Eserlere Göre Listeleme

"NE ZAMAN KENDİNİ SIKIŞMIŞ VE KARANLIKTA HİSSEDERSEN BİL Kİ GÜÇLÜ BİR DÖNÜŞÜMÜN İÇİNDESİN." Üzüm, şarap yapılmak için ezilir. Elmas, basınçla oluşur. Zeytin, yağını bırakması için sıkıştırılır. Tohumlar ise karanlıkta filizlenir. Zorluklar mükemmel öğretmenlerdir, yaşadığın bir zorlukta üzerine yönelmiş bir güç vardır ve seni tam da o yerden güçlendirmeye çalışıyordur. Dışarıdan görülen süslü vitrinler çoğunlukla bir aldatmacadır. Kimse dizlerini kanatmadan inşa edememiştir kendini, emek vardır, çaba vardır elbette ama zor değil... Yeteri kadar hata yapmışsan hayatta ve pişmanlıklarından ders almışsan, üstüne mutsuzluğu ve yokluğu da tatmışsan artık usta bir kaptan sayılabilirsin. Unutma bu dünya en çok zorlandığın yerden güçlenmeni isteyen bir yer ve sen "Hikâyemi bu şekilde yazmayacağım!" deme gücüne sahipsin. Güçlenmek de, büyümek de, derinleşmek de zor değil... Bolca bedel ödenmiş bir hayattan dersler bekliyor seni bu kitapta. Yanılsamalardan, yanlış hedeflerden, tuzaklardan, hırstan, tembellikten, denge kaybından ve anlamsızlıktan arınman için unutmaman gereken 10 dersi dinlemeye hazır mısın?

İki yetim kardeşin, annelerinin ölümünün ardından, Dublin’de yaşayan üvey dayıları Bay Collopy’nin yanına taşınmalarıyla başlayan Zor Hayat’ta, yazarın iddiasına göre “hiçbiri kısmen de olsa kurmaca olmayan” karakterlerin hikâyesi iki katmanda ilerliyor. Bir yandan Katolik Kilisesinin doktrinlerine kafa tutan Collopy’nin kadın hakları için verdiği mücadeleyi, diğer yandan aile ve eğitim kurumlarına isyan bayrağını çeken Biraderin kendi akademisini kurup yayıncılık endüstrisine balıklama atladığı serüvenini kendine has mizah diliyle anlatan O’Brien, absürd parodinin en özgün örneklerinden birini sunuyor okura. Collopy’nin cansiparane çalıştığı proje, romanın son sayfalarına kadar gizemini koruyor, mizahın dozu giderek artıyor. Parodinin alabildiğine absürd bir finalle taçlandığı Zor Hayat’ta 1890’ların İrlandasında tabir caizse “kutsal olan her şey [kahkahayla] dünyevileşiyor”. Kaskatı, asık suratlı, yavan, ölü söylemlere yaslanan kurumların maskesi alaşağı ediliyor. O’Brien, Joyce’un “felcin merkezi” olarak tanımladığı Dublin’i sefaletin merkezi olarak yeniden tanımlıyor. Hastalıklı, içen, işeyen, kusan grotesk bedenlerin, her fırsatta doldurulup boşaltılan viski bardaklarının eşliğinde, klişelere ve içi boş bir retoriğin devridâim olduğu neşeli diyaloglara hapsolduğu, çürüyen bir sömürge başkentidir bu romandaki Dublin. Kara mizahını bu kaynaktan devşiren O’Brien, kendi tabiriyle “İrlandalı Katoliklerin geçmişlerinden devraldıkları kıyamet duygusunun” üstesinden yine kahkahayla geliyor. (Tanıtım Bülteninden)

Hayat insanlarla kavga etmek için çok kısa. Zor insanlar baş belası, manzaranızı bozan kötü bir görüntü ve çalışılması acı verici kişiler olabilir. Bu kitap zor insanlar ile vakit geçirmekten zevk almanıza yardımcı olmak için tasarlanmıştır. İşin ilmini bir kere aldıktan sonra, onların dünyasına girebilir, onları etkileyebilir, onları sizin için çalıştırabilir ve tüm bunları onlara fark ettirmeden yapabilirsiniz. Birinci kural: Zor insan diye biri yoktur. Sadece nasıl baş edileceğini öğrenmemiz gereken insanlar vardır. İkinci kural: Birinci kuralı tekrar okuyun