En Son Eklenenler

Neye güzel deriz, neye çirkin? Neden kötüler çirkin, iyiler güzeldir? Masallardaki kötü kalpli cadılar asla güzel değildir ve ne zaman kötü birini çizmek istesek, çirkin birini çizeriz. Oysa, güzelliğin iyilikle, çirkinliğin de kötülükle hiçbir ilişkisi olmadığını biliriz. Peki, neden biri nazik bir şey yaptığında, onun güzel bir hareket yaptığını söyleriz de, biri kötü bir şey yaptığında çirkin bir hareket yaptığını; hatta o kişinin çirkin olduğunu söyleriz?..

Odada çıt çıkmıyordu. Her iki erkek de derin derin düşünüyordu. Derken adı Bay X olan ayağa kalktı. Dolaşmaya başladı. Odayı üç-beş kez bir baştan bir başa gidip geldikten sonra arkadaşının karşısında durdu. "Bak dostum Partal," dedi. "Seni çocukluğumdan beri tanırım. Sana yardım edebilmeyi çok isterim. Ama benim ne yapabileceğimi düşünüyorsun?" (Kitabın içinden)

Turnacık, uçsuz bucaksız çam ormanlarının arasında bir dağ köyüydü. Kış aylarında kapanan köy yolu, aylarca açılmazdı. Kasabaya ulaşım, ancak karlar eriyip, yollar açılınca sağlanırdı. Fırtınalı, tipili günlerde evlerin kapıları bile açılmazdı. Dışarda, başka illerde çalışan işçiler, uzun süre evlerinden, çocuklarından ayrı kalırlardı. Köyde kalanlarsa, yeni bir iş aramak için baharın gelmesini sabırsızlıkla beklerlerdi.

“Oyunun sonlarına doğruydu. Başım hafifçe öne düşmüş, gözlerim kısılı, yüzümde buruk bir gülümseme ama gülümseme, son anların azalan neşesi üzerinde düşünceye dalmıştım. Dün gibi hatırlıyorum. Artık hatırlama oyunu oynadığımız için. Solan kuruyan dökülen ufalanıp üflenip giden sümbül yapraklarını anlayışlı bir hüzünle düşünen ve artık yorulmaya başlamış biri kadar ilgi çekici ve yakındım, bu anlarda, ölüm kararı vermeye, kim bilir kaçıncı kez. Ama uzun sürmüyordu. Artık. Çok çok bir düş kadar. Anlar azalıyordu, azalan yakınlıkla. Artan tedirginlikle, ölümün eşiğinde. Tehlike! Bırakma zamanı! Sonra kala kala tek bir an kalacaktı, dehşet anı. Önünde, bekleyen, bomboş! Bir an. İçinden çıkılması imkânsız olacak bir. Yiyip yutacak bir. An. Ne?”