En Son Eklenenler

"Demokrasi" çok sık kullanılan bir kavram, ama "halk demokrasi istiyor mu?" "Demokrasi"ye açıkça karşı çıkan, "istemiyorum" diyen hiç yok Ama istenilen düzeyde "demokratik hayata neden geçilemiyor?" Bu durumda soru şu: "Demokrasi" ile "insan" arasında tarihi, sosyolojik, kültürel, biyolojik vb bir engel mi var ya da, "İslamiyet demokrasi ile bağdaşır mı?" Sivil toplumun Türkiye`deki kuramcısı İdris Küçükömer`in bitip tükenmek bilmez araştırmalarla üzerine eğildiği, yukarıdaki sorulara cevap veren ilk bulguları, bu kitapta, ilk defa bir araya getirildi. Dostunun, düşmanının yıllardır yazılmasını beklediği "yayınlanamamış kitap", bu çalışma ile okurlara ulaştı. "Liberal değil, sivil toplum... Hem hakim, hem savcı, hem davacı, hem zabıta birbirine karışırsa açık fırsatlar doğar; bu, hırsızlığın karinesidir!" diyen Küçükömer, "elimde delil yok demek, fikrim yok, statükocuyum demektir" diyor... Delil yaratmak için gösterilecek çabanın, "devr-i sabık" yaratacağını anlatıyor... Engram`dan, İbn Rüşd`e, merkeziyetçilikten sivil aralığa, kuvvetler ayrılığına kadar sivil toplumu ve onun kavramlarını bu kitapta tanımlıyor.

Defalarca basılan ve satışı yüz binleri aşan "Hıçkırık"ın yeniden yayımlanması sırasında kitaba yazdığı sunuş yazısında Selim İleri şunları söylüyor: "Yalnızca para değerlerinin saltanat kurduğu, hüküm sürdüğü, saat başı borsa-döviz haberlerinin peşinde koşulduğu, gönül inceliklerinin git git karardığı, sönüp gittiği, şimdiki aşksız, duygusuz dünyamızda, leylaklar kuşanmış "Hıçkırık" her şeye karşın hâlâ bir sığınak olabilir gibime geldi. Hangimiz, bizi bizden, hayalsiz ve leylaksız hayatlarımızdan çekip alacak bir ‘romans’a ihtiyaç duymayız ki?!."

Necip Fazıl Kısakürek’in 1925 yılından başlayarak çeşitli gazete ve dergilerde yayınlanmış ve bir bölümü 1933’de "Bir Kaç Hikâye Bir Kaç Tahlil", bir kısmı da 1965’de "Ruh Burkuntularından Hikâyeler" ismi altında kitaplaşmış, bütün hikâyeleri… 1983'de "Büyük Doğu Yayınları" tarafından eksiksiz olarak bütünleştirilmiş ve son şeklini almıştır.

Fatih Özgüven kitapta yer alan öyküleri hakkında şunları söylüyor: Ailede Avrupa'da, küçük bir çocukken sevdiğim, daha sonra kendim olmaya çalışırken, olmak istediğim şeye uymadığı için hafifçe utandığım, sonra yeniden sevdiğim biriyle sokaklarda dolaşıyoruz./ Bahçedeki Canavar'da olup bitenleri bana başkaları anlattı. Önce güldüm. Sonra uzun uzun düşündüm. Orada olmadığıma sevindim. Sonra keşke orada olsaydım, dedim./ Akşamüstü Oldu mu, tatil yerleri hüzünlü olur. İnsan yanındaki ecnebi arkadaşa derin konulardan bahsetmek isteyebilir./ Beyoğlu evimizse, Amapola da işte o eve dair bir hikâye./ Bir Sarışın Melek'te, Esma kötü bir şey diliyor; bazen dileğini geri almak için çok geçtir./ İnsanlara bakıp hikâyeler uydururuz. Üstelik Dilbilgisi'ndekiler ayrı dillerden konuşuyorlardı./ Eski Moda Bir Hikâye'nin kahramanı Avrupa'da bir Türk playboyu olabilecek bütün özelliklere sahipti. Ama tam öyle olmadı./ Gizli Nağme büyük bir hikâyeciye armağan... Olaylar Serkldoryan yerine Babylon'da başlıyor. Fark etmez./ Kemal, kapılarına vardığı Hayalet Şehir'de Batı ile Doğu'yu birleştiren büyük bir tez yazmak istediğini anlatacaktı. Acaba yazdı mı?/ İki Kişili Hikâye'deki iki arkadaş metroda karşılaşıyorlar. Ama aslında daha önce de karşılaşmışlar./ Mitfahren'de genç bir adam yanında siyah deri taklidi bavullarıyla bir yabancının arabasına binip bir şehirden ötekine gidiyor. Orada özel bir işi var./ Paris'te Bir Apartman'da birkaç hayalet birden oturuyor. Bir insan, bir memleket, bir çocukluk.../ Ateşim vardı, biraz. Ajda, beni Regal Dönemi'yle yatakta yakaladı. Bilmece Bildirmece. Çözüldü Düşününce.”