Eserlere Göre Listeleme

Hüzünlü, seksi ve eşsiz.” -San Francisco Chronicle- “Roth yaşayan bir organizma canlılığındaki diliyle insanı mest eden bir yazar.” -The Los Angeles Times- “Hiç kimse Roth’un ironik dehasının ve ahlaki enginliğinin sınırlarına ulaşamadı.” -The Boston Globe- 1999 Noel’i. O gece Consuela’yı gördüm rüyamda. Yalnızdım, başına bir şey geldiğini görünce onu aramam gerektiğini düşündüm. Ama telefon rehberine baktığımda ismi yoktu. Neyse, bir hafta sonra, yılbaşı gecesi salonumda tek başıma oturuyordum. Yanımda bir kız yoktu, kasten yalnızdım ve piyano çalıyordum çünkü bin yıl kutlamalarını görmezden gelmek istiyordum. Herhangi birisine özlem duymadığınızı varsayacak olursak, yalnız yaşamak, gücünü kendisinden alan bir zevk olabilir ve benim o gece planladığım da bu zevkti. Telesekreterim açık olduğundan telefon çaldığında ahizeyi normalde kaldırmam bile ama kimin aradığını anlayınca çok şaşırdım. “Merhaba David? Benim. Consuela. Konuşmayalı çok oldu, sana telefon etmek çok garip ama sana bir şey söylemek istiyorum. Ve bunu sana kendim söylemek istiyorum, sen başkasından duymadan. Ya da tesadüfen duymadan. Seni tekrar arayacağım ama cep telefonu numaramı da vereyim.” Ne yapacağımı bilmiyordum. Onu aramalı mıydım? Aramadım çünkü korkuyordum. Artık altmış iki yaşında değilim –yetmiş yaşındayım. Belirsizliğin o manyakça hâline dayanabilir miyim? Tekrar o çılgın trans hâline girmeye cesaret edebilir miyim? Ama sonra düşündüm de, beni arıyor, bana ihtiyacı var. Bir sevgili olarak değil, öğretmen olarak değil, erotik hikâyemize yeni bir bölümle devam etmek için hiç değil. O yüzden onu aradım. “Arabadayım. Mesajı bıraktığımda evinin önündeydim,” dedi bana. “Yılbaşında New York’ta ne diye dolanıyorsun?” dedim. “Ne yaptığımı bilmiyorum,” dedi. “Ağlıyor musun Consuela?” “Hayır, henüz değil.” Ve dedim ki, “Kapıyı çaldın mı?” “Hayır, çalmadım, çünkü cesaret edemedim,” dedi. “Kapıyı her zaman çalabilirsin, her zaman. Bunu biliyorsun. Senin neyin var?” “Şu an sana ihtiyacım var.” “Gel o zaman.” -Philip Roth- (Tanıtım Bülteninden)

Afşar Timuçin ayrı ayrı makalelerden oluşan bu kitabında özellikle bilinç sorunlarını ele alıyor, bilinçli bir varlık olarak insanın dünyadaki yerini, ölüm karşısındaki trajik durumunu, sorumluluklarını, toplumsallığın koşullarını inceliyor.

Dünya barışı! Bu konuda şimdiye dek hiçbir zaman çağımızdakinden daha çok laf edilmemiş, bu uğurda hiçbir zaman da bu kadar az çaba harcanmamıştır. Yüzyılımızdakinden, ilerleme, teknik, uygarlık yüzyılı denilen, halkın kitle halinde bilgiye kavuşturulup kitle halinde bilgiye kavuşturulup kitle halinde öldürüldüğü yirminci yüzyıldakinden daha bol yalancı peygamber hiçbir çağda ortaya çıkmamış; dah çok yalan hiçbir çağda söylenmemiş; daha çok ölüm, daha çok yıkım olmamış ve daha çok gözyaşı dökülmemiştir.

Bazen hayal kuruyorum; senin Nordaustlandet`te kalmadığını, yazın gemiyle nerelerden geçebileceğini araştırmak için kayaklarla ve kızakla Kuzeydoğu Geçidi`nden geçtiğini düşünüyorum. Sibirya`nın kuzeyine kadar gitmeyi başardın, orada kışın ve ilkbaharda yerli halk seni evine aldı, yazın Moskova üzerinden Berlin`e gitmek isteyince Rus görevlilerle ilk karşılaştığında savaş çıktığını öğrendin ve tutuklanmadan önce hemen kaçıp savaş da barış da umurlarında olmayan yerlilerin arasına döndün. Şimdi oradasın ve bana yazamıyorsun. Ama hayattasın ve savaş biter bitmez bana koşacaksın. Alman yazar Bernhard Schlink bu kitapla en etkileyici edebi kahramanlar listesine bir yenisini ekliyor: Olga`yı. Yetim bir çocuk olarak büyüyen Olga öğrenme merakıyla başarılı bir öğretmen olur. Büyük bir aşkla sevdiği Herbert`le birlikte bir yaşam hayali kurarken Herbert uzakların, boşluğun, ıssız coğrafyaların çağrısına kapılarak Kuzey Kutbu keşfine katılır. Bu karar Olga`yı büyük bir yalnızlığa mahkûm ederken onu kimseyle paylaşamayacağı bir sırrın da bekçisi yapacaktır. Aşka, savaşın yıkımına, sömürgeciliğin vahşetine dair yazılmış en etkileyici romanlardan.