En Çok Görüntülenen Kitaplar

“Bir zamanlar bir ağaç vardı ve küçük çocuğu çok sevdi...” Hergün çocuk ağacın yanına gelir, onun elmalarını toplar, dallarında sallanır, gövdesine tırmanır. Bu durumdan ağaç oldukça mutludur. Zaman geçer çocuk büyür. İstekleri ve beklentileri farklılaşmaya ve o oranda da artmaya başlar. Ağacı tüketircesine isteklerde bulunur. Ağaç verdikçe verir. Bu öykü dokunaklı ve dokunaklı olduğu kadarıyla da hayata ilişkin dersleri içinde barındırır. Öyküde mutlulukla üzüntü hep iç içe seyreder. Shel Silverstein’in her yaştan okuru için hazırladığı bu kitap “Almadan vermeyi, karşılıksız olsa da sevmeyi, vermenin bir mutluluk sebebi” olabileceğini anlatmakta.

Düş kurmak ile düşünmek aynı kökten türerler. Ne kadar çok düş kurarız o kadar çok yaratıcı oluruz. İşte bu kitap, çocuklara gündüz düşleri kurdurtmak için yazılmıştır. Ormanların koynunda saklı bir ülkenin hikâyesidir bu. Ağaçların bulutlarla konuştuğu, insanların doğayla barıştığı bir dünyadır burası. Okudukça sevmeleri, sevdikçe sorgulamaları istenmiştir çocuklardan. İnsana dost, ağaca kardeş,  doğanın sonsuz merhametinde; okudukça düşünmeleri, sevgi dolu gündüz düşleri kurmaları dileğiyle…

Deniz hayal kurmayı çok seven bir çocuktu. Ama bunun için işitmediği azar kalmıyordu! Çevresindeki büyükler, Deniz’in kurduğu hayallerin bir gün ne işlere yarayacağını bilseler, ona hiç kötü davranırlar mıydı? Hayal kurmaktan vazgeçmeyen bütün çocuklara, Görkem Kantar Arsoy yazdı, Mert Tugen resimledi. Deniz süzülen kuş tüyünü dikkatle izlerken onu yakaladığını, kafasına taktığını, Kızılderili olduğunu düşledi... Kabile üyeleriyle ateşin etrafında dönerek dans ediyor, şarkılar söylüyor, davul çalıyordu... İçinde tarif edilmez bir coşku vardı. O sırada kuş tüyü süzüldü, süzüldü, süzüldü ve asfalta yumuşak bir iniş yaptı. Yerdeyken rengi daha da koyulaşmıştı. Belki bir kargaya, belki de bir güvercine aitti. Deniz yaklaşan araba sesini duydu. Tüy yine havalanacak mı diye merak etti. Araba geldi geçti. Deniz kuş tüyüne bakındı. Yerinde değildi. Ortadan kaybolmuştu. Hayretler içinde kaldı. “Belki de sahibini bulmuştur!” diye geçirdi içinden. İşte, buna sevindi. Deniz sık sık renkli hayallere, oyunlara dalıp giderdi. O, halinden memnundu, ama annesi, babası ve öğretmeni, Deniz’in aklı beş karış havada, yavaş ve dikkatinin dağınık olduğunu düşünürlerdi.

“Sait Faik’i Yorumlayanlar / Eleştirinin Eleştirisi”, Sait Faik’in kuşağından ya da Sait Faik’i izleyen kuşaktan dokuz edebiyatçının “Öykülerin Şairi”ne yönelik eleştirel metinlerini okuyor, çözümlüyor, yorumluyor, değerlendiriyor. Böyle bir süreci gerçekleştirirken de Sait Faik’i hem Yaratıcı Benliği (yapıtları) hem de Toplumsal Benliği (kişiliği) ile yeniden anlamlandırıyor. “‘Her Yazar Hak Ettiği Eleştirmeni Bulur’. Bu söz, Sait Faik ile eleştirmenleri için de geçerli: Sait Faik yaşarken de öldükten sonra da hak ettiği, hakkını veren, yarattığı edebiyat metninin gerçek değerini gören usta eleştirmenleri, yorumcuları buldu.”