En Çok Görüntülenen Kitaplar

S.S.Van Dine'ın Kanlı Sahne'si, şöhretin parlak ışıkları altında gizlenen karanlık bir gerçeği perde arkasından sahneye taşıyor. New York'un caz çağının zirvesinde, bir opera divasının trajik ölümü şehrin altını üstüne getirir. Bu cinayet sadece bir sanatçının son perdesi değil, aynı zamanda kusursuz bir şekilde sahnelenmiş bir suç oyununun da başlangıcıdır. Philo Vance bu kez, göz alıcı kosrümlerin ve büyüleyici melodilerin ardında saklanan bir katilin peşinde. "Kanarya"nın ölümüyle ilgili sırlar, sadece karanlıkta fısıldanan itiraflar kadar sessiz ve derinlerdedir. Her bir şüpheli mükemmel bir tanıkla korunurken, gerçek katil, perde arkasında izini kaybettirmeyi başarırı. Vance'in keskin zekası ve gözlem yeteneği, bu defa sanatın ve ihanetin iç içe geçtiği bir dünyada sınanır. Kanlı Sahne, sanatın yüceliği ile insan doğasının karanlık yüzü arasındaki çizgide, dengeli bir şekilde ilerlerken, okuyucuyu, şüphe ve gerilimin doruklarına taşır. Bu cinayetin melodisi, unutulmaz bir finale doğru sizi de sürükleyecek. Vance bu labirentte ilerledikçe, her bir ipucu, daha büyük bir yalanın parçası haline gelir. "Kanlı Sahne" sizi sadece katilin kimliğini çözmeye değil, aynı zamanda şöhretin ve başarının arkasında yatan gerçek bedeli sorgulamaya davet ediyor. Bu sahnede herkes bir rol oynar, ancak son perdede maskeler düşer ve gerçek yüzler ortaya çıkar.

Mutluluktan uçuyordu bir aile... İş bulmanın mutluluğu kolay değildi elbette... Hele de bu ekonomi krizin had safhada olduğu günlerde... Gel gör ki, Cemil bulduğu bu işte ne derece başarılı olacaktı? Veya kendisini hangi sürprizler bekliyordu. Bunu bilmiyorlardı elbette...

BEŞ PSİKOTERAPİ ÖYKÜSÜ Yakınlığın acıtan doğasına dair dokunaklı ve cesur bir psikanalitik anlatı Birbirimize yaklaşmak istiyoruz ama çok yaklaştığımızda canımız yanıyor, geri çekiliyoruz. Bir yandan yalnızlık da başka bir acı. Peki o zaman nasıl seveceğiz, nasıl bağlanacağız, nasıl yaşayacağız? Amerikalı psikanalist Deborah Anna Luepnitz, bu kitapta, Arthur Schopenhauer’un ünlü “kirpiler” metaforundan ilhamla, insan ilişkilerinde yakınlığın çelişkili doğasını inceliyor. Schopenhauer der ki: Soğuk bir kış gününde üşüyen kirpiler, ısınmak için birbirlerine sokulurlar ama dikenleri birbirine batınca geri çekilirler. Yalnız kalınca yeniden üşür, tekrar yaklaşırlar. Sonunda aralarında ne çok uzak ne de çok yakın olacak, acıyı da sıcaklığı da dengeleyecek bir mesafe kurmayı öğrenirler. İşte bu kitap, tam da bu mesafenin nasıl bulunacağını sorgulayan, yer yer hüzünlü, yer yer umut dolu bir yolculuk. Luepnitz, terapist olarak çalıştığı vakalardan beş gerçek hikâye sunuyor. Eşinden ayrı yaşayan bir adam, kayıptan kaçan bir kadın, sokakta doğmuş bir çocuk, sevgiyi şiddetle karıştıran bir çift ve yakınlığı arzularken sabote eden bir genç. Her biri insan olmanın, sevilmenin ve sevmenin ne kadar karmaşık bir şey olduğunu gösteriyor. Yazar bu hikâyeleri anlatırken yalnızca psikolojik tahliller yapmıyor; Virginia Woolf’tan Freud’a, Lacan’dan Derrida’ya, psikanaliz, felsefe ve edebiyatı iç içe geçirerek okura derinlikli bir anlatı sunuyor. Hem akademik bir içeriğe sahip hem de son derece okunabilir bir dile sahip olan Schopenhauer’in Kirpileri, terapi odasından bir yansıma olmanın çok ötesine geçerek, hepimizin kırılganlıkla sınandığı bir hayatta, insani yakınlıkların hassas doğasını sorgulayan bir rehbere dönüşüyor. Bu kitapta ne aşk yüceltiliyor ne de yalnızlık kutsanıyor. Aksine, insan ilişkilerinin sıcakla acı, çekimle kaçış, bağlanmayla özgürlük arasında gidip gelen doğası büyük bir açıklıkla ele alınıyor. Okudukça kendi yaralarımızı da, başkalarının savunma duvarlarını da daha iyi anlamaya başlıyoruz. Schopenhauer’in Kirpileri, özellikle şu sorulara yanıt arayanlar için: Sevmek neden bu kadar zor? Neden çok yaklaştığımda korkuyorum, uzaklaştığımda özlüyorum? Birlikte ama yalnız olabilir miyiz? Terapide gerçekten ne olur? Birlikteliğe dair romantik masallardan çok, çıplak gerçeği merak edenlere… Kendi yaralarına hem merhametle hem dürüstlükle bakmak isteyenlere… Ve ilişkilerde hem sıcaklığı hem mesafeyi taşımanın yolunu arayanlara… Bu kitap, acının içinden geçen ama umudu da elinden bırakmayanlar için yazıldı.

Gerçekler, rivayetler, hikâyeler... Bir araştırmacı için en zor olanı da bu ya! Bir de zaman geçtikçe hikâyeler gerçeğe, gerçekler de hikâyeye dönüşmüşse... O yüzden zordur ya tarihi araştırmak... Yazacağın bir kelime, söyleyeceğin bir cümle değiştiriverir bir anda tarihi. Bazen yapılan araştırmalarda bilinmezlik de çoktur. Hakikati aramak ve bulmak ise çok zaman alır. İşte elinizdeki bu eser de böyle. Osmanlı tarihinde sıkça karşılaştığımız veya hiç karşılaşmadığımız onlarca kişinin almış olduğu lakap ve ünvanları neden aldığının hikâyesidir. İlginç olan şu ki, Osmanlı tarihinde yer etmiş kişilere verilen bu lakap ve ünvanlar o zamanlar için kimini aşağılamak kimini de övmek için verilmiş. Bazen kötü bir ünvan diye düşündüklerimiz o günlerde iyi bir şeyi çağrıştırırken, iyi bir ünvan verilmiş gibi düşündüklerimiz de o günlerde aslında kişileri küçük görmek veya aşağılamak için kullanılmış. Bunlardan biri de yukarıda temsili resmini gördüğünüz Kuyucu Murat değil mi? Acaba kimdir bu Kuyucu? Neden ona bu ünvan verildi? Anadolu'da çıkan Celali İsyanları'nı bastırırken isyancıların kellelerini alıp kuyuya attığı için mi yoksa bir sefer sırasında atıyla beraber bir kuyuya düştüğü için mi? Hangisi? Yoksa ikisi de mi? Peki sadece Kuyucu mudur hikâyesi olan? Ya Hezarfen, Cezzar, Katip, Mezemorta, Ayıcı, Maymunkeş, Barbaros... Onlara neden, niçin bu unvan ve lakaplar verildi? O zaman tarihimiz ve kültürümüz için şimdi öğrenme zamanı...