En Çok Görüntülenen Kitaplar

Bazen sana düşen değil, bulduğun mirastır hak ettiğin. Sene 2000, mevsimlerden bahar. En kıymetli dostu, abisi, evine uğramadan günü bitirmediği Barış abi ve kızı “Şoför Nebahat” Güler’le, kıvrıla kıvrıla inen Ege yollarında ilerleyen, gencecik bir Nejat İşler. Verilen sözler, kurulan dengeler, el yordamıyla yoklanan hisler… Yakında vadesinin dolacağını bildiği bir dostla gezmek nasıl bir his olsa gerek? Ya şu ileride gözüken, aşkın gölgesi mi sanki? Yola çıktığında başka, menzile vardığında başka birisin artık. Yol hikayeleri böyledir, bunu herkes bilir. “Bence senden gayet iyi bir baba olur Neco. Sorumluluk sahibi adamsın. Benim gibi değilsin.” “Yok be abi. Baksana, yarınım meçhul. Daha aynı evde bir yıl bile oturmadım. Anamın babamın evine sığınıyorum hala. Diyelim iyi gitti işler, başrol falan oynadım, meşhur oldum. Bizim piyasayı biliyorsun. Rahat vermezler adama da kadına da. Öyle ‘bir ömür boyu’ diye verilen sözler eskidenmiş.”

KENDİNİ KORUMAK İÇİN HANGİ DUYGUSAL ZIRHLARI KULLANIYORSUN, HANGİ MASKELERİ TAKIYORSUN VE ARTIK HANGİLERİNİ BIRAKMAYA HAZIRSIN? İnsan, kendisini anlamaya başladığında hayatının kontrolünü daha çok eline alıyor. Çünkü, hepimizin kendimizi anlamaya, iç dünyamızın karanlıkta kalmış köşelerini aydınlatmaya ihtiyacı var. Elbette, acıyla yüzleşmek kolay değil. Ama kendi derinliklerimize dalmak, insan doğasını keşfetmek ve ilişkilerimizi daha iyi anlamak düşündüğümüzden çok daha özgürleştirici bir deneyim olabilir. Bilinçdışımız sandığımızdan çok daha güçlü. Biz farkında olmasak da seçimlerimizi, ilişkilerimizi ve hayata bakışımızı büyük ölçüde şekillendiriyor. Kendinle dürüstçe yüzleşmeye cesaret edersen, maskelerinle yakından tanışacağın bu sürecin sonunda çok daha farkında, güçlü ve özgür hissedeceğine inanıyorum. Bu kitap sadece psikoloji teorilerinden ibaret değil, sana kendini keşfetme yolculuğunda da eşlik etmeyi amaçlıyor.

Bu fotoğrafa bakarken dili yitirdiğimi hissettim. Onu bütünüyle özgür, tüm bedeniyle geleceğe doğru yol alırken görmek, aklıma babamla paylaştığı yılları, maruz kaldığı aşağılamaları, yoksulluğu, yirmi beşle kırk beş yaşları arasında, başka kadınlar hayatı, özgürlüğü, yolculuğu, kendini tanımayı tecrübe ederken, eril şiddet ve sefalet tarafından yaşamından koparılmış, neredeyse yok edilmiş yirmi yılı getirdi. Bu fotoğrafı görmek bu yok edilmiş yirmi yılın doğal bir şey olmadığını, ondan bağımsız dış güçlerin –toplum, erillik, babam– eylemlerinin bir neticesi olduğunu hatırlamamı sağladı, demek ki her şey başka türlü olabilirdi. Bir Kadının Kavgaları ve Dönüşümleri’nde annesini anlatıyor bu kez Édouard Louis. Kırk beş yaşına vardığında isyan bayrağını çeken, arzuladığı gibi yaşamayı seçerek yavaş yavaş özgürleşen, sonunda kendini keşfeden bir kadının hikâyesini kendi gözünden aktarıyor. Çocukken farklı bir anneye sahip olma arzusuyla bugün onu her şeye rağmen özgür ve mutlu bir kadın olarak görme deneyimi arasındaki anlatısında hayatlarımızı yöneten zalim sistemleri ve onlardan kaçış olasılığını da ele almaktan kaçınmıyor – yine çekincesizce, yine güçlü bir şekilde. “Édouard Louis kendi kuşağının en önemli edebî seslerinden biri.” The Guardian

“Önünde durduğunuz kapının aralık olması bela getirir. Ama sizi o kapıya kadar getiren şey, sırtınızı dönüp gitmek isteseniz de çoktan kaderinizi çizmiştir. Ve bunun böyle olduğunu hiç kimse, Dedektif Remzi Ünal’dan daha iyi bilemez.” Remzi Ünal bu defa hatır için, kendine göre gayet kolay bir işi çözmek amacıyla işe koyuluyor. Hisarüstü’nde yaşayan ihtiyar bir çifte, büyük bir inşaat firmasının şantiyesinde kaza geçiren oğullarının hak mücadelesinde yardım etmesi istenmiştir. Ama bu iş için çaldığı ilk kapının ardında, kafasından tek kurşunla vurulmuş bir cesetle karşılaşır. Ve her zamanki gibi bu ceset de sadece bir ceset olarak kalmaz. Celil Oker’den tüm mahalleleri rant hırsıyla devasa beton yığınlarına çevrilen İstanbul’un sıkışık trafiğinde, acımasız iş dünyasında, göğü delmek hevesindeki binaların arasında geçen, ince bir mizahla örülü, sürükleyici bir polisiye daha…