Yazara Gore Listeleme

yıllar içinde kaybolup gittim sordum herkese ben kimim tanrıya kendimi feda ettim yorgun yıllarımı geri verin içimde saklı hüzzam mevsimi attığım adımların adı keder çizemedim yorgun yılların resmini değdirdiğim her fırça derbeder şehirler dolusu yalnızlık içindeyim karşımda garip bir tual çizdiğim resimlerde içliyim resimlerden çek çıkart beni al ruhuma sarılmış sarmaşık gibi keder boyumdan büyük bir yalnızlık içindeyim ettiğim her sözün sonu kader ben tualdeki içliyim.

Üç bin yıldır dünya tarihinin kavşağında bulunan İran, Doğu ile Batı’nın kesişme noktasında yer alır. Karşı karşıya geldiği medeniyetlere etkide bulunmasıyla bilinen İran medeniyeti sınırlarının çok ötesine uzanmıştır. Bu kitap, İran kültürünün Akdeniz’den Hint Okyanusu’na ve İpek Yolları boyunca Çin’e kadar uzanan çeşitli nüfuslar arasında tarih öncesi çağlardan günümüze kadar yayılmasının izini sürüyor. İran’ın dünya tarihine yaptığı katkıların çeşitliliğini kilit şahsiyetlerin rollerini vurgulayarak sunuyor.

Bir kenti, onun tarihini yalnızca binalar, yollar, meydanlar, hakkında çıkan haberler üzerinden mi okuruz? Yoksa duygular da bu tarihin parçası mıdır? Üstelik konu, Ankara gibi her anlamda sembolikleşmiş, yalnızca yaşayan ya da iz bırakanların değil, dışındaki kalabalıkların duygularının da her bir taşına kazındığı bir kent olunca... Lakin Ankara'nın Duygusal Tarihi bildiğimiz anlamda bir tarih kitabı değil. Yazarı bir şehri sakinleri ve ziyaretçileri üzerinde bıraktığı hislerin çoğunlukla edebiyat üzerinden izlenebileceği iddiasını taşıyor. Sadece başkent olmanın ona yüklediği anlamlarla sembolize edilemeyecek bu şehrin uyandırdığı duyguları, Ankara'yı mekân edinmiş romanları, öyküleri ve şiirleri takip ederek keşfetmeyi deniyor Hakan Kaynar. Kesin olarak söylediği ise şu olabilir: Edebiyat tarihe dahildir. İşte bu savdan hareketle Kaynar'ın okuru davet ettiği Yakup Kadri, Aka Gündüz, Refik Halid, Nahid Sırrı ve Memduh Şevket eşliğindeki bu kent yolculuğu; Vüsat O. Bener, Cihat Burak, Adalet Ağaoğlu'nun duraklarında soluklanarak Ayhan Geçgin ve Sezgin Kaymaz'la günümüze dek varıyor. Bilhassa da İlhan Tarus'un tanıdık ve küçük Ankarası, Sevgi Soysal'ın kalabalıklaşan Yenişehir'i ve Barış Bıçakçı'nın kayıtsız, yalnızlaştırıcı çağdaş Ankarası üzerinden; kentin her veçhesi kaygı, ihtiyat ve yalnızlık üçgeninde, her coğrafyanın muhtaç olduğu bir yeni-yeniden-okumaya tabi tutuluyor. Ankara değiştikçe duygular da değişiyor; güvenin yerini mesafe, karşılaşmaların yerini görmezden gelişler alıyor, sokaklar meydanlar insan ilişkileri yeniden kuruluyor.

İlk kez 1984 yılında Almanya'da Almanca yayımlanan, Kuzey Ren Vesfalya Kültür Bakanlığı ödülü alan, Alman medyası ve basının beğenisini kazanan 'Kahraman Sokağı Sakinleri' adlı bu romanda, Reşat Karakuyu elektriği, sanayisi olmayan, toplu iğne üretemeyen yokluklarla dolu Cumhuriyet'in ilk yıllarında İzmir'in göbeğinde -Kahraman Sokağı'nda yaklaşık 70 yıl önce yaşamış olan, çoğunluğu Musevilerin oluşturduğu okuma ve yazma bilmeyen çok çocuklu yoksul ailelerin yaşamlarını anlatıyor.