En Son Eklenenler

" ... Biz yetimler intikam iştiyakıyla doluyuzdur. Dehşeti dengelemeye yatkınızdır. Başkalarının öçlerini de almaya hevesleniriz. Yetimlik bize kanlı doğaçlamalar yapma cüreti verir. Suçlamakla ya da suç işlemekle kaybolmayan bir masumiyet imtiyazına sahibizdir İtiraf etmeliyim ki, aziz okur, benim ömrüm, her birini gebertmek istediğim insanlarla aramdaki buzdağlarını eritmeye çalışmakla geçiyor. Mesela zenginlerden nefret ediyorum, ne yapayım, elimde değil. O restoran sürüngenleri, fiyaka kumkumaları, yapmacık kasvetin mıymıntı bekçileri, ticari bir şiveyle konuşan zehirli papağanlar, hileli bir neşe içinde geviş getiren bunak vampirler, modanın ipiyle kuyuya inen kibirli cambazlar, tatile gebe fırlamalar, alaturka bir sadizmle zıvanadan çıkanlar, alafranga bir mazoşizmle yılışıklaşanlar... Hepsine teker teker Kolombiya kravatı takmak istiyorum! [Kolombiya kravatı: Meksika mafyasının uyguladığı bir cezalandırma biçimi: Kurbanın gırtlağına bir delik açılır ve dili bu delikten sarkıtılır.] Gerçi zamanla esnekleştim. Ulaşılması ve vazgeçilmesi en zor nimetin sükunet olduğunu anladım galiba. Tamam, zenginlere merhamet duyacak kadar güçlü değilim hâlâ, fakat sayıların artışındaki boşunalığın eşiğini görebiliyorum. İbrahim Kurban'dan öğrendiğim kadarıyla, yeşil banknotlar kamuflajdan başka bir şeye yaramıyor: Aptallığı, beceriksizliği, acizliği, yalnızlığı kamufle ediyorlar... Ayrıca, yetimlik zaman aşımına uğramaz, haddizatında yetim olmayanlar da yetimliğe doğru seyreder. Yani kimsesizlik, kimsenin tekelinde değildir: Kainat ve tarihin bekleme salonunda biraz soluklanıyoruz, çoğunlukla da adımız anonslanmadan kainata ve tarihe gömülüyoruz..."

"Şu, bütün hayata kuvvet veren. Tüm ormanı kucaklayan, şu arkası karanlık ağaçların yanına, usulca girebilsem. Şu zırva dünyadan kurtulup, karanlıklara gömülü köyün ardındaki ormanların içine... Kuşlar geliyor, "o dünyanın en güzel ağbisi, işte bak okuttu seni, öğretti sana, soyle bir mesleğin oldu, sakın ağlama!" Başka bir serinliği var ağaçların, çiğ damlaları başka, kurumuş kuş tüyleri başka, yabancısı olmadığım bir yer. Geniş bir düzlük saklıyor içinde. Orada simsiyah gözlü yorgun atlar olmalı, çok çalışmalar, koşmuşlar, kardeşlerini, ailesini utandırmamış, aç koymamış."

1940'ların sonunda Burgazada'da geçen Kestane Karası, yıllarca gazetecilik yapan Engin Aktel'in ilk romanı. Dinlediklerinden ve tanıklıklarından yola çıkarak yazdı Engin Aktel bu kitabı. Kestane Karası denizin başrol oynadığı, balıkların ve insanların yardımcı rollerde hayatta kalma kavgasını sürdürdüğü bir roman ve okuru peşinden sürüklüyor. Sürüklendiğiniz bu öyküde adanın insanlarıyla tanışacak, -öykülerine konuk olacaksınız. Onlarla birlikte balığa çıkacak, kimi zaman eli kolu dolu, kimi zaman denizin gazabından yorgun döneceksiniz. Burgazada'nın kahvelerinde oturup, sohbete dalacak, meyhanelerinde bir tek atacaksınız. Ama her seferinde yaşamı elinde tutan asıl gücün deniz olduğunu fark edeceksiniz. Coğrafi sınırları böylesine kısıtlı olan bü adada, insanların öfkelerinin, nefretlerinin olduğu kadar, dostluklarının, sevgilerinin de deniz gibi uçsuz bucaksız olduğuna tanık olacaksınız. Bir de denizin her zaman payını aldığına... Kestane Karası... En korkunç fırtınalardan biri. Burgazada... Kozmopolit ahalisi ve doğal güzellikleriyle Marmara'nın en gözde adalarından biri. Zaman ise 1940'ların sonu. Tanıdık bir dünyanın bilinmeyen öyküsü. Engin Aktol "Dünyamıza hoş geldin küçük. Bu senin sonun, benim ise kurtuluşum olacak. Ne olur bana öyle hainmişim gibi bakma. Sen nasıl yaşamak için kısacaları, kolyosları, çaçaları, hamsileri yiyorsan, ben de seni yemek zorundayım. Bu dünyanın en gaddar yaratıkları, biz insanlarız. Anan sana bunu belki öğretmiştir. Belki de öğretmeye vakit bulamadan bir oltanın ucuna, bir ağın içine takılmıştır. Devran böyle dönüyor... Gırtlak meselesi..."

Amerika’nın üç farklı yerinde üç kişinin, Ebola virüsüne benzer bir virüs nedeniyle hayatını kaybetmesi üzerine, ABD Askeri Bulaşıcı Hastalıklar Tıbbi Araştırma Enstitüsü devreye girer ve ölümleri inceleme görevini üstlenir. Enstitünün baş hekimi, aynı zamanda eski bir gizli servis üyesi olan Yarbay John Smith’dir. Ancak ölümlerin meydana geldiği günlerde bir konferans için yurt dışında bulunduğundan araştırma görevini meslektaşı ve aynı zamanda nişanlısı olan Dr. Sophin Russell üstlenir. John Smith ülkesine dönmek üzereyken FBI ajanı olan eski bir dostu tarafından uyarılır. Hem kendi hayatı hem de Amerikan halkı korkunç bir tehlikeyle karşı karşıyadır. Ülkesine dönüp görevinin başına geçtiğinde, arkadaşının uyarılarının doğru olduğunu anlar, korkunç bir durum beklemektedir kendisini. Smith; SAS komandosu Peter, çocukluk dönemlerinden arkadaşı ve otistik bir dâhi olan Marty ve bir CIA uzmanından oluşan bir ekip kurar. Zorlu bir mücadele onları beklemektedir, para uğruna insanları ve dünyayı felakete sürüklemekten çekinmeyen bir psikopat ile onun maşası olan insanlara karşı bir savaş başlatırlar… Amerikalı ünlü yazar Robert Ludlum, gerilim ve entrikanın ustasıdır. Robert Ludlum her biri bestseller olmuş yirmi bir kitap yazmıştır. Ludlum’un eserleri otuz iki dile çevrilmiş ve tüm dünyada 210 milyon adetten fazla satmıştır. Yazar yazdığı romanlarla milyonlarca okuyucuyu heyecanlandırmıştır. Diğer romanlarında olduğu gibi Hades Dehşeti’nde de Robert Ludlum tüm ustalığını sergilemiş, heyecanı ve gerilimi yüksek, soluk soluğa okunacak bir roman ortaya çıkarmış. Bir okuyucunun dediği gibi Ludlum, “Robin Cook’ın tıbbi gerilim romanlarıyla Tom Clansy’nin siyasi gerilim romanlarının tadını kendi entrika ustalığıyla karıştırarak” elinizden bırakamayacağınız bir kitap yazmış.