Yazara Gore Listeleme

Atilla Keskin, "68'li dönem"de, Deniz'ler, Hüseyin'ler, Yusuf'lar, Sinanlar'la aynı ideali paylaşıp yeryüzü biraz daha aydınlık olsun diye yüreğinde kıvılcımlarla yola çıktığında, Ortadoğu Teknik Üniversitesi son sınıf öğrencisiydi. Fedâkarlık, inandığı yolda yürürken tehlikeyi hesap etmemek, ideal ve kader ortaklığı, o kuşağın en belirgin özellikleriydi. O günlerde en önde yürüyenler ya öldürüldüler ya da hemen yanıbaşlarında bir arkadaş canında soludular ölümü. Denizler'in idam hükümlerinin okunduğu salonda, haklarında idam hükmü verilen on sekiz gençten biri de Atilla Keskin'di. En delikanlı yıllarını darağacının gölgesinde dört duvar arasında, ömrünün yirmi yılını da sürgünde gurbet elde geçirdi. Onun anılarında kuşağının kavga günleri, kavga arkadaşlarının insani derinliğiyle iz bırakmış duyguları ışıldıyor. Gülümseyişlerinde acılar, acılarında gülümseyişler gizli. Sesi, yaşamın içinden gelen insanın sesi: eğilip bükülmemiş, sade, gerçek, içtenlikli... Ve zaten sivil tarih de ipuçlarını böylesi kaynaklardan toplamıyor mu?

Gerçek bir neden yok. Hey Kenan! İstanbul'da bulunduğum için seviniyorum, neden diyecek olursan, bir tek interneti seviyorum. Bir de seni. Sen ne uysal adamsın. Seninle beraber internette birçok arkadaşım oldu, gerçek anlamda yazıştığımsa sensin. Diğerleriyle chatte buluşuyoruz. Chatte çok genel oluyor konularımız. Yani sen farklısın. Bunu aceleyle niye yazdığımı merak edersen, sözde arkadaşım Nazlı için. Baran'la benim arkadaşlığıma, üzülmeme anlam veremiyormuş. Bana çıkma teklifi bile yapmadığını yazmış. Şu hale bak, bir de en yakın arkadaşım olacak. Neyse, ben yine onu severim. Bugün annemin günlüğünü okumaya başlıyorum. Zamanım azalıyor, o nedenle kısa yazıyorum. Chate gel, çok formumdayım. Dalga geçecek birilerini bulmakta kararlıyım. Bye.