ki, ülkemin çocuklarını daha yakından tanıyasınız; o yoksul çocukların dertlerini acılarını bilesiniz; bu dertlerin, acıların nasıl giderileceği konularında düşünesiniz. Amacım buydu.' İran'lı ünlü masalcı Samed Behrengi bu masalı için böyle bir açıklama yapıyor. Püsküllü Deve adıyla sunduğumuz, bu masal, yazarın en sevilen masallarından biri. Bu masalda babasıyla büyük kente gelen küçük yoksul bir çocuğun büyük bir oyuncak deveyle olan dostluğu dile getiriliyor. Hiçbir zaman o deveye sahip olamayacak olan küçük çocukla oyuncak püsküllü deve arasında geçen bu güzel serüveni severek okuyacağınıza inanıyoruz. Ama yazarın da dediği gibi: sakınmasaldaki çocuğa benzemeye kalkışmayın.

Benim için muhteşem bir an, yıllardır hayalini kurduğum, sebebini bir türlü kendime açıklayamadığım, ama belki de her şeyden çok ulaşmayı istediğim o büyülü sınırın üzerindeyim artık. George'la birlikte sürdürdüğümüz tırmanışın bu noktasında bir mola veriyoruz. Dik yamaçta kendime bir yer hazırlayıp oturuyorum ve düşünüyorum; 8.000 m. ve ben, ben ve 8.000 m. sonunda buluştuk. Beni buraya getiren yolları, tutkularımı, özlemlerimi, korkularımı, hayal kırıklıklarımı, umutlarımı, beklentilerimi düşünüyorum. Bir kez daha teşekkürler Allahım. Tırmanmaya devam ediyoruz, bu arada hava bozmaya başlıyor, bir süredir hafif hafif yağan kar artık tipiye çevirdi. Rota kar kulvarından çıkıp tekrar kayaya giriyor ve bir süre daha yavaş yavaş yükselerek travers geçiyoruz. Rüzgâr ve tipi işimizi biraz zorlaştırıyor. Yine de bundan şikâyetçi değilim. Bir rüyanın içindeymiş gibi tırmanmaya devam ediyorum. Yaklaşık 8.100 metrede George oksijene geçmeye karar veriyor, çantasından tüpü çıkarıp regülatörü ve maskeyi bağlıyor. Ben kendimi gayet iyi hissediyorum ve bu şekilde tırmanmaya devam ediyorum. Son 100 m. son derece dik yükseliyor, ağır ağır tırmanıyorum, ağır ağır acele ediyorum!.. Son kamp kuzey yüzünün ortalarında bir yerde, bu yüzden çadırlar oldukça dik yamaçta zorlukla kurulmuş. Son 15 m. çok dik yükseliyor, bir de derin kar, bu kısacık etabı iyice zorlaştırıyor. Tipi altında bata çıka çadıra ulaşıyorum. Bizden iki saat kadar sonra Jon ve Brigitte de son kampa geliyorlar. Hareketlerimiz göreceli olarak yavaşlamış bir şekilde bütün akşamüstünü dinlenerek ve tırmanış için sıvı hazırlayarak geçiriyoruz. George, Jon ve Brigitte oksijenle yatıyorlar. Ben oksijensizlik hissetmiyorum. Dışarıda bütün gece yağan kar sonunda duruyor ve ay ve yıldızlar tekrar kendilerini gösteriyor ki, şu anda ihtiyaç duyduğumuz tek şey bu. Akşam her nasılsa Jon'un hafif öksürüğü ilerliyor ve ciğerlerine sıkıntı verecek düzeye geliyor. Jon son derece tecrübeli bir dağcı, Everest'in değişik rotalarını dene